Soundtrack ημέρας: Green Day – Closing Time
Δεν είχε πυροτεχνήματα και τραγούδια. Ούτε μπαλέτο από το Πεκίνο. Είχε κλάμα, απορίες και ένα γενικό αίσθημα αβεβαιότητας. Κυρίες και κύριοι, τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών εξετάσεων.
Απίστευτο το πόσο αλλάζουν όλα για μία ημέρα. Οι μαθητές ξεχνούν ότι υπάρχουν και περιμένουν να πάει το ρολόι στην προκαθορισμένη ώρα που αναρτώνται τα αποτελέσματα στους πίνακες. Αφού βέβαια τα έχουν περάσει ένα χέρι οι καθηγητές να πουν «ναι, ο τάδε, σιγά μην έγραφε. Η τάδε; Απίστευτο. Δεν καταλαβαίνω γιατί πήγε τόσο άσχημα. Ο τάδε...»
Και έτσι περίμενα και εγώ πρώτα εκτός έδρας να δω πως πήγαν οι υπόλοιποι. «Βγήκαν τα αποτελέσματα; Γιατί κλαίνε μέσα στο Starbucks.» Αναρτήθηκαν τα αποτελέσματα, τρέξιμο με το Frappuccino ανά χείρας και τσουπ στην είσοδο του σχολείου.
Μια διάχυτη απογοήτευση για τους Θεωρητικούς, μερικές επιτυχίες για τους Θετικούς και τους Τεχνολογικούς. Επιβεβαίωση για άλλη μια φορά ότι ΔΕΝ υπάρχει στανταροποιημένο σύστημα βαθμολόγησης των γραπτών, άρα πραγματικά η εξέταση και η διόρθωση μαθημάτων όπως η Ιστορία και η Έκθεση είναι Λόττο. Μην πω και Κίνο. Μακάρι μόνο να κλήρωνε κάθε Τετάρτη και όχι κάθε χρόνο...
Κλάματα, φωνές, γονείς να δυσανασχετούν. Να κάτσουν αυτοί στο θρανίο αν δεν τους αρέσουν οι βαθμοί του παιδιού τους. Βάζουν τα τέκνα στις Mercedes και φεύγουν για το σπίτι. Και του χρόνου έτος είναι, θα σκέφτονται.
Όσο για μένα; Πήγα να τα δω τελικά. Το ήξερα ότι δεν θα είχε νόημα. Για την ιστορία:
Λατινικά 04,2 (η κοπέλα βοήθησε όσο μπορούσε...)
Αρχαία 06,8 (ήρωας)
Ιστορία 08 (αξιοπρεπέστατος βαθμός)
Λογοτεχνία 09 (η ακατάσχετη δεν ήτο αρκετή)
Και το γέλιο. Εκεί που λες ρε γαμώτο, έλεος. Να:
Έκθεση 16,9 (δεν εκτίμησαν την περίληψή μου φαίνεται οι άνθρωποι)
Βιολογία 17,2 (...)
Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι. Τα κατάφερα. Από το 9,9 του 2003 στο 17,2 του 2006. Είναι μια μικρή επιτυχία και αυτό. Βέβαια, είναι προφανές ότι κάθε ελπίδα για εισαγωγή σε κάποια άλλη σχολή από αυτή την αποτυχία στην οποία είμαι γραμμένος σήμερα πάει στο Διάσελο Αχαϊας.
Βαθμός Πρόσβασης: 10,35
Πεδίο 1: 9.724 (Ανθρωπιστικές Επιστήμες)
Πεδίο 3: 10.504 (Επιστήμες Υγείας)
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πανελλαδικές 2006. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πανελλαδικές 2006. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
22/6/06
Ο Μότσαρτ, ο μικρός Άλεξ και εγώ
Τραγούδι Διαβάσματος: Η μετάδοση της ΝΕΤ στο Ολλανδία – Αργεντινή
Τραγούδι Ημέρας: Zucchero – Baila Morena
Δεν υπάρχουν σχέδια απόδρασης από τα Αγγλικά. Ηρεμήστε.
Αγγλικά σήμερα για την αυλαία των Πανελλαδικών (για εμένα) και την έναρξη των ειδικών μαθημάτων. Τα άλλα είναι κάτι Αρμονίες και κάτι Σχέδια. Δεν ξέρω και πολλά πράγματα. Αγγλικά πάντως ξέρω.
Ζήσε το όνειρό σου: γίνε μέλος της Λυκειακής επιτροπής. 10 φορές το χρόνο πες στα μούλικα που καπνίζουν μέσα στα μούτρα σου να μπουν μέσα!
Την τελευταία φορά που το είχα επιχειρήσει ο ένας βαθμολογητής είδε στο γραπτό μου το τέλειο και του έβαλε 19,9. Ο δεύτερος έμεινε ελαφρώς απογοητευμένος και μου έριξε ένα 10,5. Ο τρίτος της παρέας έκανε τη διαίρεση και μου έβαλε 15,6.
Κάπως έτσι δουλεύουν οι βαθμολογητές. Αν πέσει ο καφές τους πάνω στο πουκάμισο την ώρα που διορθώνουν, αλλοίμονο στον επόμενο ή στην επόμενη του οποίου «το μέλλον» (όπως ψευδώς ισχυρίζονται οι αλήτες φροντιστηριούχοι που καπηλεύονται το άγχος των γονέων για τα παιδιά τους και έχουν καταστρέψει την παιδεία) κρίνεται από τα 30-40 δευτερόλεπτα (μην μου πείτε ότι ασχολούνται περισσότερο) που ο διορθωτής θα δει το γραπτό.
Φέτος λοιπόν το κείμενο ήταν απλό. Ήταν για την τρέλα που έχει πιάσει την Ευρώπη με τον Μότσαρτ. Μοναδική διευκρίνιση η μετάφραση του ρήματος “pipe” ως παίζω μουσική. Καμία αναφορά στο τι στο διάολο είναι Tuscan. Γιατί να ξέρει ο μέσος Έλλην μαθητής ότι είναι η Τοσκάνη. Από πότε διδάχθηκε στο σχολείο που είναι η Τοσκάνη, πόσο μάλλον πως την λένε στα Αγγλικά.
Εμ πάσει περιπτώσει, το πανόραμα συμπληρώνονταν με μία έκθεση βγαλμένη από το περιστατικό της Βέροιας. Η βία στα σχολεία, τι την δημιουργεί και τι μπορεί να τη σταματήσει. Ένα θέμα που έρχεται σαν ρουκέτα από το διάστημα γιατί αφ’ενός ο Έλληνας μαθητής δεν νιώθει ότι υπάρχει και κανένα σοβαρό πρόβλημα βίας στα σχολεία (γιατί όντως δεν υπάρχει), από την άλλη θα έπρεπε να ξεθάψει τα Παπανούτσεια περί προτύπων, οικογένειας και εκπαίδευσης και να τα γράψει στα Αγγλικά.
Τελείωσα στην μία ώρα και έφυγα. Δεν με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα. Μάλλον ορθώς, γιατί δεν θα αλλάξει τίποτα. Ξέρω τι Λόττο είναι και δεν ψήνομαι να αγχωθώ.
Τραγούδι Ημέρας: Zucchero – Baila Morena
Δεν υπάρχουν σχέδια απόδρασης από τα Αγγλικά. Ηρεμήστε.
Αγγλικά σήμερα για την αυλαία των Πανελλαδικών (για εμένα) και την έναρξη των ειδικών μαθημάτων. Τα άλλα είναι κάτι Αρμονίες και κάτι Σχέδια. Δεν ξέρω και πολλά πράγματα. Αγγλικά πάντως ξέρω.
Ζήσε το όνειρό σου: γίνε μέλος της Λυκειακής επιτροπής. 10 φορές το χρόνο πες στα μούλικα που καπνίζουν μέσα στα μούτρα σου να μπουν μέσα!
Την τελευταία φορά που το είχα επιχειρήσει ο ένας βαθμολογητής είδε στο γραπτό μου το τέλειο και του έβαλε 19,9. Ο δεύτερος έμεινε ελαφρώς απογοητευμένος και μου έριξε ένα 10,5. Ο τρίτος της παρέας έκανε τη διαίρεση και μου έβαλε 15,6.
Κάπως έτσι δουλεύουν οι βαθμολογητές. Αν πέσει ο καφές τους πάνω στο πουκάμισο την ώρα που διορθώνουν, αλλοίμονο στον επόμενο ή στην επόμενη του οποίου «το μέλλον» (όπως ψευδώς ισχυρίζονται οι αλήτες φροντιστηριούχοι που καπηλεύονται το άγχος των γονέων για τα παιδιά τους και έχουν καταστρέψει την παιδεία) κρίνεται από τα 30-40 δευτερόλεπτα (μην μου πείτε ότι ασχολούνται περισσότερο) που ο διορθωτής θα δει το γραπτό.
Φέτος λοιπόν το κείμενο ήταν απλό. Ήταν για την τρέλα που έχει πιάσει την Ευρώπη με τον Μότσαρτ. Μοναδική διευκρίνιση η μετάφραση του ρήματος “pipe” ως παίζω μουσική. Καμία αναφορά στο τι στο διάολο είναι Tuscan. Γιατί να ξέρει ο μέσος Έλλην μαθητής ότι είναι η Τοσκάνη. Από πότε διδάχθηκε στο σχολείο που είναι η Τοσκάνη, πόσο μάλλον πως την λένε στα Αγγλικά.
Εμ πάσει περιπτώσει, το πανόραμα συμπληρώνονταν με μία έκθεση βγαλμένη από το περιστατικό της Βέροιας. Η βία στα σχολεία, τι την δημιουργεί και τι μπορεί να τη σταματήσει. Ένα θέμα που έρχεται σαν ρουκέτα από το διάστημα γιατί αφ’ενός ο Έλληνας μαθητής δεν νιώθει ότι υπάρχει και κανένα σοβαρό πρόβλημα βίας στα σχολεία (γιατί όντως δεν υπάρχει), από την άλλη θα έπρεπε να ξεθάψει τα Παπανούτσεια περί προτύπων, οικογένειας και εκπαίδευσης και να τα γράψει στα Αγγλικά.
Τελείωσα στην μία ώρα και έφυγα. Δεν με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα. Μάλλον ορθώς, γιατί δεν θα αλλάξει τίποτα. Ξέρω τι Λόττο είναι και δεν ψήνομαι να αγχωθώ.
4/6/06
Τα μόρια copies κτώνται :-)
Soundtrack διαβάσματος: Rammstein - Du Hast
Soundtrack ημέρας: Νίκος Καρβέλας - Καλοκαιρινές Διακοπές
Σχέδιο απόδρασης: Τελειώσαν τα σχέδια μαζί με τις εξετάσεις...
Da Pipa. Κάπως έτσι την έβλεπα τη δουλειά με τα Λατινικά. Βρίζοντας εδώ και μέρες: τα λατινικά είναι για τους γιατρούς, όχι για εμένα. Μπα, δεν βγαίνουν από το πρόγραμμα. Βουντού και ιστορίες, μπα, τίποτα. Εκεί αυτά. Και Σάββατο 08:00 να είστε εκεί.
Προσπαθώ να διαβάσω. Τι να διαβάσω; Δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου τα βιβλία του μαθήματος και τα μόνα λατινικά που ήξερα ήταν αυτά που έβαζαν στον Αστερίξ. Alea jacta est! Quo vadis? Α, ξέρω και ένα από τη Φιλοσοφία: τα επιχειρήματα ‘ad hominem’ και τα ‘a priori’ και ‘a posteriori’ που έγραφα που και που στις εκθέσεις για να το παίξω έξυπνος, διαβασμένος και λατίνος (μετά έμαθα ότι λατίνος εραστής δεν σημαίνει το ίδιο πράγμα.)
Τώρα έπρεπε να διαβάσω περίπου 30 κείμενα, τα 9 από τα οποία ήταν SOS, τα οποία βέβαια δεν είχαν καμία νοηματική συνοχή μεταξύ τους: τα λεγόμενα ‘ό,τι νά’ναι’. Ένα κείμενο έλεγε για το πως ένα σύκο κατέστρεψε την Καρχηδόνα (επειδή το έδιξε ένας τύπος στη σύγκλητο και δεν βρήκαν πότε και σε ποιό μέρος της αυτοκρατορίας είχε κοπεί), ένα άλλο για το πως η γυναίκα του Βρούτου έκοψε τις φλέβες της, ένα για μια που δεν έλεγε στον άντρα της ότι είχε πεθάνει ο γιος της και έναν «πανηγυρικό της λογοτεχνίας» που εκθείαζε τους λογοτέχνες.
Φήμες αναφέρουν ότι στο επόμενο βιβλίο λογοτεχνίας ο E.P. Papanutsam επιτέλους θα βρει θέση ανάμεσα στους άλλους ανώνυμους συγγραφείς που φιλοξενούνται στο βιβλίο.
Το βράδυ πέρασε διαβάζοντας πολύ λίγο. Είναι σαν να δίνεις στην γιαγιά σου να διαβάσει εγχειρίδιο για τα Macintosh: δεν θα καταλάβει Χριστό. Η πεποίθησή μου ότι τα λατινικά είναι για τα ιταλικά ότι τα αρχαία για τα ελληνικά ήταν βαθιά νυχτωμένη. Δεν είχαν καμία σχέση. Και εγώ δεν είχα καμία σχέση. Και τότε αποφάσισα πως θα πάω να πάρω τη μονάδα μου και να αποχωρήσω ευτυχισμένος, σαν την εθνική ομάδα της Ελλάδας στο μουντιάλ του 1994.
Και ξύπνησα το πρωί. Οι κινήσεις πιο αργές απ'ότι συνήθως, έφτασα 08:20 στο σχολείο και τους βρήκα όλους με τα βιβλία στην παράταξη. Ακόμα και οι μονίμως αδιάβαστοι (όπως ο ξάδερφος) είχαν καταπιαστεί στο να μάθουν ότι προλάβουν μπας και σώσουν κάνα μόριο και πάρουν την πολυπόθητη άγουσα για τα ΚΕΠ, να πάρουν δηλαδή την 10ετή αναβολή από τις υποχρεώσεις τους προς την πατρίδα.
Μπήκα στην αίθουσα και περίμενα τα θέματα. Μπροστά μου καθότανε (όπως και στα υπόλοιπα μαθήματα της κατεύθυνσης) μια κοπέλα που (ντροπή σου Χρήστο) ο κολλητός μου αναφώνησε μόλις την είδε "η τέλεια επιλογή για αντιγραφή". Αλήτες νεολαίοι που συνδέετε τις εξωτερικές ατέλειες με την ικανότητα στην αποστήθιση πολυσυλλεκτικού διδακτικού υλικού.
Με το που έρχονται τα θέματα με πιάνει ένα περιέργο συναίσθημα. Πρέπει να ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που κάθισα σε θρανίο για να εξεταστώ σε κάτι και δεν καταλάβαινα σχεδόν τίποτα. Ναι μεν είχε πέσει η μισή ιστορία με τη γυναίκα του Βρούτου και τις φλέβες της (που δεν ήμουν σίγουρος που τελείωνε και έτσι η μετάφραση παίζει να ήταν και ελλιπής) αλλά είχε πέσει και μια μετάφραση από την οποία το μόνο που κατάλαβα ήταν η λέξη tyranni. Του πούστη, για Ρώμη μιλάμε, τύραννο θα εννοεί.
Μη έχοντας κάτι καλύτερο να κάνω για μιάμιση ώρα άρχισα να αντιγράφω τα θέματα στην κόλλα. Γέμισα πέντε σελίδες. Μετά σκέφτηκα ότι είναι μια καλή ώρα να αρχίσω το Λόττο. Ενώ λοιπόν έβαζα τις επιλογές μου για τη μεγάλη κλήρωση των 1.000 μορίων βλέπω την κοπέλα μπροστά μου να έχει αφήσει λίγο πιο εκεί από ότι έπρεπε την κόλλα με τις απαντήσεις της.
Και άρχισε το ανελέητο leeching. Πρέπει να εξοικονόμησα αρκετές μονάδες από την (εκούσια; ακούσια;) παράλειψή της να προστατεύσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την προσπάθειά της να εισέλθει στην ανώτατη εκπαίδευση. Για κάποιον πολύ περιέργο λόγο ήταν πάντα στη σελίδα που την ήθελα η κόλλα της. Και ξαφνικά έμαθα αρκετά λατινικά για να μην πάω άπατος μαζί με τα όνειρά μου για κάτι καλό από την φετινή μου περιπέτεια.
Μετά την άκουσα στο τηλέφωνο να λέει "σωστό, σωστό, ναι, σωστό, ωραία, καλά τα έχω πάει" και χάρηκα. Δεν έχω χαρεί τόσο πολύ ποτέ για την επιτυχία κάποιου αγνώστου.
Τι αλήτης είμαι τελικά. Νά'σαι καλά κοπέλα μου :-)
Και τώρα, τα αποτελέσματα... Θα σας ενημερώσω!
Soundtrack ημέρας: Νίκος Καρβέλας - Καλοκαιρινές Διακοπές
Σχέδιο απόδρασης: Τελειώσαν τα σχέδια μαζί με τις εξετάσεις...
Da Pipa. Κάπως έτσι την έβλεπα τη δουλειά με τα Λατινικά. Βρίζοντας εδώ και μέρες: τα λατινικά είναι για τους γιατρούς, όχι για εμένα. Μπα, δεν βγαίνουν από το πρόγραμμα. Βουντού και ιστορίες, μπα, τίποτα. Εκεί αυτά. Και Σάββατο 08:00 να είστε εκεί.
Προσπαθώ να διαβάσω. Τι να διαβάσω; Δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου τα βιβλία του μαθήματος και τα μόνα λατινικά που ήξερα ήταν αυτά που έβαζαν στον Αστερίξ. Alea jacta est! Quo vadis? Α, ξέρω και ένα από τη Φιλοσοφία: τα επιχειρήματα ‘ad hominem’ και τα ‘a priori’ και ‘a posteriori’ που έγραφα που και που στις εκθέσεις για να το παίξω έξυπνος, διαβασμένος και λατίνος (μετά έμαθα ότι λατίνος εραστής δεν σημαίνει το ίδιο πράγμα.)
Τώρα έπρεπε να διαβάσω περίπου 30 κείμενα, τα 9 από τα οποία ήταν SOS, τα οποία βέβαια δεν είχαν καμία νοηματική συνοχή μεταξύ τους: τα λεγόμενα ‘ό,τι νά’ναι’. Ένα κείμενο έλεγε για το πως ένα σύκο κατέστρεψε την Καρχηδόνα (επειδή το έδιξε ένας τύπος στη σύγκλητο και δεν βρήκαν πότε και σε ποιό μέρος της αυτοκρατορίας είχε κοπεί), ένα άλλο για το πως η γυναίκα του Βρούτου έκοψε τις φλέβες της, ένα για μια που δεν έλεγε στον άντρα της ότι είχε πεθάνει ο γιος της και έναν «πανηγυρικό της λογοτεχνίας» που εκθείαζε τους λογοτέχνες.
Φήμες αναφέρουν ότι στο επόμενο βιβλίο λογοτεχνίας ο E.P. Papanutsam επιτέλους θα βρει θέση ανάμεσα στους άλλους ανώνυμους συγγραφείς που φιλοξενούνται στο βιβλίο.
Το βράδυ πέρασε διαβάζοντας πολύ λίγο. Είναι σαν να δίνεις στην γιαγιά σου να διαβάσει εγχειρίδιο για τα Macintosh: δεν θα καταλάβει Χριστό. Η πεποίθησή μου ότι τα λατινικά είναι για τα ιταλικά ότι τα αρχαία για τα ελληνικά ήταν βαθιά νυχτωμένη. Δεν είχαν καμία σχέση. Και εγώ δεν είχα καμία σχέση. Και τότε αποφάσισα πως θα πάω να πάρω τη μονάδα μου και να αποχωρήσω ευτυχισμένος, σαν την εθνική ομάδα της Ελλάδας στο μουντιάλ του 1994.
Και ξύπνησα το πρωί. Οι κινήσεις πιο αργές απ'ότι συνήθως, έφτασα 08:20 στο σχολείο και τους βρήκα όλους με τα βιβλία στην παράταξη. Ακόμα και οι μονίμως αδιάβαστοι (όπως ο ξάδερφος) είχαν καταπιαστεί στο να μάθουν ότι προλάβουν μπας και σώσουν κάνα μόριο και πάρουν την πολυπόθητη άγουσα για τα ΚΕΠ, να πάρουν δηλαδή την 10ετή αναβολή από τις υποχρεώσεις τους προς την πατρίδα.
Μπήκα στην αίθουσα και περίμενα τα θέματα. Μπροστά μου καθότανε (όπως και στα υπόλοιπα μαθήματα της κατεύθυνσης) μια κοπέλα που (ντροπή σου Χρήστο) ο κολλητός μου αναφώνησε μόλις την είδε "η τέλεια επιλογή για αντιγραφή". Αλήτες νεολαίοι που συνδέετε τις εξωτερικές ατέλειες με την ικανότητα στην αποστήθιση πολυσυλλεκτικού διδακτικού υλικού.
Με το που έρχονται τα θέματα με πιάνει ένα περιέργο συναίσθημα. Πρέπει να ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που κάθισα σε θρανίο για να εξεταστώ σε κάτι και δεν καταλάβαινα σχεδόν τίποτα. Ναι μεν είχε πέσει η μισή ιστορία με τη γυναίκα του Βρούτου και τις φλέβες της (που δεν ήμουν σίγουρος που τελείωνε και έτσι η μετάφραση παίζει να ήταν και ελλιπής) αλλά είχε πέσει και μια μετάφραση από την οποία το μόνο που κατάλαβα ήταν η λέξη tyranni. Του πούστη, για Ρώμη μιλάμε, τύραννο θα εννοεί.
Μη έχοντας κάτι καλύτερο να κάνω για μιάμιση ώρα άρχισα να αντιγράφω τα θέματα στην κόλλα. Γέμισα πέντε σελίδες. Μετά σκέφτηκα ότι είναι μια καλή ώρα να αρχίσω το Λόττο. Ενώ λοιπόν έβαζα τις επιλογές μου για τη μεγάλη κλήρωση των 1.000 μορίων βλέπω την κοπέλα μπροστά μου να έχει αφήσει λίγο πιο εκεί από ότι έπρεπε την κόλλα με τις απαντήσεις της.
Και άρχισε το ανελέητο leeching. Πρέπει να εξοικονόμησα αρκετές μονάδες από την (εκούσια; ακούσια;) παράλειψή της να προστατεύσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την προσπάθειά της να εισέλθει στην ανώτατη εκπαίδευση. Για κάποιον πολύ περιέργο λόγο ήταν πάντα στη σελίδα που την ήθελα η κόλλα της. Και ξαφνικά έμαθα αρκετά λατινικά για να μην πάω άπατος μαζί με τα όνειρά μου για κάτι καλό από την φετινή μου περιπέτεια.
Μετά την άκουσα στο τηλέφωνο να λέει "σωστό, σωστό, ναι, σωστό, ωραία, καλά τα έχω πάει" και χάρηκα. Δεν έχω χαρεί τόσο πολύ ποτέ για την επιτυχία κάποιου αγνώστου.
Τι αλήτης είμαι τελικά. Νά'σαι καλά κοπέλα μου :-)
Και τώρα, τα αποτελέσματα... Θα σας ενημερώσω!
1/6/06
Γι'αυτό το βγάλατε Αριστοτέλειο;
Soundtrack διαβάσματος: BBC Athens 2004 Olympic Theme
Soundtrack ημέρας: K's Choice - Everything for Free
Σχέδιο απόδρασης: Κανένα. Ένα κερί στον Άγιο Διονύσιο...
Η αλήθεια είναι πως από την αρχή δεν το πολυπίστευα ότι θα έβγαινε κάτι από την ιστορία των Πανελλαδικών. Πάντα είχα στο μυαλό μου ένα μάθημα και ξέχναγα κάθε ελπίδα για εισαγωγή σε κάποια σχολή. Και αυτό ήταν τα Αρχαία.
Χωρίς βιβλίο, με ένα φροντιστηριακό φυλλάδιο για τον Αριστοτέλη και διάφορα PDFs, πέρασα ένα βράδυ διαβάζοντας δύο χρόνια ύλης Αρχαίων. Δύσκολη εργασία, αλλά τα βασικά τα έπιασα. Έδωσα ιδιαίτερη έμφαση στην ενότητα 20 του Αριστοτέλη. Γιατί έτσι μου έιπαν να κάνω. Και έτσι έκανα.
Παίρνω τον φραπέ από την καντίνα και ανεβαίνω στο σχολείο. Όλα ίδια, βιβλία παντού, αγχωμένες φάτσες, προβλέψεις για τα θέματα... Μόνο ο συνονόματος έδειχνε χαλαρός, έχοντας πάρει απόφαση πλέον ότι το αίμα του δεν κάνει για σπουδές. Θα το μετανιώσει, είμαι σίγουρος.
Δίνω άλλη μια συνέντευξη τύπου. Τα παιδιά ρωτάνε σήμερα για το τμήμα μου στο πανεπιστήμιο, για τις αναβολές, για transfers στην Αμερική, για τα SAT, για το UCAS... Εγώ εκεί να λύνω απορίες, να τους δίνω εναλλακτικές εξόδους από τη μιζέρια των πανελλαδικών με στόχο να τους ξεαγχώσω και να γράψουν καλύτερα. Isn't it ironic, don't you think?
Σήμερα το σόου αργεί να ξεκινήσει. Η αρχική υποψία είναι ότι τα θέματα έχουν τυπωθεί στα Κινέζικα και το κατάλαβαν αφού τα έστειλαν. Η επόμενη υποψία είναι ότι ξεκίνησε ο πόλεμος με την Τουρκία. Τελικά βγαίνει έξω ο λυκειάρχης και μας λέει "κάποια παιδιά δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο τους στη Θεσσαλονίκη και τους περιμένουμε να πάνε."
Ξαφνικά τα παιδιά ανακαλύπτουν τι είναι οι Πανελλαδικές. Τόσο καιρό δεν είχαν πάρει γραμμή ότι όλοι πρέπει να πάρουν τα θέματα ταυτόχρονα. Τους φάνηκε περίεργο. Και φυσικά, η ατάκα "στα τέτοια μας, ας γράψουν μετά αυτοί" κυριάρχησε. Κι ας ήταν τα 12 παιδιά μέσα στο τρακαρισμένο ΚΤΕΛ. Μην τυχόν και χάσουν το frappuccino τα παιδάκια μας.
Πάω και βρίσκω τον επιτηρητή Donnie Brasco από το προηγούμενο μάθημα. Τον ρωτάω μήπως ξέρει τίποτα παραπάνω για το τι έχει συμβεί και το τι θα συμβεί. Αντ'αυτού, σε μια άνευ προηγουμένου επίδειξη Λιακοπούλειας τεχνικής, αναλύει το πως οι Αμερικάνοι μας έχουν επιβάλει ένα καθεστώς ρέκλας και γι'αυτό οι Έλληνες είναι του φραπέ και της κατάληψης και όχι των σπουδών, ενώ αυτοί προοδεύουν με τα δικά μας μυαλά. Δεν τη θέλουν την Ελλάδα μεγάλη.
Αν έχει δίκιο, δεν πρέπει να προσπάθησαν και πολύ οι Αμερικάνοι για να τα καταφέρουν...
Μετά από αρκετή καθυστέρηση μπαίνουμε και περιμένουμε τα θέματα. Και έρχονται. Και είναι ο Αριστοτέλης και η 20η του ενότητα. Δυστυχώς δεν έπαιξα και ένα πάμε στοίχημα μετά με τη ρέντα που είχα. Πραγματικά, πρέπει να ήταν η μόνη ενότητα που την είχα διαβάσει κανονικά σε ένα βιβλίο με Πλάτωνες, Πρωταγόρες, Πολιτείες και δεν συμμαζεύεται.
Αφού έγραψα επί ένα τρίωρο κάθε μπούρδα σχετική με το τι θα έπρεπε να παρέχει η παιδεία, επέστρεψα στην ελληνική πραγματικότητα που δεν παρέχει τίποτα από όλα αυτά, έδωσα την κόλλα μου και έφυγα.
Λατινικά και τέλος, κυρίες και κύριοι...
Soundtrack ημέρας: K's Choice - Everything for Free
Σχέδιο απόδρασης: Κανένα. Ένα κερί στον Άγιο Διονύσιο...
Η αλήθεια είναι πως από την αρχή δεν το πολυπίστευα ότι θα έβγαινε κάτι από την ιστορία των Πανελλαδικών. Πάντα είχα στο μυαλό μου ένα μάθημα και ξέχναγα κάθε ελπίδα για εισαγωγή σε κάποια σχολή. Και αυτό ήταν τα Αρχαία.
Χωρίς βιβλίο, με ένα φροντιστηριακό φυλλάδιο για τον Αριστοτέλη και διάφορα PDFs, πέρασα ένα βράδυ διαβάζοντας δύο χρόνια ύλης Αρχαίων. Δύσκολη εργασία, αλλά τα βασικά τα έπιασα. Έδωσα ιδιαίτερη έμφαση στην ενότητα 20 του Αριστοτέλη. Γιατί έτσι μου έιπαν να κάνω. Και έτσι έκανα.
Παίρνω τον φραπέ από την καντίνα και ανεβαίνω στο σχολείο. Όλα ίδια, βιβλία παντού, αγχωμένες φάτσες, προβλέψεις για τα θέματα... Μόνο ο συνονόματος έδειχνε χαλαρός, έχοντας πάρει απόφαση πλέον ότι το αίμα του δεν κάνει για σπουδές. Θα το μετανιώσει, είμαι σίγουρος.
Δίνω άλλη μια συνέντευξη τύπου. Τα παιδιά ρωτάνε σήμερα για το τμήμα μου στο πανεπιστήμιο, για τις αναβολές, για transfers στην Αμερική, για τα SAT, για το UCAS... Εγώ εκεί να λύνω απορίες, να τους δίνω εναλλακτικές εξόδους από τη μιζέρια των πανελλαδικών με στόχο να τους ξεαγχώσω και να γράψουν καλύτερα. Isn't it ironic, don't you think?
Σήμερα το σόου αργεί να ξεκινήσει. Η αρχική υποψία είναι ότι τα θέματα έχουν τυπωθεί στα Κινέζικα και το κατάλαβαν αφού τα έστειλαν. Η επόμενη υποψία είναι ότι ξεκίνησε ο πόλεμος με την Τουρκία. Τελικά βγαίνει έξω ο λυκειάρχης και μας λέει "κάποια παιδιά δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο τους στη Θεσσαλονίκη και τους περιμένουμε να πάνε."
Ξαφνικά τα παιδιά ανακαλύπτουν τι είναι οι Πανελλαδικές. Τόσο καιρό δεν είχαν πάρει γραμμή ότι όλοι πρέπει να πάρουν τα θέματα ταυτόχρονα. Τους φάνηκε περίεργο. Και φυσικά, η ατάκα "στα τέτοια μας, ας γράψουν μετά αυτοί" κυριάρχησε. Κι ας ήταν τα 12 παιδιά μέσα στο τρακαρισμένο ΚΤΕΛ. Μην τυχόν και χάσουν το frappuccino τα παιδάκια μας.
Πάω και βρίσκω τον επιτηρητή Donnie Brasco από το προηγούμενο μάθημα. Τον ρωτάω μήπως ξέρει τίποτα παραπάνω για το τι έχει συμβεί και το τι θα συμβεί. Αντ'αυτού, σε μια άνευ προηγουμένου επίδειξη Λιακοπούλειας τεχνικής, αναλύει το πως οι Αμερικάνοι μας έχουν επιβάλει ένα καθεστώς ρέκλας και γι'αυτό οι Έλληνες είναι του φραπέ και της κατάληψης και όχι των σπουδών, ενώ αυτοί προοδεύουν με τα δικά μας μυαλά. Δεν τη θέλουν την Ελλάδα μεγάλη.
Αν έχει δίκιο, δεν πρέπει να προσπάθησαν και πολύ οι Αμερικάνοι για να τα καταφέρουν...
Μετά από αρκετή καθυστέρηση μπαίνουμε και περιμένουμε τα θέματα. Και έρχονται. Και είναι ο Αριστοτέλης και η 20η του ενότητα. Δυστυχώς δεν έπαιξα και ένα πάμε στοίχημα μετά με τη ρέντα που είχα. Πραγματικά, πρέπει να ήταν η μόνη ενότητα που την είχα διαβάσει κανονικά σε ένα βιβλίο με Πλάτωνες, Πρωταγόρες, Πολιτείες και δεν συμμαζεύεται.
Αφού έγραψα επί ένα τρίωρο κάθε μπούρδα σχετική με το τι θα έπρεπε να παρέχει η παιδεία, επέστρεψα στην ελληνική πραγματικότητα που δεν παρέχει τίποτα από όλα αυτά, έδωσα την κόλλα μου και έφυγα.
Λατινικά και τέλος, κυρίες και κύριοι...
31/5/06
Σκέψεις ενός 18χρονου
Το παρακάτω είναι η πρόταση γνωστού φροντιστηριακού ομίλου της Αθήνας για την ανάλυση μιας φράσης του Αριστοτέλη (ούτω δη πας επιστήμων την υπερβολήν μεν και την έλλειψιν φεύγει, το δε μέσον ζητεί και τουθ'αιρείται, μέσον δε ου το του πράγματος αλλά το προς ημάς), για να το καταλάβει δηλαδή καλύτερα ο 18χρονος (το πολύ) μέλλων απόφοιτος:
Συμπεράσματα:
1) Το μέσον που θέλω για να πίασω δουλειά στο δημόσιο είναι ο τύπος στο μεσαίο γραφείο ανάμεσα στα δύο πόστερ του ΕΟΤ.
2) Η διάμεσος (το αριθμητικό μέσο) είναι το ίδιο για όλα τα δείγματα.
3) Ο μέσος όρος του μαθητή ποικίλλει ανάλογα με το μέσον που έχει στο υπουργείο Παιδείας για να βγει δυσλεξικό.
4) ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΘΕΛΟΥΝ ΠΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ;
"Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη η ηθική αρετή είναι "έξις" ή ικανότητα της "προαιρέσεως", που προέκυψε από την κατάλληλη πρακτική, πείρα και παιδεία, να διαλέγει ο "προαιρούμενος" το "μέσον" "τό πρός ημάς". Κριτήριο της ορθής εκλογής είναι η γνώμη του "φρονίμου". Γι'αυτό και η ηθική αρετή, κατά το μέτρο που συνδέεται με την "προαίρεσιν", ορίζεται ως η ικανότης του "το μέσον και ευρίσκειν και αιρείσθαι. Το "μέσον" καθορίζεται από τον τρόπο, από τον χρόνο και τον "καιρό", και αποτελεί το σκοπό της ηθικά αξιέπαινης πράξης. ...έχει καθαρά εξατομικευμένο και, κατά κάποιο τρόπο, περιστασιακό χαρακτήρα. Ο χαρακτήρας αυτός του "μέσου", προκύπτει από το γεγονός ότι το "μέσον", ως σκοπός της ενάρετης προαιρέσεως, είναι "πρός ημάς", ποικίλλει δηλαδή ανάλογα με τη στιγμή και τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες πραγματοποιείται η ηθικά ορθή πράξη σε αντιδιαστολή προς το "αριθμητικόν μέσον" ή το "μέσον του πράγματος", που για όλα τα πράγματα είναι το ίδιο΄ το "μέσον του πράγματος" είναι το σημείο που απέχει εξίσου από δύο άκρα, ενώ το μέσον "το πρός ημάς" μπορεί να θεωρηθεί και ως "άκρον" εφόσον προσεγγίζει το "άριστον". Η έννοια αυτή του μέσου θα ήταν δυνατόν να ερμηνευθεί ως η περιστασιακή ή η χρονική μορφή του αγαθού, όπως τη συλλαμβάνει ο "φρόνιμος" (Α. Μπαγιόνας).
Συμπεράσματα:
1) Το μέσον που θέλω για να πίασω δουλειά στο δημόσιο είναι ο τύπος στο μεσαίο γραφείο ανάμεσα στα δύο πόστερ του ΕΟΤ.
2) Η διάμεσος (το αριθμητικό μέσο) είναι το ίδιο για όλα τα δείγματα.
3) Ο μέσος όρος του μαθητή ποικίλλει ανάλογα με το μέσον που έχει στο υπουργείο Παιδείας για να βγει δυσλεξικό.
4) ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΘΕΛΟΥΝ ΠΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ;
30/5/06
Ο Ελ. Βενιζέλος δεν είναι αεροδρόμιο!
Soundtrack διαβάσματος: Simon & Garfunkel - Mrs Robinson
Soundtrack ημέρας: The Pogues - The Band Played Waltzing Matilda
Σχέδιο απόδρασης: Status quo: Τα καραόκε του Ντιρί δεν υπάρχουν πουθενά.
Άλλη μια μέρα γεμάτη σασπένς η σημερινή. Τα SOS για την Ιστορία παραδοσιακά τείνουν να είναι περισσότερα από τα εντός ύλης κομμάτια (λογικό, αφού SOS θεωρούνται και οι συνδυαστικές ερωτήσεις) και περιελάμβαναν και ένα κομμάτι για τον πολιτισμό των προσφύγων (κοινώς τα ρεμπέτικα - ούτε λέξη όμως για τους Θεόπνευστους στίχους:
Θεέ μου Παντοδύναμε
Που'σαι ψηλά 'κει πάνω
Ρίξε λιγάκι τουμπεκί Θεούλη μου
Στον αργιλέ μου απάνω
Τα "Θέματα Νεοελληνικής Ιστορίας", όπως είναι η επίσημη ονομασία του μαθήματος της κατεύθυνσης, περιέχει 4 επιλεγμένα θέματα τα οποία έχουν κριθεί πως είναι τα σημαντικότερα της ιστορίας του νέου Ελληνικού κράτους. Δυστυχώς απουσιάζει η ιστορία του Ολυμπιακού Πειραιώς, οι συμμετοχές της Ελλάδος στην Eurovision, τα 8 DVD με τις εκπομπές του Τριανταφυλλόπουλου και η ιστορική εξέλιξη του κοκορετσιού, ένα θέμα που άπτεται του Κοινοτικού Δικαίου και έχει πάει μέχρι τα Euroδικαστήρια.
Αντ'αυτών έχουν προτιμηθεί ποταπά θέματα τα οποία δεν προξενούν κανένα ενδιαφέρον στον σκεπτόμενο νέο: Η ίδρυση των κομμάτων στην Ελλάδα (πεδινοί, ορεινοί, ρώσσοι, γάλλοι, άγγλοι, κοινωνιολόγοι κ.ά. - και μια αναφορά στο ΚΚΕ), η αστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας (πόσα καράβια είχαμε το 1833 και πόσα το 1851) και το προσφυγικό. Υπάρχει και αφιέρωμα στο Κρητικό ζήτημα αλλά παρέμεινε εκτός ύλης.
Όσον αφορά το προσφυγικό, αυτό περιγράφει τις φιλότιμες προσπάθειες του ελληνικού έθνους να υποδεχτεί τα 1.200.000 πληθυσμού που εγκαταλείψανε τις πατρογονικές τους εστίες στην Μικρά Ασία. Το κράτος τους έδινε δάνεια, μια ανεξάρτητη επιτροπή τους έδινε δουλειά και οι υπόλοιποι Έλληνες τους έδιναν κατάρες. Ο λόγος; Δεν ήταν δυνατόν τώρα να σκάσει ο άχρηστος από τη Σμύρνη και επειδή έχει βγάλει λέει ένα πανεπιστήμιο να τρώει από εμένα τη δουλειά στο δημόσιο που διακινδύνευα μέρα-νύχτα τη ζωή μου στην Επανάσταση κρυμμένος στο υπόγειό μου.
Τελικά η σύγχρονη Ελληνική ιστορία μπορεί να γραφτεί σε μία μόνο πρόταση: Αλληλοσφαχτείτε για τη θεσούλα στο Δημόσιο.
Σήμερα λοιπόν είχε Ιστορία το μενού. Οι άλλοι γράφανε Προγραμματισμό (ένα φοβερό μάθημα που σου μαθαίνει να γράφεις κώδικα στα Ελληνικά, τη γλώσσα που μέχρι στιγμής ΔΕΝ την έχει καταλάβει υπολογιστής) και Βιολογία Θετικής Κατεύθυνσης (εμ, βέβαια, 3 μέρες προετοιμασία για τη Βιολογία επειδή είναι μάθημα με βαρύτητα, ενώ ο προγραμματισμός για τους πληβείους της Τεχνολογικής όχι...)
Βιβλία δεν υπήρχαν τόσα πολλά στην παράταξη και είχαν αρχίσει οι συζητήσεις ήδη για τα σενάρια διαφυγής. Πιο δημοφιλής απάντηση (με διαφορά) η ξαναεισαγωγή στο χειρουργείο των Πανελλαδικών. Του χρόνου τέτοιο καιρό να δω τι θα λένε. Λιγότερο δημοφιλής η μετακίνηση στο μη αναγνωρισμένο στην Ελλάδα Κολλεγιακό του ιδρύματος. Και η παρουσία μου στις εξετάσεις με κατέστησε γραφείο πληροφοριών για το άβατο απέναντι από το πάρκινγκ. (Δίνει αναβολή; Αναγνωρίζεται; Θα αναγνωριστεί; Τι τμήματα έχει; Είναι καλό; Τι λένε οι γκόμενες;)
Μπαίνουμε στην αίθουσα. Τα κοριτσάκια κάνουν την συνηθισμένη ερώτηση στους επιτηρητές: τι διδάσκετε; Οι επιτηρητές ήταν ένας άντρας που μου θύμιζε τον Donnie Brasco φατσικά και μια γυναίκα που θα έπαιρνα όρκο ότι είναι 40άρα νοσοκόμα στο Σισμανόγλειο. Ηλεκτρονικός ο άντρας, νοσηλευτική διδάσκει η γυναίκα. Μέσα έπεσα πάλι.
Τα παιδάκια σοκ, "σε ποια κατεύθυνση είναι αυτά τα μαθήματα;" ρωτάει wannabe φοιτήτρια, γνωστή για την αθυροστομία της στο απέναντι καφέ. "Σε ΤΕΕ διδάσκουμε" ψελλίζει η γυναίκα. "ΤΕΕ;! Και βάζουν καθηγητές από ΤΕΕ να επιτηρούν τις εξετάσεις του Ενιαίου Λυκείο;" φωνάζει η θιγμένη μαθήτρια. "Πως γίνεται; Δεν γίνεται!" συνεχίζει. Ο παλιοσειράς αναφωνεί "σκάσε" και τα πάντα γυρνάνε στον κανονικό ρυθμό τους. Κακομαθημένο, λες και στα ΤΕΕ δεν πάνε άνθρωποι αλλά ποντίκια. Τέλος πάντων.
Έρχονται και τα θεματάκια. Σήμερα η κλήρωση είχε την κρίση του 1932 (στην οποία μόλις μια παράγραφος αφιερώνεται στο πως έφερε τα ολοκληρωτικά καθεστώτα στην Ευρώπη, λες και είναι πιο σημαντικό το clearing που τρώει 2 παραγράφους), το πως λύθηκε οριστικά το πρόβλημα των εθνικών γαιών μετά το 1870 (που λύθηκε οριστικά κατά το βιβλίο δύο φορές, μια το 1871 και μία με τον Βενιζέλο, κόλαση), την επιστολή Βενιζέλου στον Ινονού που έλεγε "είμαστε φίλοι σας, δεν θέλουμε εδάφη σας" (αφού πήραμε τον πούλο την προηγούμενη φορά που τα θέλαμε) και τα αίτια του κινήματος στο Γουδί (το οποίο πλέον άσχετοι του υπουργείου με απόφαση του Δήμου Αθηναίων λέγεται Γουδή, απαιτώ να ακυρωθούν τα θέματα επειδή δεν κατάλαβα που αναφερόταν η ερώτηση.)
Έγραψα μερικές ανιστόρητες σελίδες και εγώ ελπίζοντας να πάρω κανέναν βαθμό και παρέδωσα το 16σέλιδο τετράδιο. Ακολουθούν τα αρχαία και τα λατινικά (τα μεν πρώτα τα είδα τελευταία φορά στην Α' Λυκείου στον έλεγχό μου, γιατί μάθημα δεν ένιωσα, και τα λατινικά δεν τα έχω δει ποτέ...)
Soundtrack ημέρας: The Pogues - The Band Played Waltzing Matilda
Σχέδιο απόδρασης: Status quo: Τα καραόκε του Ντιρί δεν υπάρχουν πουθενά.
Άλλη μια μέρα γεμάτη σασπένς η σημερινή. Τα SOS για την Ιστορία παραδοσιακά τείνουν να είναι περισσότερα από τα εντός ύλης κομμάτια (λογικό, αφού SOS θεωρούνται και οι συνδυαστικές ερωτήσεις) και περιελάμβαναν και ένα κομμάτι για τον πολιτισμό των προσφύγων (κοινώς τα ρεμπέτικα - ούτε λέξη όμως για τους Θεόπνευστους στίχους:
Θεέ μου Παντοδύναμε
Που'σαι ψηλά 'κει πάνω
Ρίξε λιγάκι τουμπεκί Θεούλη μου
Στον αργιλέ μου απάνω
Τα "Θέματα Νεοελληνικής Ιστορίας", όπως είναι η επίσημη ονομασία του μαθήματος της κατεύθυνσης, περιέχει 4 επιλεγμένα θέματα τα οποία έχουν κριθεί πως είναι τα σημαντικότερα της ιστορίας του νέου Ελληνικού κράτους. Δυστυχώς απουσιάζει η ιστορία του Ολυμπιακού Πειραιώς, οι συμμετοχές της Ελλάδος στην Eurovision, τα 8 DVD με τις εκπομπές του Τριανταφυλλόπουλου και η ιστορική εξέλιξη του κοκορετσιού, ένα θέμα που άπτεται του Κοινοτικού Δικαίου και έχει πάει μέχρι τα Euroδικαστήρια.
Αντ'αυτών έχουν προτιμηθεί ποταπά θέματα τα οποία δεν προξενούν κανένα ενδιαφέρον στον σκεπτόμενο νέο: Η ίδρυση των κομμάτων στην Ελλάδα (πεδινοί, ορεινοί, ρώσσοι, γάλλοι, άγγλοι, κοινωνιολόγοι κ.ά. - και μια αναφορά στο ΚΚΕ), η αστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας (πόσα καράβια είχαμε το 1833 και πόσα το 1851) και το προσφυγικό. Υπάρχει και αφιέρωμα στο Κρητικό ζήτημα αλλά παρέμεινε εκτός ύλης.
Όσον αφορά το προσφυγικό, αυτό περιγράφει τις φιλότιμες προσπάθειες του ελληνικού έθνους να υποδεχτεί τα 1.200.000 πληθυσμού που εγκαταλείψανε τις πατρογονικές τους εστίες στην Μικρά Ασία. Το κράτος τους έδινε δάνεια, μια ανεξάρτητη επιτροπή τους έδινε δουλειά και οι υπόλοιποι Έλληνες τους έδιναν κατάρες. Ο λόγος; Δεν ήταν δυνατόν τώρα να σκάσει ο άχρηστος από τη Σμύρνη και επειδή έχει βγάλει λέει ένα πανεπιστήμιο να τρώει από εμένα τη δουλειά στο δημόσιο που διακινδύνευα μέρα-νύχτα τη ζωή μου στην Επανάσταση κρυμμένος στο υπόγειό μου.
Τελικά η σύγχρονη Ελληνική ιστορία μπορεί να γραφτεί σε μία μόνο πρόταση: Αλληλοσφαχτείτε για τη θεσούλα στο Δημόσιο.
Σήμερα λοιπόν είχε Ιστορία το μενού. Οι άλλοι γράφανε Προγραμματισμό (ένα φοβερό μάθημα που σου μαθαίνει να γράφεις κώδικα στα Ελληνικά, τη γλώσσα που μέχρι στιγμής ΔΕΝ την έχει καταλάβει υπολογιστής) και Βιολογία Θετικής Κατεύθυνσης (εμ, βέβαια, 3 μέρες προετοιμασία για τη Βιολογία επειδή είναι μάθημα με βαρύτητα, ενώ ο προγραμματισμός για τους πληβείους της Τεχνολογικής όχι...)
Βιβλία δεν υπήρχαν τόσα πολλά στην παράταξη και είχαν αρχίσει οι συζητήσεις ήδη για τα σενάρια διαφυγής. Πιο δημοφιλής απάντηση (με διαφορά) η ξαναεισαγωγή στο χειρουργείο των Πανελλαδικών. Του χρόνου τέτοιο καιρό να δω τι θα λένε. Λιγότερο δημοφιλής η μετακίνηση στο μη αναγνωρισμένο στην Ελλάδα Κολλεγιακό του ιδρύματος. Και η παρουσία μου στις εξετάσεις με κατέστησε γραφείο πληροφοριών για το άβατο απέναντι από το πάρκινγκ. (Δίνει αναβολή; Αναγνωρίζεται; Θα αναγνωριστεί; Τι τμήματα έχει; Είναι καλό; Τι λένε οι γκόμενες;)
Μπαίνουμε στην αίθουσα. Τα κοριτσάκια κάνουν την συνηθισμένη ερώτηση στους επιτηρητές: τι διδάσκετε; Οι επιτηρητές ήταν ένας άντρας που μου θύμιζε τον Donnie Brasco φατσικά και μια γυναίκα που θα έπαιρνα όρκο ότι είναι 40άρα νοσοκόμα στο Σισμανόγλειο. Ηλεκτρονικός ο άντρας, νοσηλευτική διδάσκει η γυναίκα. Μέσα έπεσα πάλι.
Τα παιδάκια σοκ, "σε ποια κατεύθυνση είναι αυτά τα μαθήματα;" ρωτάει wannabe φοιτήτρια, γνωστή για την αθυροστομία της στο απέναντι καφέ. "Σε ΤΕΕ διδάσκουμε" ψελλίζει η γυναίκα. "ΤΕΕ;! Και βάζουν καθηγητές από ΤΕΕ να επιτηρούν τις εξετάσεις του Ενιαίου Λυκείο;" φωνάζει η θιγμένη μαθήτρια. "Πως γίνεται; Δεν γίνεται!" συνεχίζει. Ο παλιοσειράς αναφωνεί "σκάσε" και τα πάντα γυρνάνε στον κανονικό ρυθμό τους. Κακομαθημένο, λες και στα ΤΕΕ δεν πάνε άνθρωποι αλλά ποντίκια. Τέλος πάντων.
Έρχονται και τα θεματάκια. Σήμερα η κλήρωση είχε την κρίση του 1932 (στην οποία μόλις μια παράγραφος αφιερώνεται στο πως έφερε τα ολοκληρωτικά καθεστώτα στην Ευρώπη, λες και είναι πιο σημαντικό το clearing που τρώει 2 παραγράφους), το πως λύθηκε οριστικά το πρόβλημα των εθνικών γαιών μετά το 1870 (που λύθηκε οριστικά κατά το βιβλίο δύο φορές, μια το 1871 και μία με τον Βενιζέλο, κόλαση), την επιστολή Βενιζέλου στον Ινονού που έλεγε "είμαστε φίλοι σας, δεν θέλουμε εδάφη σας" (αφού πήραμε τον πούλο την προηγούμενη φορά που τα θέλαμε) και τα αίτια του κινήματος στο Γουδί (το οποίο πλέον άσχετοι του υπουργείου με απόφαση του Δήμου Αθηναίων λέγεται Γουδή, απαιτώ να ακυρωθούν τα θέματα επειδή δεν κατάλαβα που αναφερόταν η ερώτηση.)
Έγραψα μερικές ανιστόρητες σελίδες και εγώ ελπίζοντας να πάρω κανέναν βαθμό και παρέδωσα το 16σέλιδο τετράδιο. Ακολουθούν τα αρχαία και τα λατινικά (τα μεν πρώτα τα είδα τελευταία φορά στην Α' Λυκείου στον έλεγχό μου, γιατί μάθημα δεν ένιωσα, και τα λατινικά δεν τα έχω δει ποτέ...)
28/5/06
Ο Ηδονοβλεψίας
Soundtrack διαβάσματος: Zucchero – Baila Morena
Soundtrack ημέρας: Clint Mansell – Lux Aeterna (Requiem for a Dream)
Σχέδιο απόδρασης: Status quo: Τούρκικ σπουδές uber alles.
Είχα πολύ όρεξη για το τρίτο μάθημα, την λογοτεχνία. Στο σχολείο πάντα μαθαίναμε ότι αυτό το μάθημα βαθμολογεί την ακατάσχετη παπαρολογία με το κιλό. Κάτι σαν τη δυτικού τύπου ψηφοφορία. Όσο πιο πομπώδης είσαι λέγοντας «το κείμενο λέει χ, ψ, ω» και όσο πιο μακρόσυρτο μπορείς να το κάνεις, τόσο πιο κοντά είσαι στο 20. Και εγώ μια ζωή στο 20 ήμουν.
Τώρα είμαι 21. Έφυγα από το 20. Και προφανώς έφυγα από το 20 και στην Λογοτεχνία. Όχι, όχι, και εδώ περί ακατάσχετης παπαρολογίας το ανάγνωσμα. Όμως περί πληροφορημένης και παπαγαλισμένης. Εγώ είχα διαβάσει τα πάντα για έναν τύπο ονόματι Σαχτούρη, μια φουκαριάρα ονόματι Κική Δημουλά (που προφανώς θεωρείται από τις κορυφαίες ποιήτριες του τόπου) – μέχρι και τη Σονάτα του Σεληνόφωτος είχα ξαναδιαβάσει.
«Άφησε με να έρθω μαζί σου, λίγο πιο κάτω...» Με τίποτα. Για κανέναν λόγο. Το 16χρονο έβαζε τα κλάματα και εγώ ήμουν εκεί υποτίθεται για να της μάθω πως να διαβάζει το κείμενο για να συγκινήσει τα πλήθη σε ένα συνοικιακό πανηγύρι για φίλους και γονείς. Δεν ξαναδιαβάζω Ρίτσο, δεν θέλω να ξαναδώ αυτό το ποίημα μπροστά μου. Ποτέ. Και όμως, να’το. Να διαβάζω τις πολιτικές συνέπειες του «άφησε με να έρθω μαζί σου.» Τελικά στον ντελιβερά τα έλεγε;
Σαχτούρης. Πρέπει με σπασμένα φτερά να πετάξω. Ο άνθρωπος που ανέλαβε να σώσει το ανθρώπινο είδος από την καταστροφή. Γενικά το βιβλίο της Λογοτεχνίας είναι γεμάτο αυτοαναφορικότητες, μια τάση των ποιητών να γράφουν για το πόσο σπουδαίοι είναι. Μαζί με τους οικοδόμους του Παπανούτσου έχουμε και τους άσχετους που δεν ξέρουν από Παρνασσισμό, Καλαβρυτισμό και Βελουχισμό.
Κική Δημουλά. Πόνος, δάκρυ, τι θα απογίνω. Η παρακμή των αρχαιολογικών χώρων. Απευθείας σχόλιο στις πολιτικές των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου σχετικά με την ανάδειξη της ιστορικής μας κληρονομιάς; Όχι, απλώς ένας ύμνος στα βρύα και τις λειχήνες.
Και πάνω απ’όλα, οι έρωτες του Καβάφη. Ένας νέος ονόματι Καισαρίων που τον αδίκησε η ιστορία, κοτζάμ παίδαρο. Βρήκε την ιστορική του εκδίκηση στους στίχους του Καβάφη. Μην ξανακούσω τον Βαλλιανάτο να παραπονιέται για οτιδήποτε, η ομοφυλοφιλία κάνει πασαρέλα στο βιβλίο της Λογοτεχνίας. Ούτε η συντακτική ομάδα της Athens Voice να είχε πιάσει δουλειά σε αυτό το βιβλίο πια. Η Κοντοβά του «Μίλα Μου Βρώμικα» (ναι, αυτή η ‘συγγραφέας’ που όταν τη ρώτησε νεαρή πως θα βοηθήσει τον γκόμενο να ξεπεράσει τον ξαφνικό θάνατο της μητέρας του της απάντησε ορθά-κοφτά «δεν πανηγυρίζεις; Έχασες την πεθερά σου!») θα έκανε πάρτυ με την μικρή πράσινη θάλασσα ετών 13 (ή 12, δεν θυμάμαι) του νομπελούχου Ελύτη. Σουηδός ο Νόμπελ, τι να περιμένεις.
Όχι, τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν στο πρόγραμμα σήμερα. Στο πρόγραμμα ήταν ο Παπαδιαμάντης, η πλατεία του οποίου φιλοξενεί και πασίγνωστη αφετηρία τρόλεϊ. Η ιστορία με τη Μοσχούλα του είναι η εξής: βοσκός αφήνει τη γίδα του για να χαζέψει μια όμορφη νεαρή που κάνει (γυμνή υποθέτουμε εδώ στο dreamport) μπάνιο στα γάργαρα νερά. Αυτή τον παίρνει χαμπάρι, αρχίζει κάτι ανεξήγητες υστερίες (στην τελική μάτι έπαιρνε ο άνθρωπος) και αυτός βουτάει να τη σώσει κόντρα στη δίνη που θα γινότανε το μνήμα της, ενώ αυτή η αχάριστη δεν του κάθεται μετά και απλώς εξαφανίζεται (κι ας ψόφησε η γίδα για χάρη της.) Αν του καθότανε τότε θα ξέραμε από που άντλησε το σενάριο του «Ηδονοβλεψία» ο μεγάλος ποιητής που έβαλε τον Γκουσγκούνη να αναφωνεί «φάση τριφασική» με το σύσσωμο από μαθητές του Κολλεγίου Ψυχικού σινεμά της Γ’ Σεπτεμβρίου να ουρλιάζει «Άξιος!» σαν να παρίστατο στην χειροτονία του νέου Αρχιεπισκόπου.
Γιατί όμως ήταν σοκαριστικό το γεγονός ότι αντί για τα σπασμένα φτερά και τις VIP εξέδρες των Δελφών έσκασε μύτη η Μοσχούλα; Κάθε χρόνο η ένωση των απανταχού ιδιοκτητών φροντιστηριών Ελλάδος, ειδάλλως γνωστή ως η ένωση 4.000 μαστόρων που είναι εν μέρει υπεύθυνοι για την κατρακύλα της παιδείας, πολλές λιποθυμίες και τις υστερίες των γονέων που ξοδεύουν τα δίδακτρα του Eaton κάθε χρόνο για φροντιστηριακά μαθήματα ολιγομελών γκρουπ σε κάθε δυνατό μάθημα από την α’ γυμνασίου, διοργανώνει τις λεγόμενες εξετάσεις προσομοίωσης. Ωσάν άλλο υπουργείο Παιδείας έχει και αυτό τις δικές του Πανελλαδικές. Ό,τι πέφτει σε αυτές τις εξετάσεις θεωρείται «καμμένο» ως θέμα, δηλαδή δεν μπορεί η επιτροπή των αληθινών Αρσένειων-Γιαννάκειων Εξετάσεων να τα ξαναχρησιμοποιήσει γιατί θα πέσει η κυβέρνηση. Φέτος λοιπόν οι φροντιστηριούχοι διάλεξαν να κάψουν με συνοπτικές διαδικασίες τον φουκαρά Παπαδιαμάντη με τον ίδιο τρόπο που κάηκε η Καλλιτεχνούπολη και ξεπηδήσανε οι βίλλες.
Το Υπουργείο Παιδείας όμως δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Έψαξε αρκετά και βρήκε τρόπο να ρωτήσει καινούργια πράγματα για τον Παπαδιαμάντη, προκαλώντας σοκ και δέος στους απανταχού φροντιστηριάδες που μέχρι και προχτές έλεγαν «δεν υπάρχει περίπτωση να πέσει Παπαδιαμάντης.» Όχι τίποτα άλλο αλλά να νιώσουν λίγο και αυτοί ποιος τρέχει αυτή την χώρα στο κάτω-κάτω της γραφής.
Βλέποντας το θέμα ξενέρωσα. Ήμουν έτοιμος να εκθειάσω κάθε έναν που είχε αυτοανακηρυχθεί σωτήρας της ποίησης. Δεν ήμουν προετοιμασμένος να αναλύσω τον Παπαδιαμάντη. Δεν μου καθότανε καλά για πρωινό. Παρ’όλα αυτά δεν είχα και επιλογή. Και άρχισα να γράφω. Και να γράφω. Και σταμάτησα στο τρίωρο με 8-9 σελίδες στο ενεργητικό μου. Δεν βλέπω τα αποτελέσματα, ότι του καπνίσει αυτουνού που πληρώνεται ανά γραπτό να μου βάλει θα πάρω. Γιατί η παπαρολογία ήτο ακατάσχετη και τεκμηριωμένη, προφανώς εμποτισμένη με την αγαπημένη τους ξύλινη γλώσσα. Και μην ξεχνάτε: η βαθμολογία πολλές φορές είναι αντιστρόφως ανάλογη της θερμοκρασίας δωματίου και της συζυγικής γκρίνιας.
Δάκρυα, κλάματα, ιστορίες για αγρίους. Κοριτσάκια με το μαλλί φτιαγμένο για έξοδο στον Μακρόπουλο και Converse All-Stars στο πόδι για να μην ξεχνιόμαστε, μπουκαλάκια με νερό σε κάθε θρανίο (αυτή τη φορά έσκασε μύτη και ο φιλαράκος μου ο Βίκος μαζί με το στάνταρ πλέον Evian) και απούσα μια εξεταζόμενη κοπέλα η οποία είχε περάσει στο Πολιτικό της Νομικής (αλλά μάλλον ο δικηγόρος παρ’Αρείω Πάγω πατέρας της δεν μπορούσε να ανεχτεί αυτή την οικογενειακή ξεφτίλα.)
Στα υπόλοιπα νέα της ημέρας η Θετική και η Τεχνολογική κατεύθυνση εξετάστηκαν στο μάθημα που σου παρέχει γνώσεις προωθημένων μαθηματικών τις οποίες ξεχνάς σε 2 μήνες (αλλά παρ’όλα αυτά είμαστε περήφανοι που οι ψωροαμερικανοί δεν μαθαίνουν μαθηματικά στο σχολείο και γι’αυτό έχουν σάπιο εκπαιδευτικό σύστημα και δώσ’του ελληνόπουλα να φιλούν κατουρημένες ποδιές σερβιτόρων στα Burger King για να πάρουν μια υποτροφιούλα σε ένα αμερικάνικο πανεπιστήμιο.) Τα θέματα εκεί ακούσαμε ότι είναι δύσκολα. Ένας ανώνυμος υπερφιλόσοφος της εκπαίδευσης δήλωσε στη ΝΕΤ: «τα θέματα ήταν δύσκολα, οι πολύ καλά διαβασμένοι δεν είχαν πρόβλημα.» Ελεύθερη μετάφραση: το ματσάκι στον Κορυδαλλό με την Προοδευτική είναι δύσκολο, αλλά αν σκάσει μύτη η Μάντσεστερ θα ρίξει πεντάρα. Έλα όμως που το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν βγάζει πια Μάντσεστερ. Βγάζει μαϊμού φανέλες της στην καλύτερη περίπτωση, κόπιες, παπαγαλάκια, πως το λένε ρε γαμώτο...
ΥΓ: Αργά το βράδυ μεταδόθηκε το εξής πολεμικό ανακοινωθέν: Στα γραπτά της έκθεσης θα γίνουν δεκτά τόσο η επίκληση στο συναίσθημα όσο και η επίκληση στη λογική, αρκεί τα επιχειρήματα να είναι τεκμηριωμένα. Για να σας θυμίσω: τα επιχειρήματα ήταν τα «χρειάζεται μεγάλη δύναμη να ξεπεράσετε την φυσική καταστροφή», «έχετε την απαιτούμενη μεγάλη δύναμη να...» και «να ξηλωθεί η Πολιτεία τώρα.» Κριτική σκέψη στο Maximum. Πότε θα ανοίξει το Παπανούτσειο Πανεπιστήμιο; Ερευνάται η σχέση του Ε.Π. με τον Αντώνη (μείον ένα Πα) Πανούτσο, μέγα φιλόσοφο του ποδοσφαίρου. Aussie Aussie oi oi oi!
Soundtrack ημέρας: Clint Mansell – Lux Aeterna (Requiem for a Dream)
Σχέδιο απόδρασης: Status quo: Τούρκικ σπουδές uber alles.
Είχα πολύ όρεξη για το τρίτο μάθημα, την λογοτεχνία. Στο σχολείο πάντα μαθαίναμε ότι αυτό το μάθημα βαθμολογεί την ακατάσχετη παπαρολογία με το κιλό. Κάτι σαν τη δυτικού τύπου ψηφοφορία. Όσο πιο πομπώδης είσαι λέγοντας «το κείμενο λέει χ, ψ, ω» και όσο πιο μακρόσυρτο μπορείς να το κάνεις, τόσο πιο κοντά είσαι στο 20. Και εγώ μια ζωή στο 20 ήμουν.
Τώρα είμαι 21. Έφυγα από το 20. Και προφανώς έφυγα από το 20 και στην Λογοτεχνία. Όχι, όχι, και εδώ περί ακατάσχετης παπαρολογίας το ανάγνωσμα. Όμως περί πληροφορημένης και παπαγαλισμένης. Εγώ είχα διαβάσει τα πάντα για έναν τύπο ονόματι Σαχτούρη, μια φουκαριάρα ονόματι Κική Δημουλά (που προφανώς θεωρείται από τις κορυφαίες ποιήτριες του τόπου) – μέχρι και τη Σονάτα του Σεληνόφωτος είχα ξαναδιαβάσει.
«Άφησε με να έρθω μαζί σου, λίγο πιο κάτω...» Με τίποτα. Για κανέναν λόγο. Το 16χρονο έβαζε τα κλάματα και εγώ ήμουν εκεί υποτίθεται για να της μάθω πως να διαβάζει το κείμενο για να συγκινήσει τα πλήθη σε ένα συνοικιακό πανηγύρι για φίλους και γονείς. Δεν ξαναδιαβάζω Ρίτσο, δεν θέλω να ξαναδώ αυτό το ποίημα μπροστά μου. Ποτέ. Και όμως, να’το. Να διαβάζω τις πολιτικές συνέπειες του «άφησε με να έρθω μαζί σου.» Τελικά στον ντελιβερά τα έλεγε;
Σαχτούρης. Πρέπει με σπασμένα φτερά να πετάξω. Ο άνθρωπος που ανέλαβε να σώσει το ανθρώπινο είδος από την καταστροφή. Γενικά το βιβλίο της Λογοτεχνίας είναι γεμάτο αυτοαναφορικότητες, μια τάση των ποιητών να γράφουν για το πόσο σπουδαίοι είναι. Μαζί με τους οικοδόμους του Παπανούτσου έχουμε και τους άσχετους που δεν ξέρουν από Παρνασσισμό, Καλαβρυτισμό και Βελουχισμό.
Κική Δημουλά. Πόνος, δάκρυ, τι θα απογίνω. Η παρακμή των αρχαιολογικών χώρων. Απευθείας σχόλιο στις πολιτικές των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου σχετικά με την ανάδειξη της ιστορικής μας κληρονομιάς; Όχι, απλώς ένας ύμνος στα βρύα και τις λειχήνες.
Και πάνω απ’όλα, οι έρωτες του Καβάφη. Ένας νέος ονόματι Καισαρίων που τον αδίκησε η ιστορία, κοτζάμ παίδαρο. Βρήκε την ιστορική του εκδίκηση στους στίχους του Καβάφη. Μην ξανακούσω τον Βαλλιανάτο να παραπονιέται για οτιδήποτε, η ομοφυλοφιλία κάνει πασαρέλα στο βιβλίο της Λογοτεχνίας. Ούτε η συντακτική ομάδα της Athens Voice να είχε πιάσει δουλειά σε αυτό το βιβλίο πια. Η Κοντοβά του «Μίλα Μου Βρώμικα» (ναι, αυτή η ‘συγγραφέας’ που όταν τη ρώτησε νεαρή πως θα βοηθήσει τον γκόμενο να ξεπεράσει τον ξαφνικό θάνατο της μητέρας του της απάντησε ορθά-κοφτά «δεν πανηγυρίζεις; Έχασες την πεθερά σου!») θα έκανε πάρτυ με την μικρή πράσινη θάλασσα ετών 13 (ή 12, δεν θυμάμαι) του νομπελούχου Ελύτη. Σουηδός ο Νόμπελ, τι να περιμένεις.
Όχι, τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν στο πρόγραμμα σήμερα. Στο πρόγραμμα ήταν ο Παπαδιαμάντης, η πλατεία του οποίου φιλοξενεί και πασίγνωστη αφετηρία τρόλεϊ. Η ιστορία με τη Μοσχούλα του είναι η εξής: βοσκός αφήνει τη γίδα του για να χαζέψει μια όμορφη νεαρή που κάνει (γυμνή υποθέτουμε εδώ στο dreamport) μπάνιο στα γάργαρα νερά. Αυτή τον παίρνει χαμπάρι, αρχίζει κάτι ανεξήγητες υστερίες (στην τελική μάτι έπαιρνε ο άνθρωπος) και αυτός βουτάει να τη σώσει κόντρα στη δίνη που θα γινότανε το μνήμα της, ενώ αυτή η αχάριστη δεν του κάθεται μετά και απλώς εξαφανίζεται (κι ας ψόφησε η γίδα για χάρη της.) Αν του καθότανε τότε θα ξέραμε από που άντλησε το σενάριο του «Ηδονοβλεψία» ο μεγάλος ποιητής που έβαλε τον Γκουσγκούνη να αναφωνεί «φάση τριφασική» με το σύσσωμο από μαθητές του Κολλεγίου Ψυχικού σινεμά της Γ’ Σεπτεμβρίου να ουρλιάζει «Άξιος!» σαν να παρίστατο στην χειροτονία του νέου Αρχιεπισκόπου.
Γιατί όμως ήταν σοκαριστικό το γεγονός ότι αντί για τα σπασμένα φτερά και τις VIP εξέδρες των Δελφών έσκασε μύτη η Μοσχούλα; Κάθε χρόνο η ένωση των απανταχού ιδιοκτητών φροντιστηριών Ελλάδος, ειδάλλως γνωστή ως η ένωση 4.000 μαστόρων που είναι εν μέρει υπεύθυνοι για την κατρακύλα της παιδείας, πολλές λιποθυμίες και τις υστερίες των γονέων που ξοδεύουν τα δίδακτρα του Eaton κάθε χρόνο για φροντιστηριακά μαθήματα ολιγομελών γκρουπ σε κάθε δυνατό μάθημα από την α’ γυμνασίου, διοργανώνει τις λεγόμενες εξετάσεις προσομοίωσης. Ωσάν άλλο υπουργείο Παιδείας έχει και αυτό τις δικές του Πανελλαδικές. Ό,τι πέφτει σε αυτές τις εξετάσεις θεωρείται «καμμένο» ως θέμα, δηλαδή δεν μπορεί η επιτροπή των αληθινών Αρσένειων-Γιαννάκειων Εξετάσεων να τα ξαναχρησιμοποιήσει γιατί θα πέσει η κυβέρνηση. Φέτος λοιπόν οι φροντιστηριούχοι διάλεξαν να κάψουν με συνοπτικές διαδικασίες τον φουκαρά Παπαδιαμάντη με τον ίδιο τρόπο που κάηκε η Καλλιτεχνούπολη και ξεπηδήσανε οι βίλλες.
Το Υπουργείο Παιδείας όμως δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Έψαξε αρκετά και βρήκε τρόπο να ρωτήσει καινούργια πράγματα για τον Παπαδιαμάντη, προκαλώντας σοκ και δέος στους απανταχού φροντιστηριάδες που μέχρι και προχτές έλεγαν «δεν υπάρχει περίπτωση να πέσει Παπαδιαμάντης.» Όχι τίποτα άλλο αλλά να νιώσουν λίγο και αυτοί ποιος τρέχει αυτή την χώρα στο κάτω-κάτω της γραφής.
Βλέποντας το θέμα ξενέρωσα. Ήμουν έτοιμος να εκθειάσω κάθε έναν που είχε αυτοανακηρυχθεί σωτήρας της ποίησης. Δεν ήμουν προετοιμασμένος να αναλύσω τον Παπαδιαμάντη. Δεν μου καθότανε καλά για πρωινό. Παρ’όλα αυτά δεν είχα και επιλογή. Και άρχισα να γράφω. Και να γράφω. Και σταμάτησα στο τρίωρο με 8-9 σελίδες στο ενεργητικό μου. Δεν βλέπω τα αποτελέσματα, ότι του καπνίσει αυτουνού που πληρώνεται ανά γραπτό να μου βάλει θα πάρω. Γιατί η παπαρολογία ήτο ακατάσχετη και τεκμηριωμένη, προφανώς εμποτισμένη με την αγαπημένη τους ξύλινη γλώσσα. Και μην ξεχνάτε: η βαθμολογία πολλές φορές είναι αντιστρόφως ανάλογη της θερμοκρασίας δωματίου και της συζυγικής γκρίνιας.
Δάκρυα, κλάματα, ιστορίες για αγρίους. Κοριτσάκια με το μαλλί φτιαγμένο για έξοδο στον Μακρόπουλο και Converse All-Stars στο πόδι για να μην ξεχνιόμαστε, μπουκαλάκια με νερό σε κάθε θρανίο (αυτή τη φορά έσκασε μύτη και ο φιλαράκος μου ο Βίκος μαζί με το στάνταρ πλέον Evian) και απούσα μια εξεταζόμενη κοπέλα η οποία είχε περάσει στο Πολιτικό της Νομικής (αλλά μάλλον ο δικηγόρος παρ’Αρείω Πάγω πατέρας της δεν μπορούσε να ανεχτεί αυτή την οικογενειακή ξεφτίλα.)
Στα υπόλοιπα νέα της ημέρας η Θετική και η Τεχνολογική κατεύθυνση εξετάστηκαν στο μάθημα που σου παρέχει γνώσεις προωθημένων μαθηματικών τις οποίες ξεχνάς σε 2 μήνες (αλλά παρ’όλα αυτά είμαστε περήφανοι που οι ψωροαμερικανοί δεν μαθαίνουν μαθηματικά στο σχολείο και γι’αυτό έχουν σάπιο εκπαιδευτικό σύστημα και δώσ’του ελληνόπουλα να φιλούν κατουρημένες ποδιές σερβιτόρων στα Burger King για να πάρουν μια υποτροφιούλα σε ένα αμερικάνικο πανεπιστήμιο.) Τα θέματα εκεί ακούσαμε ότι είναι δύσκολα. Ένας ανώνυμος υπερφιλόσοφος της εκπαίδευσης δήλωσε στη ΝΕΤ: «τα θέματα ήταν δύσκολα, οι πολύ καλά διαβασμένοι δεν είχαν πρόβλημα.» Ελεύθερη μετάφραση: το ματσάκι στον Κορυδαλλό με την Προοδευτική είναι δύσκολο, αλλά αν σκάσει μύτη η Μάντσεστερ θα ρίξει πεντάρα. Έλα όμως που το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν βγάζει πια Μάντσεστερ. Βγάζει μαϊμού φανέλες της στην καλύτερη περίπτωση, κόπιες, παπαγαλάκια, πως το λένε ρε γαμώτο...
ΥΓ: Αργά το βράδυ μεταδόθηκε το εξής πολεμικό ανακοινωθέν: Στα γραπτά της έκθεσης θα γίνουν δεκτά τόσο η επίκληση στο συναίσθημα όσο και η επίκληση στη λογική, αρκεί τα επιχειρήματα να είναι τεκμηριωμένα. Για να σας θυμίσω: τα επιχειρήματα ήταν τα «χρειάζεται μεγάλη δύναμη να ξεπεράσετε την φυσική καταστροφή», «έχετε την απαιτούμενη μεγάλη δύναμη να...» και «να ξηλωθεί η Πολιτεία τώρα.» Κριτική σκέψη στο Maximum. Πότε θα ανοίξει το Παπανούτσειο Πανεπιστήμιο; Ερευνάται η σχέση του Ε.Π. με τον Αντώνη (μείον ένα Πα) Πανούτσο, μέγα φιλόσοφο του ποδοσφαίρου. Aussie Aussie oi oi oi!
V for Viologia!
Soundtrack διαβάσματος: Hevia – Busindre Reel
Soundtrack ημέρας: LT United – We Are The Winners
Σχέδιο απόδρασης: University of London External Programme (τό’χα καημό να σπουδάσω στο LSE, το οποίο πήγε στη Θεσσαλονίκη και μας περιμένει)
Το δεύτερο μάθημα ήταν αυτό που είχε επιλέξει ο κάθε μαθητής από τα της Γενικής Παιδείας. Εγώ διάλεξα αυτό που είχα πάει χειρότερα από όλα τα υπόλοιπα: Βιολογία. Ακόμα δεν έχω καταλάβει πως το αποφάσισα. Μαθηματικά είχα κοντά 17, Ιστορία 14 και Φυσική 10. Βιολογία είχα 9. Ένα στοίχημα με τον εαυτό μου ίσως. Ακόμα καλύτερα: ένα στοίχημα με τα ψωροβακτήρια και τους ιούς.
Σήμερα το σκηνικό ήταν διαφορετικό: τα παιδιά να διαβάζουν τα βιβλία σαν μορμόνους που βλέπουν για πρώτη φορά πορνοπεριοδικό. Όλα τώρα θα τα μάθετε ρε παιδιά; Τώρα καπνίζω στις σκάλες των καλλιτεχνικών, σωστός καλλιτέχνης, να παίζω Space Trader στο Palm και να κοντεύω να λιποθυμήσω από τη νύστα. Ο φραπές του Prime σαφώς ανώτερος από εκείνον του everest. Γλυκόπιοτος, σε χάρτινο κυπελάκι που δεν φοβάσαι να ζουλήξεις και όταν τελειώσει τον ξαναγεμίζεις από τον ψύκτη χωρίς να χαλάει πολύ η γεύση του. Άξιος.
Άξιο και το παλικάρι απέναντί μου που είχε αντιγράψει όλες τις ταυτότητες των μαθηματικών σε μικρότερα χαρτάκια. Άξιες και οι ανεπαίσχυντες που μίλαγαν για έναν γκόμενο στις παρακείμενες τουαλέτες. Ο μόνος ανάξιος ήμουν εγώ που άνοιξα το βιβλίο. Να διαβάσω μια φορά τις ρημάδες της ιντερφερόνες, που αρχικά ανιχνεύονται στο κυτταρόπλασμα και μετά απελευθερώνονται στο μεσοκυττάριο υγρό. Τώρα τι είναι το μεσοκυττάριο υγρό; Σιγά μην σκάσω. Πιο σημαντικό είναι να θυμηθείς που έχει κόμμα και τελεία, σαν τη διέση στο πιάνο ένα πράγμα.
Πλησιάζω την αίθουσα που είναι να εξεταστώ. Επιτηρητής ο Marlboro. Θεολόγος στο επάγγελμα, και για κάποιον περίεργο λόγο όλοι οι θεολόγοι κάνουν τις κοπέλες να προσκολλούνται πάνω τους λες και είναι τα sex symbols των σχολείων. Όλοι εκτός από τον δικό μας, έναν ευσεβή κύριο που έκανε την εμφάνιση του και στο Time.
Δεν μπορώ να πω πάντως, και η θεολόγος του σχολείου μας καλή ήταν. Όταν μου την είχε ο καθηγητής πληροφορικής μου στο γυμνάσιο πριν πάμε για Φιλανδία παραλίγο να της πω ότι πρέπει νά’ναι γυμνάστρια ή κάτι τέτοιο. Ή γραμματέας. Δεν την έκανα για θεολόγο με τίποτα. Η φούστα και οι μπότες έφταιγαν. Άντε να μεταδοθεί μετά ο λόγος του Θεού στα παιδάκια με τον Γιαννάκη να σκουντάει όλη την ώρα για κάθε εκατοστό μπουτιού που έκανε πανηγυρική εμφάνιση για το φιλοθεάμον ανήλικο κοινό.
Τα θέματα αυτή τη φορά άργησαν πιο πολύ από την Έκθεση. Ο επιτηρητής προκλητικός με τον καφέ και το τσιγάρο ακριβώς έξω από την αίθουσα. Παραλίγο να πάω να του κάνω παρέα. Με ρωτάει ένα παιδί αν τελείωσα το 2005. Όχι, το 2003. Σοκ. Και τι γυρεύεις εδώ;
Κοιτάω έξω από το παράθυρο και του απαντάω «κι αν σου κάτσει;»
Έρχονται τα θέματα. Πανεύκολα. Αρχίζω και γράφω. Πριν το καταλάβω έχω τελειώσει και έχουν μείνει και 20 λεπτά μέχρι την ώρα δυνατής αποχώρησης. Έρχεται ο τύπος με τα Marlboro προσπαθώντας να ξεκολλήσει το βλέμμα της διπλανής μου από πάνω του και με ρωτάει «να πάρω τα θέματα να τους ρίξω μια ματιά;» Και δεν τα παίρνεις. Άφωνη η αίθουσα, ο παλιοσειράς είναι για δέσιμο.
Στο ενδιάμεσο για κάποιον εξαιρετικά περίεργο λόγο στο μυαλό μου είχε καρφωθεί ένα τραγούδι όσο περίμενα να πάει 10:30 για να γυρίσω στην φοιτητική ζωή: We are the winners / of Eurovision / [we are, we are]…
Μετά κατάλαβα ότι σε ένα θέμα που έπρεπε να γράψω ότι όλα τα ψάρια θα ψοφήσουν από ασφυξία είχα γράψει ότι ο πληθυσμός τους θα πολλαπλασιαστεί και θα έχουν περισσότερη τροφή. Τι σημασία έχει; Πιάσαμε κανα 16αράκι. Αν κληρώσει 15 και 14 στα επόμενα, πάμε καλά...
Οι υπόλοιποι έδιναν Μαθηματικά και Στοιχεία Στατιστικής (σφαγή), Ιστορία Γενικής Παιδείας (ποιος σαδομαζοχιστής βγαλμένος κατευθείαν από τα υπόγεια του Hostel, το μυαλό των Ντε Σαντ και Μαζό παρέα ή την ταινία του Pazzolini επέλεξε αυτό το μάθημα;) και Φυσική Γενικής Παιδείας (δεν έχω ιδέα, δεν κάνω παρέα με τέτοια άτομα.)
Soundtrack ημέρας: LT United – We Are The Winners
Σχέδιο απόδρασης: University of London External Programme (τό’χα καημό να σπουδάσω στο LSE, το οποίο πήγε στη Θεσσαλονίκη και μας περιμένει)
Το δεύτερο μάθημα ήταν αυτό που είχε επιλέξει ο κάθε μαθητής από τα της Γενικής Παιδείας. Εγώ διάλεξα αυτό που είχα πάει χειρότερα από όλα τα υπόλοιπα: Βιολογία. Ακόμα δεν έχω καταλάβει πως το αποφάσισα. Μαθηματικά είχα κοντά 17, Ιστορία 14 και Φυσική 10. Βιολογία είχα 9. Ένα στοίχημα με τον εαυτό μου ίσως. Ακόμα καλύτερα: ένα στοίχημα με τα ψωροβακτήρια και τους ιούς.
Σήμερα το σκηνικό ήταν διαφορετικό: τα παιδιά να διαβάζουν τα βιβλία σαν μορμόνους που βλέπουν για πρώτη φορά πορνοπεριοδικό. Όλα τώρα θα τα μάθετε ρε παιδιά; Τώρα καπνίζω στις σκάλες των καλλιτεχνικών, σωστός καλλιτέχνης, να παίζω Space Trader στο Palm και να κοντεύω να λιποθυμήσω από τη νύστα. Ο φραπές του Prime σαφώς ανώτερος από εκείνον του everest. Γλυκόπιοτος, σε χάρτινο κυπελάκι που δεν φοβάσαι να ζουλήξεις και όταν τελειώσει τον ξαναγεμίζεις από τον ψύκτη χωρίς να χαλάει πολύ η γεύση του. Άξιος.
Άξιο και το παλικάρι απέναντί μου που είχε αντιγράψει όλες τις ταυτότητες των μαθηματικών σε μικρότερα χαρτάκια. Άξιες και οι ανεπαίσχυντες που μίλαγαν για έναν γκόμενο στις παρακείμενες τουαλέτες. Ο μόνος ανάξιος ήμουν εγώ που άνοιξα το βιβλίο. Να διαβάσω μια φορά τις ρημάδες της ιντερφερόνες, που αρχικά ανιχνεύονται στο κυτταρόπλασμα και μετά απελευθερώνονται στο μεσοκυττάριο υγρό. Τώρα τι είναι το μεσοκυττάριο υγρό; Σιγά μην σκάσω. Πιο σημαντικό είναι να θυμηθείς που έχει κόμμα και τελεία, σαν τη διέση στο πιάνο ένα πράγμα.
Πλησιάζω την αίθουσα που είναι να εξεταστώ. Επιτηρητής ο Marlboro. Θεολόγος στο επάγγελμα, και για κάποιον περίεργο λόγο όλοι οι θεολόγοι κάνουν τις κοπέλες να προσκολλούνται πάνω τους λες και είναι τα sex symbols των σχολείων. Όλοι εκτός από τον δικό μας, έναν ευσεβή κύριο που έκανε την εμφάνιση του και στο Time.
Δεν μπορώ να πω πάντως, και η θεολόγος του σχολείου μας καλή ήταν. Όταν μου την είχε ο καθηγητής πληροφορικής μου στο γυμνάσιο πριν πάμε για Φιλανδία παραλίγο να της πω ότι πρέπει νά’ναι γυμνάστρια ή κάτι τέτοιο. Ή γραμματέας. Δεν την έκανα για θεολόγο με τίποτα. Η φούστα και οι μπότες έφταιγαν. Άντε να μεταδοθεί μετά ο λόγος του Θεού στα παιδάκια με τον Γιαννάκη να σκουντάει όλη την ώρα για κάθε εκατοστό μπουτιού που έκανε πανηγυρική εμφάνιση για το φιλοθεάμον ανήλικο κοινό.
Τα θέματα αυτή τη φορά άργησαν πιο πολύ από την Έκθεση. Ο επιτηρητής προκλητικός με τον καφέ και το τσιγάρο ακριβώς έξω από την αίθουσα. Παραλίγο να πάω να του κάνω παρέα. Με ρωτάει ένα παιδί αν τελείωσα το 2005. Όχι, το 2003. Σοκ. Και τι γυρεύεις εδώ;
Κοιτάω έξω από το παράθυρο και του απαντάω «κι αν σου κάτσει;»
Έρχονται τα θέματα. Πανεύκολα. Αρχίζω και γράφω. Πριν το καταλάβω έχω τελειώσει και έχουν μείνει και 20 λεπτά μέχρι την ώρα δυνατής αποχώρησης. Έρχεται ο τύπος με τα Marlboro προσπαθώντας να ξεκολλήσει το βλέμμα της διπλανής μου από πάνω του και με ρωτάει «να πάρω τα θέματα να τους ρίξω μια ματιά;» Και δεν τα παίρνεις. Άφωνη η αίθουσα, ο παλιοσειράς είναι για δέσιμο.
Στο ενδιάμεσο για κάποιον εξαιρετικά περίεργο λόγο στο μυαλό μου είχε καρφωθεί ένα τραγούδι όσο περίμενα να πάει 10:30 για να γυρίσω στην φοιτητική ζωή: We are the winners / of Eurovision / [we are, we are]…
Μετά κατάλαβα ότι σε ένα θέμα που έπρεπε να γράψω ότι όλα τα ψάρια θα ψοφήσουν από ασφυξία είχα γράψει ότι ο πληθυσμός τους θα πολλαπλασιαστεί και θα έχουν περισσότερη τροφή. Τι σημασία έχει; Πιάσαμε κανα 16αράκι. Αν κληρώσει 15 και 14 στα επόμενα, πάμε καλά...
Οι υπόλοιποι έδιναν Μαθηματικά και Στοιχεία Στατιστικής (σφαγή), Ιστορία Γενικής Παιδείας (ποιος σαδομαζοχιστής βγαλμένος κατευθείαν από τα υπόγεια του Hostel, το μυαλό των Ντε Σαντ και Μαζό παρέα ή την ταινία του Pazzolini επέλεξε αυτό το μάθημα;) και Φυσική Γενικής Παιδείας (δεν έχω ιδέα, δεν κάνω παρέα με τέτοια άτομα.)
Για τον Παπανούτσο ρε γαμώτο!
Soundtrack διαβάσματος: N/A
Soundtrack ημέρας: Bloodhound Gang – Fire Water Burn
Σχέδιο απόδρασης: Universite de Paris-13 – License au Droit (6000 ευρώ το χρόνο, σπουδάζεις στους Αμπελόκηπους)
Αποβιβάστηκα λίγο πιο κάτω από την είσοδο του σχολείου. Μερικά λεπτά πιο πριν είχα ποζάρει έναντι 2 ευρώ στο αυτόματο μηχάνημα στην κεντρική πλατεία για 4 ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Νά’ναι καλά ο άνθρωπος που το έχει αφήσει στο δρόμο και δεν το κλειδώνει μέσα.
Με τις 4 χειρότερες φωτογραφίες που έχω βγάλει ποτέ στο χέρι πήγα στο περίπτερο. Ένα στυλό Bic παρακαλώ... Αφού την πλήρωσα, η περιπτερού ρώτησε διστακτικά: «γράφεις και εσύ σήμερα;» με το βλέμμα καρφωμένο στα μούσια 2 βδομάδων. «Ναι, γράφω και εγώ» απάντησα με χαμόγελο με το μυαλό καρφωμένο ήδη στο φραπόγαλο των everest. Ο χειρότερος φραπές που έχουν φτιάξει ποτέ ελληνικά (;) χέρια, αλλά τι να λέει. Σε 10 λεπτά έκλεινε η είσοδος, δεν είχα χρόνο για πολυτέλειες.
Στην είσοδο ο άνθρωπος που μου έκανε μαθηματικά στην 3η Γυμνασίου. Την εποχή που όλοι με θεωρούσαν αριστούχο (εκτός από τη μάνα μου – γενικά η καλή μάνα δεν θεωρεί ποτέ το παιδί της αριστούχο στις κατ’ιδίαν συζητήσεις, αλλά όταν μιλάει σε τρίτους το παιδί πάντα είναι ο επόμενος Stephen Hawking... στις περιπτώσεις που το παιδί φαίνεται ρεμάλι, γίνεται ο επόμενος Mick Jagger.) Με κοιτάει με περιέργεια, εσύ είσαι; Ναι αρχηγέ, εγώ είμαι. Με τιμές αρχηγού κράτους και περνώντας από το άβατο των διοικητικών υπηρεσιών του ιδρύματος οδηγούμαι στο χώρο των τάξεων. Η παρέλαση ανάμεσα στα αγχωμένα 18χρονα ξεκινάει.
Μέσα σε 2 λεπτά έχω παραλάβει την ταυτότητα. Τώρα έχουν ένα ξενέρωτο, ξεβαμένο χρώμα. Στα δικά μου τα χρόνια ήταν ένα ωραιότατο έντονο κίτρινο (και ένα ροζ για τη Β’ Λυκείου.) Παίζει και ανάποδα, θα σας γελάσω. Βγαίνω με αυτή στο πλήθος. Πρώτο μάθημα ήταν η Έκθεση, aka Νεοελληνική Γλώσσα, και έτσι δεν ήταν πολλοί αυτοί με τα βιβλία άνα χείρας. Τι να διαβάσεις δηλαδή; Άλλη μία απο τις φιλοσοφημένες αηδίες που φιλοξενούν αυτά τα βιβλία; Άλλον έναν τρόπο να εκφράσεις δήθεν τις απόψεις σου;
Θυμάμαι στην 3η Λυκείου μια έντονη συνομιλία με τη φιλόλογο όπου εγώ διαμαρτυρόμουν που το βιβλίο φιλοξενεί για κάθε «αμφιλεγόμενο» θέμα που περιέχει μια και μοναδική άποψη. Πώς αν γράψω σε ένα θέμα ότι η ανώτατη εκπαίδευση δεν είναι για όλους αναγκαιότητα ο υπερφιλόλογος θα κόψει την έκθεση ως λάθος. Πως αυτός ο Ε.Π. Παπανούτσος είναι εξαιρετικά άχρηστος. Και άλλα πολλά.
Πάω στους επιτηρητές. Marlboro ο ένας, Davidoff Slim η άλλη. Pall Mall και ανάμεσά τους εγώ. Χαίρετε, έχω αποφοιτήσει το Μεσαίωνα, μπορώ να καπνίσω; Και δεν καπνίζεις. Τσιγάρο μπροστά στο αναπαυτήριο των καθηγητών, μερικές (μολυσμένες με νικοτίνη) ανάσες από τον Λυκειάρχη. Η μία από τις δύο φαντασιώσεις των παιδικών χρόνων έγινε πραγματικότητα (ή άλλη ήταν να κάτσω στο γραφείο του Λυκειάρχη με τα πόδια πάνω στο γραφείο με έναν αργιλέ στο χέρι και να απολύσω την καθηγήτρια που μου έκανε Αγγλικά.)
Πηγαδάκι με τους επιτηρητές και τα παιδιά να απορούν. Ποιός είναι αυτός; Οι πιο ψαγμένοι να τους λένε το όνομά μου και διάφορες φήμες. Ότι σπουδάζω στο Κολλεγιακό απέναντι, ότι δουλεύω για το Κολλέγιο, ότι νά’ναι. Δεν πολυφαινόμουν για υποψήφιος: χωρίς τσάντα, με το κινητό στο αυτί και αγκαζέ με τους επιτηρητές. Το έκρυβα όσο καλύτερα γινότανε. Μέχρι που χτύπησε το κουδούνι.
Μπαίνοντας στην τάξη με πλησιάζουν γνωστά παιδιά. Γράφεις; Ώ, ναι. Γράφω. Παίρνω τη θέση μου και ξαφνικά βλέπω έναν τύπο που μου έμοιαζε να μπαίνει μέσα. Ναι, το ίδιο επίθετο έχουμε. Κάθεται από πίσω μου. Συστήνεται, συστήνομαι, και διαπιστώνω ότι είμαστε από το ίδιο χωριό, έχουμε κάποια συγγένεια, ο θείος-lamogio από τον Καναδά που μου έλεγε ο Amabilis υπάρχει και είναι όντως συγγενής μου (Μάνο, ξάδερφε!!!) και άλλα πολλά. Εκεί που σιγουρεύτηκα; Θέλει να μπει στην Πάντειο (από τεχνολογική κατεύθυνση) για τις γκόμενες (τα ίδια έλεγα και εγώ τότε), είναι γαύρος, δεν υπάρχει πτυχιούχος στην οικογένειά του (ζήτω το σόι μου) και ο πατέρας του του είπε ότι αν δεν περάσει θα τον στείλει στην δουλειά γιατί αυτός μπήκε στο τρένο στα 16 του και τα λοιπά.
Ναι, τρέχει το ίδιο αίμα στις φλέβες μας. Ο τύπος Μ+, ξεχειλισμένος με Ιχωρική Αλκοόλη, ασύμβατος με ΑΕΙ, ΤΕΙ και λοιπά πραξικοπηματικά ιδρύματα.
Κοιτάω γύρω μου. Αν μπορούσα να μετρήσω τη βιομάζα νυχιού που καταναλώθηκε σε εκείνο το μισάωρο που περιμέναμε τα θέματα θα χτύπαγα τουλάχιστον το ένα κιλό. Περιεργάστηκα τα θρανία: το πρώτο είχε νερό Αύρα και τσίχλες, το δεύτερο νερό Κορπή και τσίχλες, το τρίτο είχε νερό με ξηλωμένη την ετικέτα και καραμέλες, ο μπροστά μου νερό Evian (έλα ρε μεγάλε) και Panadol, Depon, καραμέλες και τσίχλες (φλώρος) και το πέμπτο θρανίο Pall Mall κόκκινα, ένα στυλό και έναν αναπτήρα. Ωχ, το δικό μου είναι.
Επιτέλους, φτάνουν τα θέματα. Αφού καθησυχάζω τον ξάδερφο ότι μπει – δεν μπει στην Πάντειο οι γκόμενες θα είναι εκεί και θα τον περιμένουν, ανοίγω το 4σέλιδο. Παπανούτσος.
Αυτός ο Παπανούτσος είχε δώσει το όνομά του στην αίθουσα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου που είναι στην οδό Αιγαίου Πελάγους στην Αγία Παρασκευή. Είχα την τιμή να έχω την μικρή μου Lincoln ακριβώς απ’έξω κάθε βράδυ. Μια φορά την άφησα λίγο πιο πάνω και μου την έσπασαν κάποιοι μαλάκες που μάλλον νόμιζαν ότι χτύπαγαν κάποιον πλούσιο. Για τις ζημιές εκείνες έχασα τουλάχιστον πέντε πακέτα τσιγάρα σε χαρτζηλίκι. Ζώα. Ο Παπανούτσος πρέπει να είναι για τους φιλόλογους ότι είναι και ο Ελευθέριος Βενιζέλος για τους συγκοινωνιολόγους. Δεν εξηγείται αλλιώς το πόσες φορές έχω δει το όνομά του σε σχολικά βιβλία, ταμπέλες του Παιδαγωγικού και γραπτά εξετάσεων.
Και να πεις ότι είναι και κανένας υπέρτατος σχολιαστής του κοινωνικού γίγνεσθαι; Τρίχες. Ο πιο δυσνόητος (στα όρια του δυσλεξικού) συγγραφέας της σύγχρονης Ελλάδας. Το κείμενο στις εξετάσεις είχε να κάνει με τους ανθρώπους με πνευματική τοποθέτηση. Ότι αν δεν έχεις πνευματική τοποθέτηση είσαι ένα τίποτα, ένα μηδενικό, ένας άχρηστος. Ότι ο οικοδόμος που θα πέσει κάτω από την κούραση είναι αποτυχημένος μπροστά στον παπαρολόγο που καταβάλει και πιο κουραστικό έργο στην τελική. Και να πεις ότι παλιά πίστευα ότι είναι κανένας Πασόκος και τον έχει σπρώξει το κατεστημένο. Τσάμπα πήγε η ψήφος μου... (πάλι καλά δηλαδή που τουλάχιστον διώξανε τη Μπόκοτα)
Η ερώτηση, να σχολιάσετε μια φράση του κειμένου. Η αυτόματη γραφή θα επέτασσε «είναι ένα από τα χειρότερα πράγματα που έχω διαβάσει ποτέ, είναι 9 το πρωί, δεν έχω κοιμηθεί, ο φραπές ήταν χάλια, είμαι 21 χρονών, να πάτε να βιδωθείτε όλοι σας.» Θυμάμαι τι γυρεύω εκεί μέσα. Επιστρατεύω την ξύλινη γλώσσα που σε διαφοροποιεί από τους αγράμματους και αρχίζω: «Η αέναη...» Αέναη; Όνομα ηρωίδας του Final Fantasy είναι αυτό;
Θέμα έκθεσης, μια ομιλία. Λατρεύω τις ομιλίες. Μου λένε ότι είμαι καλός ομιλητής. Χάρηκα λοιπόν. Διαβάζω παρακάτω: εκπρόσωπος σχολείου, παιδιά από περιοχή που επλήγη από φυσική καταστροφή. Ωραία, και; «...τι θα αναφέρατε για την ψυχική δύναμη που απαιτείται και τι πιστεύετε ότι πρέπει να κάνει η Πολιτεία.»
Ωραία. Η κριτική ικανότητα του μαθητή εξετάζεται από το πως θα μπορέσει να αποδώσει σε ξύλινα ελληνικά τον πόνο του για τον συνάνθρωπο και το να γράψει ότι η πολιτεία πρέπει να δώσει λεφτά, εκπαίδευση και άλλα λεφτά. Αίσχος.
Παραδίδω την κόλλα στην 1,5 ώρα και βγαίνω έξω. Περνάω τον χώρο του σχολείου και πάω προς το Κολλεγιακό. Με βλέπει μια συμφοιτήτρια. Γράφεις; Ώ, ναι...
Soundtrack ημέρας: Bloodhound Gang – Fire Water Burn
Σχέδιο απόδρασης: Universite de Paris-13 – License au Droit (6000 ευρώ το χρόνο, σπουδάζεις στους Αμπελόκηπους)
Αποβιβάστηκα λίγο πιο κάτω από την είσοδο του σχολείου. Μερικά λεπτά πιο πριν είχα ποζάρει έναντι 2 ευρώ στο αυτόματο μηχάνημα στην κεντρική πλατεία για 4 ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Νά’ναι καλά ο άνθρωπος που το έχει αφήσει στο δρόμο και δεν το κλειδώνει μέσα.
Με τις 4 χειρότερες φωτογραφίες που έχω βγάλει ποτέ στο χέρι πήγα στο περίπτερο. Ένα στυλό Bic παρακαλώ... Αφού την πλήρωσα, η περιπτερού ρώτησε διστακτικά: «γράφεις και εσύ σήμερα;» με το βλέμμα καρφωμένο στα μούσια 2 βδομάδων. «Ναι, γράφω και εγώ» απάντησα με χαμόγελο με το μυαλό καρφωμένο ήδη στο φραπόγαλο των everest. Ο χειρότερος φραπές που έχουν φτιάξει ποτέ ελληνικά (;) χέρια, αλλά τι να λέει. Σε 10 λεπτά έκλεινε η είσοδος, δεν είχα χρόνο για πολυτέλειες.
Στην είσοδο ο άνθρωπος που μου έκανε μαθηματικά στην 3η Γυμνασίου. Την εποχή που όλοι με θεωρούσαν αριστούχο (εκτός από τη μάνα μου – γενικά η καλή μάνα δεν θεωρεί ποτέ το παιδί της αριστούχο στις κατ’ιδίαν συζητήσεις, αλλά όταν μιλάει σε τρίτους το παιδί πάντα είναι ο επόμενος Stephen Hawking... στις περιπτώσεις που το παιδί φαίνεται ρεμάλι, γίνεται ο επόμενος Mick Jagger.) Με κοιτάει με περιέργεια, εσύ είσαι; Ναι αρχηγέ, εγώ είμαι. Με τιμές αρχηγού κράτους και περνώντας από το άβατο των διοικητικών υπηρεσιών του ιδρύματος οδηγούμαι στο χώρο των τάξεων. Η παρέλαση ανάμεσα στα αγχωμένα 18χρονα ξεκινάει.
Μέσα σε 2 λεπτά έχω παραλάβει την ταυτότητα. Τώρα έχουν ένα ξενέρωτο, ξεβαμένο χρώμα. Στα δικά μου τα χρόνια ήταν ένα ωραιότατο έντονο κίτρινο (και ένα ροζ για τη Β’ Λυκείου.) Παίζει και ανάποδα, θα σας γελάσω. Βγαίνω με αυτή στο πλήθος. Πρώτο μάθημα ήταν η Έκθεση, aka Νεοελληνική Γλώσσα, και έτσι δεν ήταν πολλοί αυτοί με τα βιβλία άνα χείρας. Τι να διαβάσεις δηλαδή; Άλλη μία απο τις φιλοσοφημένες αηδίες που φιλοξενούν αυτά τα βιβλία; Άλλον έναν τρόπο να εκφράσεις δήθεν τις απόψεις σου;
Θυμάμαι στην 3η Λυκείου μια έντονη συνομιλία με τη φιλόλογο όπου εγώ διαμαρτυρόμουν που το βιβλίο φιλοξενεί για κάθε «αμφιλεγόμενο» θέμα που περιέχει μια και μοναδική άποψη. Πώς αν γράψω σε ένα θέμα ότι η ανώτατη εκπαίδευση δεν είναι για όλους αναγκαιότητα ο υπερφιλόλογος θα κόψει την έκθεση ως λάθος. Πως αυτός ο Ε.Π. Παπανούτσος είναι εξαιρετικά άχρηστος. Και άλλα πολλά.
Πάω στους επιτηρητές. Marlboro ο ένας, Davidoff Slim η άλλη. Pall Mall και ανάμεσά τους εγώ. Χαίρετε, έχω αποφοιτήσει το Μεσαίωνα, μπορώ να καπνίσω; Και δεν καπνίζεις. Τσιγάρο μπροστά στο αναπαυτήριο των καθηγητών, μερικές (μολυσμένες με νικοτίνη) ανάσες από τον Λυκειάρχη. Η μία από τις δύο φαντασιώσεις των παιδικών χρόνων έγινε πραγματικότητα (ή άλλη ήταν να κάτσω στο γραφείο του Λυκειάρχη με τα πόδια πάνω στο γραφείο με έναν αργιλέ στο χέρι και να απολύσω την καθηγήτρια που μου έκανε Αγγλικά.)
Πηγαδάκι με τους επιτηρητές και τα παιδιά να απορούν. Ποιός είναι αυτός; Οι πιο ψαγμένοι να τους λένε το όνομά μου και διάφορες φήμες. Ότι σπουδάζω στο Κολλεγιακό απέναντι, ότι δουλεύω για το Κολλέγιο, ότι νά’ναι. Δεν πολυφαινόμουν για υποψήφιος: χωρίς τσάντα, με το κινητό στο αυτί και αγκαζέ με τους επιτηρητές. Το έκρυβα όσο καλύτερα γινότανε. Μέχρι που χτύπησε το κουδούνι.
Μπαίνοντας στην τάξη με πλησιάζουν γνωστά παιδιά. Γράφεις; Ώ, ναι. Γράφω. Παίρνω τη θέση μου και ξαφνικά βλέπω έναν τύπο που μου έμοιαζε να μπαίνει μέσα. Ναι, το ίδιο επίθετο έχουμε. Κάθεται από πίσω μου. Συστήνεται, συστήνομαι, και διαπιστώνω ότι είμαστε από το ίδιο χωριό, έχουμε κάποια συγγένεια, ο θείος-lamogio από τον Καναδά που μου έλεγε ο Amabilis υπάρχει και είναι όντως συγγενής μου (Μάνο, ξάδερφε!!!) και άλλα πολλά. Εκεί που σιγουρεύτηκα; Θέλει να μπει στην Πάντειο (από τεχνολογική κατεύθυνση) για τις γκόμενες (τα ίδια έλεγα και εγώ τότε), είναι γαύρος, δεν υπάρχει πτυχιούχος στην οικογένειά του (ζήτω το σόι μου) και ο πατέρας του του είπε ότι αν δεν περάσει θα τον στείλει στην δουλειά γιατί αυτός μπήκε στο τρένο στα 16 του και τα λοιπά.
Ναι, τρέχει το ίδιο αίμα στις φλέβες μας. Ο τύπος Μ+, ξεχειλισμένος με Ιχωρική Αλκοόλη, ασύμβατος με ΑΕΙ, ΤΕΙ και λοιπά πραξικοπηματικά ιδρύματα.
Κοιτάω γύρω μου. Αν μπορούσα να μετρήσω τη βιομάζα νυχιού που καταναλώθηκε σε εκείνο το μισάωρο που περιμέναμε τα θέματα θα χτύπαγα τουλάχιστον το ένα κιλό. Περιεργάστηκα τα θρανία: το πρώτο είχε νερό Αύρα και τσίχλες, το δεύτερο νερό Κορπή και τσίχλες, το τρίτο είχε νερό με ξηλωμένη την ετικέτα και καραμέλες, ο μπροστά μου νερό Evian (έλα ρε μεγάλε) και Panadol, Depon, καραμέλες και τσίχλες (φλώρος) και το πέμπτο θρανίο Pall Mall κόκκινα, ένα στυλό και έναν αναπτήρα. Ωχ, το δικό μου είναι.
Επιτέλους, φτάνουν τα θέματα. Αφού καθησυχάζω τον ξάδερφο ότι μπει – δεν μπει στην Πάντειο οι γκόμενες θα είναι εκεί και θα τον περιμένουν, ανοίγω το 4σέλιδο. Παπανούτσος.
Αυτός ο Παπανούτσος είχε δώσει το όνομά του στην αίθουσα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου που είναι στην οδό Αιγαίου Πελάγους στην Αγία Παρασκευή. Είχα την τιμή να έχω την μικρή μου Lincoln ακριβώς απ’έξω κάθε βράδυ. Μια φορά την άφησα λίγο πιο πάνω και μου την έσπασαν κάποιοι μαλάκες που μάλλον νόμιζαν ότι χτύπαγαν κάποιον πλούσιο. Για τις ζημιές εκείνες έχασα τουλάχιστον πέντε πακέτα τσιγάρα σε χαρτζηλίκι. Ζώα. Ο Παπανούτσος πρέπει να είναι για τους φιλόλογους ότι είναι και ο Ελευθέριος Βενιζέλος για τους συγκοινωνιολόγους. Δεν εξηγείται αλλιώς το πόσες φορές έχω δει το όνομά του σε σχολικά βιβλία, ταμπέλες του Παιδαγωγικού και γραπτά εξετάσεων.
Και να πεις ότι είναι και κανένας υπέρτατος σχολιαστής του κοινωνικού γίγνεσθαι; Τρίχες. Ο πιο δυσνόητος (στα όρια του δυσλεξικού) συγγραφέας της σύγχρονης Ελλάδας. Το κείμενο στις εξετάσεις είχε να κάνει με τους ανθρώπους με πνευματική τοποθέτηση. Ότι αν δεν έχεις πνευματική τοποθέτηση είσαι ένα τίποτα, ένα μηδενικό, ένας άχρηστος. Ότι ο οικοδόμος που θα πέσει κάτω από την κούραση είναι αποτυχημένος μπροστά στον παπαρολόγο που καταβάλει και πιο κουραστικό έργο στην τελική. Και να πεις ότι παλιά πίστευα ότι είναι κανένας Πασόκος και τον έχει σπρώξει το κατεστημένο. Τσάμπα πήγε η ψήφος μου... (πάλι καλά δηλαδή που τουλάχιστον διώξανε τη Μπόκοτα)
Η ερώτηση, να σχολιάσετε μια φράση του κειμένου. Η αυτόματη γραφή θα επέτασσε «είναι ένα από τα χειρότερα πράγματα που έχω διαβάσει ποτέ, είναι 9 το πρωί, δεν έχω κοιμηθεί, ο φραπές ήταν χάλια, είμαι 21 χρονών, να πάτε να βιδωθείτε όλοι σας.» Θυμάμαι τι γυρεύω εκεί μέσα. Επιστρατεύω την ξύλινη γλώσσα που σε διαφοροποιεί από τους αγράμματους και αρχίζω: «Η αέναη...» Αέναη; Όνομα ηρωίδας του Final Fantasy είναι αυτό;
Θέμα έκθεσης, μια ομιλία. Λατρεύω τις ομιλίες. Μου λένε ότι είμαι καλός ομιλητής. Χάρηκα λοιπόν. Διαβάζω παρακάτω: εκπρόσωπος σχολείου, παιδιά από περιοχή που επλήγη από φυσική καταστροφή. Ωραία, και; «...τι θα αναφέρατε για την ψυχική δύναμη που απαιτείται και τι πιστεύετε ότι πρέπει να κάνει η Πολιτεία.»
Ωραία. Η κριτική ικανότητα του μαθητή εξετάζεται από το πως θα μπορέσει να αποδώσει σε ξύλινα ελληνικά τον πόνο του για τον συνάνθρωπο και το να γράψει ότι η πολιτεία πρέπει να δώσει λεφτά, εκπαίδευση και άλλα λεφτά. Αίσχος.
Παραδίδω την κόλλα στην 1,5 ώρα και βγαίνω έξω. Περνάω τον χώρο του σχολείου και πάω προς το Κολλεγιακό. Με βλέπει μια συμφοιτήτρια. Γράφεις; Ώ, ναι...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)