Ανταπόκριση από Λονδίνο #4: Κάποια πράγματα είναι ανεκτίμητα...

Εισιτήρια Λονδίνο-Αθήνα μετ' επιστροφής: ₤210
Τσάι και ναργιλές στο Μεταξουργείο: €2,50
Να απολαμβάνεις τον Ελληνάρα σε στιγμές καθημερινής σουρρεαλιάς: Ανεκτίμητο.

Ανεκτίμητο Πρώτο: Μητέρα πρώην συμμαθητή μου με συναντά τυχαία ενώ εμφανίζω φωτογραφίες στο Φάληρο. Ο σύζυγος είναι πιλότος στην Ολυμπιακή από τον παλιό καλό καιρό και προφανώς δεν τον έχω δει ποτέ. Η ίδια δεν έχω ιδέα τι κάνει με τη ζωή της. Ο γιος, ένας καραγκιοζάκος, ήθελε (ποιος από τους δύο άραγε;) από παιδί να γίνει γιατρός και τώρα ξεκινάει επιτέλους Ιατρική στην Πράγα. Στα 24.

- Το τηλέφωνο του Σ... μου το έχεις; Να μιλάτε, είστε κι οι δύο ξενιτεμένοι, έχετε αυτό το κοινό.
- [...] Ο γιος σου κι εγώ δεν έχουμε καν κοινό DNA.
- Πάντως εγώ ένα έχω να πω: μη μας φέρετε τίποτε ξένες. Μόνο Ελληνίδες, είναι οι ωραιότερες γυναίκες!
- [...] Έχω κάτι φωτογραφίες από Fortaleza εδώ κάπου...
- Και πότε θα μας γυρίσεις Μανάκο μου;
- Βασικά δεν σκοπεύω να γυρίσω.
- [...]

Ανεκτίμητο Δεύτερο:Έτερη μάνα πρώην συμμαθητή, συμβολαιογράφος, επισκέπτεται το φτωχικό μας. Η φρενίτιδα που πάντα την διακατείχε έχει ακονιστεί από την ηλικία ώσπου τώρα πια σκίζει τον αέρα με έναν απειλητικό βόμβο.

- Είναι φοβερό. Μέχρι τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση μας έλεγε συνεχώς είστε κόστος και είστε κόστος. Τώρα ανακάλυψαν ότι έχουμε αρχεία που τα θέλουν και μας λένε βοηθήστε μας!
- [...] Κρίμα που οι στρατόκαυλοι έπεισαν την ΕΕ να μην σας εξοντώσει. Τώρα από εκβιαστές θα γίνετε και χαφιέδες. Ο κλάδος εξελίσσεται πάντως.
- Να μείνεις πάντως λίγο έξω. Κι εγώ τα παιδιά μου θέλω να πάνε έξω. Μόνο Αμερική δεν θέλω να πάνε. Δεν θέλω να γίνουν αμερικανοτραφείς.
- [...] Η Natalie Portman δεν έπαθε τίποτε που έβγαλε ένα Harvard. Σίγουρα ο κώλος μια φορά δεν της έπεσε.

Ανεκτίμητο Τρίτο: Οικογενειακή φίλη με αδυναμία στις θεωρίες συνομωσίας επισκέπτεται για μπιρίμπα και ουϊσκάκι.

- Στις Μεγάλες Τράπεζες έκανες αιτήσεις; (Κεφαλαία, κατά το Μεγάλες Δυνάμεις).
- Δεν με ενδιαφέρουν τα τραπεζικά βασικά. Ούτε λιανική ούτε χονδρική.
- Γιατί εκεί δεν σε παίρνουν αν είσαι Έλληνας. Ειδικά άμα σε δουν ότι είσαι ικανός.
- [...] Δαλιέτου ετοίμασε τα πράγματά σου. Η Merryl σε πήρε χαμπάρι ότι είσαι από το Σείριο!

Ανεκτίμητο Τέταρτο: Επίσκεψη στην οφθαλμίατρο.

- Εγώ έβγαλα πρώτη τη σχολή μου αλλά δεν ξέρετε τι πόλεμο μου έκαναν. Για να μην πω για τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις. Γιατί ήμουν πολύ σοβαρή κοπέλα από τότε.
- [...] Είσαι ζόμπι. Πρώτα θα χούφτωνα τα πτώματα στο εργαστήριο της ανατομίας.
- Εγώ λοιπόν και ο άντρας μου παίρνουμε εκχύλισμα spirunella. Γιατί σε αυτήν την θαυμαστή και παράξενη χώρα που λέγεται Ελλάδα, όλα μπορείς να τα βρεις. Το βρήκαμε στο internet, είναι αυτό που δίνει η NASA στους αστροναύτες αντί για φαγητό.
- [...] Δεν το πιστεύω, είναι γιατρός! Έχει μορφωθεί επί 20 χρόνια!
- Οι ομοφυλόφιλοι εξασθενούν τον οργανισμό τους με αυτά που κάνουν. Γι' αυτό και παθαίνουν περισσότερο συχνά AIDS.
- [...] Θεέ μου, είναι γιατρός!!!
- Λοιπόν η μυωπία σου δεν έχει αλλάξει καθόλου εδώ και δύο χρόνια. Θα σου ετοιμάσω συνταγή για γυαλιά.

Ανεκτίμητα Ποικιλία (μία απ’ όλα)

Ο Τρύφων Μπουγάς, υποψήφιος δήμαρχος Παλαιού Φαλήρου, δυστυχώς ζει τρία χρόνια μετά την εποχή του. Όντως, κάποτε ψήφισα ένα μπουχέσα που έκανε αυτή τη χειρονομία. Είχα όμως τους λόγους μου και επ’ ουδενί λόγω δεν πρόκειται να με παυλωφιάσει αυτή η σαχλή πόζα.

Το site του μεγάλου αυτού πολιτικού άνδρα, www.bougas.gr, είναι, σε παγκόσμια πρωτοτυπία, απροσπέλαστο λόγω προβλημάτων εξουσιοδότησης. Ικανό τον έχω να έχει κάνει password-protect όλο του το site. Μπορείτε ωστόσο να ικανοποιήσετε την δίψα σας εδώ.

Ο Μπράουν είναι ένα άτυχο τετράποδο που χάθηκε πρόσφατα στο Φάληρο. Οι ιδιοκτήτες του ανησυχούν μήπως έχει καταλήξει στην συλλογή της Πάρις Χίλτον, ήτις έχει πάρει όλη την ελληνική ναυτιλία και είναι θέμα χρόνου να ξεβραστεί στο Μπάτη και να αγοράσει το Sweet Home μαζί με τα αποκλειστικά δικαιώματα σίτησης των αδέσποτων της περιοχής.

Βέβαια, το γιατί αυτό είναι χειρότερο από το να επιστρέψει ο Μπράουν σε ένα αφεντικό που του κρεμάει αηδίες από το λαιμό απλά για να δει πώς θα βγει στη φωτογραφία, σηκώνει συζήτηση.

Νομίζατε ότι με το τέλος των Ολυμπιακών θα περιοριζόταν και η ακατανόητη ματαιοδοξία της πρωτεύουσας; Λάθος. Στο μετρό του Πανεπιστημίου, η γνωστή πινακίδα με τους αγνοούμενους είναι γυρισμένη με μαεστρία ώστε να μην ενοχλείται ο τουρίστας με τη μοίρα των εκάστοτε εξαφανισμένων.

Δεν τους αδικώ 100%, εδώ που τα λέμε. Ξέρουμε όλοι, για παράδειγμα, όσοι τουλάχιστον βλέπαμε Νικολούλη, τι απέγινε ο Αλμπέρτο Τζιχάνι που στοίχειωνε τις επισκέψεις μου στο Μεταξουργείο. Ας ελπίσουμε ότι θα είναι και ο τελευταίος.

Ο Λιακόπουλος θα κάνει πάρτυ με αυτήν την τρανταχτή απόδειξη ότι οι Έλληνες είναι εξωγήινοι. Αυτό το ΟΥΦΟ (πόσο τη βρίσκω να γράφω τη λέξη έτσι!) αποφάσισε ότι το ποδήλατο του παιδιού μπορεί κάλλιστα να πάει στη σκάρα. Μην απορείτε.

Είναι μεγάλη καλοκαιρινή παράδοση το να φορτώνεις αηδίες το αυτοκίνητό σου. Είναι και ασφαλής.

Προφανώς οι γονείς του οδηγού ήταν αδέρφια. Στο τσίρκο όπου κάτεληξε, μαζί με πλείστα άλλα προϊόντα αιμομιξίας, έμαθε τα πάντα για αυτού του είδους τα ζογκλερικά.

Στέλιος Διονυσίου... μ’ αγαπάς ή ν’ αρχίσω να πίνω; Μια φράση που ξέφυγε από τα συρτάρια του Φώσκολου.

Έχασα το όνομα της δισκογραφικής από το πλάνο, αλλά με αυτό τον τίτλο θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η θρυλική Vasipap που ανέδειξε κάποτε έναν Σώτη Βολάνη.

Έχω μεγάλη περιέργεια να δω πώς τραγουδιέται αυτός ο στίχος. Τον προβάρω σε RnB, ska, punk, reggae αλλά δεν βγαίνει τίποτε. Έχω αλλοτριωθεί τόσο άραγε;

Από Γενάρη πάλι θα μάθουμε!

Ανταπόκριση από Λονδίνο #3: Η Ελευθερία του Χωθήναι

Όταν ο Jeremy Clarkson προτάθηκε από κάποιον χωρατατζή για δήμαρχος του Λονδίνου, ήξερα πολύ καλά πόσο κάφρος είναι. Ήξερα για την αγάπη του για τα αμάξια, την περιφρόνησή του για τη Guardian, το ισοπεδωτικό μίσος του για τις αλεπούδες. Δεν είχα ιδέα πόσο όμορφα γράφει.

Ο λόγος για έναν από τους πιο μισητούς ανθρώπους της Βρετανίας. Οι φεμινίστριες παίζουν βελάκια με τις φωτογραφίες του, οι οικολόγοι του κάνουν καθημερινά βουντού και κάθε πρέσβυς στον κόσμο θα παραπονιόταν για τα ρατσιστικά του σχόλια, αν η εκπομπή του μεταδιδόταν δορυφορικά. Ο Clarkson, βλέπετε, αγαπά μόνο πράγματα που είναι τεράστια, πανίσχυρα, ή έχουν πολλά μπουλόνια. Άντε και αυτούς που τα κατασκευάζουν: για ο,τιδήποτε άλλο μιλά με καθαρή απέχθεια. Ευτυχώς, το βιβλίο του που μόλις τελείωσα, με τίτλο I know you got soul! μιλά για εντυπωσιακές μηχανές. Διαβάζοντας τα λόγια αυτού του κατά τα άλλα κινητού βόθρου, γεμάτα αγάπη και λαχτάρα, θυμήθηκα έναν από τους λόγους για τους οποίους ξενιτεύτικα και απαρνήθηκα τη σπανακόπιτα της μάνας μου. Κάτω από την καφρίλα υπάρχει ενίοτε κάτι πολύ ανώτερο.

Είπα λίγο άδικα τις προάλλες ότι οι Βρετανοί δεν έχουν ούτε την αποκλειστικότητα, ούτε την πρωτιά σε τίποτε. Κάθε άλλο. Είναι ο μόνος λαός που έχει πιάσει σωστά -κατ' εμέ- την έννοια της Ελευθερίας του Λόγου. Η συζήτηση περί Ελευθερίας του Λόγου γίνεται πάντα με κεφαλαίο, και συνήθως ξεκινά με την υπόθεση ότι μπορείς να πεις ό,τι θέλεις αρκεί να μην προσβάλλεις τον άλλο. Έπειτα περνάς ώρες επί ωρών συζητώντας πότε μπορείς να πεις ότι όντως προσβάλλεται ο χ και ο ψ. Χαμένη υπόθεση, γιατί ο κόσμος προσβάλλεται βασικά με ό,τι βρει. Προσβάλλεται ηλιθιωδώς και για λογαριασμό τρίτων ενίοτε. Ειδικά αν σε αντιπαθεί ή μυρίζεται ότι έχεις πολλά λεφτά και κακούς PRίστες.

Η αγγλική εκδοχή είναι η εξής: μπορείς να λες ό,τι θέλεις δημόσια, αρκεί να προτίθεσαι να σου την πουν αλύπητα όσοι διαφωνούν μαζί σου. Δημόσια. Στην Ελλάδα, χώρα δήθεν της δημοκρατίας, δεν το μάθαμε αυτό ποτέ. Ξέρουμε πολύ καλά να μουρμουράμε πίσω από την πλάτη του κόσμου, και είμαστε μανούλες στο να ξεφουρνίζουμε ατάκες του τύπου, “αυτή είναι η άποψή μου, δικαιούμαι να έχω γνώμη!”. Ναι. Αλλά πρέπει κάπου να μπορώ κι εγώ να ψελλίσω ότι η γνώμη σου είναι ΗΛΙΘΙΑ. Π.χ. ότι αφού δεν θέλουν κουτσούβελα οι Ελληναράδες, το να τους προσφέρεις 40 Ευρώ επίδομα για ένα ακόμη δεν θα κάνει τους πρώην συμφοιτητές μου να βροντήξουν κάτω τον frappuccino και να πάνε για ζευγάρωμα. Ή μήπως να δώσουμε λίγο παραπάνω; Πόσο; Δωρεάν στέγη και να ζούν από το επίδομα; Μέσα. Βλέπω των Αλογοσκούφη να κυλιέται στο πάτωμα από τα γέλια. Αλλά στάσου! Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι -ακριβώς έτσι όπως τους περιγράφεις. Με πολλά πολλά παιδιά! Λέγονται Αθίγγανοι. Τι; Να μην ειρωνεύομαι τους Αθίγγανους; Θέλετε να πιάσω και αυτή τη συζήτηση;

Ένας από τους καλύτερους μαθητές αυτού του άγριου σχολείου είναι ο κ.κ. Τόνυ Μπλαιρ. Ξέρω, είναι γελοίος, ο Μπους του τον φοράει καθημερινά, και τα λοιπά. Δεν διαφωνώ, απλά η πολιτική του δεν με ενδιαφέρει εν προκειμένω. Ας δεχτούμε ότι είναι ένα σκυλάκι. Προσπαθήστε όμως να τον φέρετε σε δύσκολη θέση. Όπως όλοι οι Πρωθυπουργοί που έχουν δοκιμαστεί στο Βρετανικό κοινοβούλιο, όπου δεν διψάνε για αίμα μόνο οι αντιπολιτευόμενοι, αλλά και οι δικοί σου, ο Μπλαιρ μπορεί να σε δέσει πέντε κόμπους ακόμη και όταν (όπως συνήθως) δεν έχει κανέναν με το μέρος του. Το κάνει δε επί δέκα χρόνια: οι Συντηρητικοί ακόμη ψάχνουν κάποιον που να μπορεί να του την πει.

“Στη Βρετανία λέμε συχνά, ίσως άδικα, ότι ο κύριος Μπλαιρ είναι το σκυλάκι σας. Έτσι τον βλέπετε;” ρωτάει ο Άγγλαρος δημοσιογράφος. Ο Μπλαιρ γυρνάει στον Μπους και λέει: “Κοίτα μην πεις ναι. Θα είναι ψιλοάβολο.” Το πλήρες κείμενο εδώ.

Φαντάζεστε να ρωτούσε ένας δημοσιογράφος τον Καραμανλή, την φοβερή εκείνη περίοδο με τις Σαλώμες κτλ, “κύριε πρόεδρε, αληθεύουν οι υπαινιγμοί του κ. Καρατζαφέρη, ότι διατηρείτε ομοφυλοφιλική σχέση με τον κύριο Άρη Σπηλιωτόπουλο;” Ούτε ο Πρετεντέρης δεν θα τόλμαγε να βγάλει τη διχαλωτή του γλώσσα να πει τέτοια ατάκα. Βέβαια ο Πρετεντέρης δεν θα ήθελε κι όλας, για τους γνωστούς λόγους. Και για όνομα του Θεού, δεν θέλω να δω τη γλώσσα του, ποιος ξέρει που ήτανε πριν.

Σας αφήνω για απόψε με τα top 3 δείγματα Ελευθερίας του Χωθήναι, από την Αλβιώνα με αγάπη. Για τους ανυπόμονους, παραθέτω και στιγμιότυπα.

1. Κριτική της Guardian για τη νέα ταινία του M. Night Shyamalan (6η αίσθηση), The Lady in the Water.
   
   “Το σενάριο για το Lady in the Water πρέπει να κρεμόταν από μια πρόκα, στην πόρτα της υπαίθριας τουαλέτας έξω από το σπίτι του. Είναι τρισάθλιο.”
   
2. Κριτική της Observer για το τελευταίο μυθιστόρημα του Paulo Coelho, The Zahir.
   
   “Τίποτε δεν στέλνει ένα συγγραφέα τόσο φουλαριστό προς την ηλιθιότητα όσο η επιθυμία του να τον περνάνε για σοφό.”
   
3. Σχόλιο του Clarkson για ό,τι βρει, αλλά βασικά τους απανταχού οικολόγους.
   
   “Υπάρχουν και κείνοι που λένε ότι ο Blair πρέπει να πάρει πόδι, όχι για όσα έκανε με το Ιράκ, αλλά για τη στάση του απέναντι στο Κυότο. Πώς τους αφήνουμε αυτούς τους ανθρώπους να χειρίζονται κηρομπογιές;”

Καλές διακοπές. Σε εμένα, το ξέρω. Εσείς είστε ήδη κατάμαυροι.

Ανταπόκριση από Λονδίνο #2: Κουρμπέτι, Κοτοπουλάδικα και Κριτικές Μουσικής

Κρατώντας τον πρώτο μου μισθό στα χέρια και βυθισμένος στις σκέψεις μου, βγήκα στους δρόμους του City και τράβηξα σιγά σιγά για την χιλιοτραγουδισμένη London Bridge (αυτή που πέφτει). Τόσο κοστολογείται, λέω, η χαμένη μου ανεμελιά; Τα 18 χρόνια που πέρασα στα θρανία; Η αγωνία του πατέρα και η ευχή της μάνας;


Καλή φάση!
ΟΚ, μου πήρε το ένα πέμπτο ο Gordon Brown. Αλλά κι αυτό χαλάλι του: το εθνικό σύστημα υγείας της Αλβιώνας, καίτοι χρεωμένο μέχρι το λαιμό, ακριβώς όπως και το δικό μας, 'ξηγήθηκε σπαθί όποτε το χρειάστηκα (με είχε πατήσει βέβαια ένα από τα ασθενοφόρα του οπότε μπορεί να ήταν κι αυτό). Κάποιος πρέπει να τα σκάσει για να πάρει το κατιτίς της και η εξαίρετη Dr. Probst. Δέκα κιλά παρακεταμόλη με τάισε η γυναίκα. Μερικά θα πάνε επίσης για πυρηνικούς αντιδραστήρες, ίσως σε μια απέλπιδα προσπάθεια να φυτρώσουν εύγευστα λαχανικά στην Αγγλία. Bonus, εν καιρώ, οι αγρότες με τρία ζευγάρια χέρια έκαστος, για να τα καλλιεργούν.

Τον πρώτο μισθό ακολούθησε (παράτυπα) και ο Αριθμός Εθνικής Ασφάλισης (NI), ο οποίος με μεταμόρφωσε από dodgy ανατολικοευρωπαίο (-το επώνυμό σας; -S... C... H... -από πού είστε;) σε ευηπόληπτο κοσμπολίτη χωρίς καν να χρειαστεί να αλλάξω κάλτσες.
Το City, όπου και δουλεύω, είναι το κέντρο του χρηματοοικονομικού σύμπαντος, και ίσως η μόνη περιοχή του κόσμου με περισσότερους ράφτες παρά σκουπιδοτενεκέδες. Ο λόγος είναι ότι είναι πιο εύκολο να στριμώξεις μια βόμβα μέσα σε ένα σκουπιδοτενεκέ παρά μέσα σε ένα ράφτη.

Η εστία μου, από την άλλη, είναι μισή ώρα ποδαράτο πιο πέρα, στο γραφικό Borough, όπου τα λεωφορεία συχνά διακοσμούνται από αφίσες: “ΦΟΝΟΣ! Μήπως μπορείτε να αναγνωρίσετε κάποιον από αυτούς τους άνδρες;” Τα δύο ενώνει το λεωφορείο 21, από Lewisham για Moorgate, του οποίου οι επιβάτες, σαν τον Michael Jackson, γίνονται πιο λευκοί όσο πιο ψηλά πάνε.

Λένε -ορισμένοι ρατσιστές!- για τους μαύρους ότι έχουν μια ανεξήγητη αγάπη για το τηγανητό κοτόπουλο. Η σπεσιαλιτέ των νότιων πολιτειών έχει κάποια σχέση με το όλο ζήτημα, αλλά υπάρχει και η αμείλικτη στατιστική πραγματικότητα: κάθε υποβαθμισμένη περιοχή του Λονδίνου έχει τουλάχιστον 5 κοτοπουλάδικα. Το Borough έχει περισσότερα.
Στις γειτονειές αυτές αναζητάς το σήμα των McDonalds ως εγγύηση ποιότητας. Τα brands βέβαια, όπως και το ISO και οι παντώς είδους διαπιστεύσεις, δεν εγγυόνται καλή ποιότητα αλλά σταθερή και ελεγχόμενη ποιότητα. Δεν σημαίνουν ότι δεν θα φας σκατά, αλλά ότι η επιχείρηση

• ξέρει ότι τρως σκατά,
  
• ξέρει ακριβώς πόσο σκατά είναι αυτό που τρως και είναι ακριβώς όσο ήθελε.
  
• φροντίζει να τρως πάντα τα ίδια ακριβώς σκατά.

Γιατί όπως ξέρουμε οι Financάδες, οι άνθρωποι απεχθάνονται το απρόβλεπτο. Το επιβλαβές, άμα τους δώσεις επαρκή κίνητρα, το κάνουν μια χαψιά. Ποιος ξέρει, μπορεί έτσι να την έπαθε και ο Jacko... δεν έλεγε πάντα ότι έχει μια σπάνια αρρώστια; Πού να δείτε τα κοτόπουλα του Morley's τι έχουν.

Και μιας και μιλάμε για τη show biz: επιτέλους έχω μια σταθερή broadband σύνδεση και απολαμβάνω τη μουσική που έταζα στον εαυτό μου τόσους μήνες -μέσω Launch. Μετά τις πρώτες μέρες, έχω μια σκέψη. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί ο κόσμος τρελλάθηκε τόσο άσχημα πέρισυ με τη Norah Jones. Έχω την έντονη υποψία ότι, όπως οι Πυξ Λαξ, έχει βασικά γράψει ένα τραγούδι και το ξαναβγάζει σε εκατό διαφορετικές εκδοχές στον ίδιο δίσκο. Την είχα όμως βαρεθεί θανάσιμα και από το πρώτο άκουσμα. Δεν νοσταλγώ ίσως αρκετά το 1930 και τις άλλες ανέμελες εποχές όταν ο κόσμος έπινε γκαζόζες σε drive-in κινηματογράφους που δεν έπαιζαν τσόντες. “Don't know why I didn't come” λέει το τραγούδι... εγώ ξέρω κοπέλα μου. Αντιθέτως, π.χ., γιατί δεν ακούω τίποτε πια για τη Michelle Branch; Είναι τόσο έξυπνοι οι απανταχού Γεωργαντάδες και μόνο ο Santana είναι μαλάκας δηλαδή;

Ο ειδικός σε αυτά τα θέματα είναι ο κ.κ. Rober Hacking, ο Funding Manager μας. Εκτός από το να εμφανίζειται κατά τακτά χρονικά διαστήματα για να με ενημερώσει ότι ξέμειναν κάτι σάντουιτς από το τελευταίο meeting και καλά θα κάνουμε να τα σκοτώσουμε, περνά όλη του τη μέρα μιλώντας στο MSN και παίζοντας Celebdaq. Το Celebdaq δεν θα εξηγήσω εδώ τι είναι, αλλά μπορείτε να γκιώσετε κατ' ιδίαν στην ομώνυμη ιστοσελίδα. Για όσους πορωθούν, εγώ μόλις αγόρασα λίγο Pete Doherty (γιατί θα πεθάνει από την ηρωίνη σύντομα, οπότε το press coverage του θα πάει στο θεό), λίγη Uma Thurman (γιατί ετοιμάζει μια απίστευτα μούφα κωμωδία), αλλά και λίγο Daniel Craig και Pierce Brosnan (εν όψει του νέου James Bond: Casino Royale).

Και μια τελευταία είδηση. Για όσους έχουν μείνει με την απορία από την τελευταία ανταπόκριση, είδα τον Diego στην αποφοίτηση και είναι καλά. Δεν περίμενα να έρθει, αλλά πολλά δεν περίμενα φέτος.

Ανταπόκριση από Λονδίνο #1: Μπύρες, Bling και Μπόμπιρες

Η τελευταία μέρα της ακαδημαϊκής μας ζωής ήταν το γεγονός της χρονιάς. Οι πιο μελετηρές κοπελιές ξεκόλλησαν τα εξωτικά μουτράκια τους από τα βιβλία του Corporate Finance και κατέβηκαν στην pub της σχολής για να πιουν ως το πρωί. Κάπου εκεί στις πρώτες πρωινές ώρες, ο Diego έφυγε από τη Houghton Str. σε κατάσταση ελεεινής μέθης, όπως όλοι μας εξάλλου. Ώρες μετά, ξύπνησε στο νοσοκομείο, αγνώριστος, μέσα σε φριχτούς πόνους.


Είχε προηγηθεί ο μετριότατος αγώνας στον οποίο η Αγγλία επιβλήθηκε των Τρινιντάντ και Τομπάγκο με 1-0. Υπάρχει λόγος βλέπετε που οι αγώνες της premiership γίνονται νωρίτερα από ό,τι οι αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος: όταν οι άγγλοι το ρίχνουν στο ποτό σερί μετά από τη μπάλα, είναι τα πιο ανάξια δείγματα του ανθρώπινου γένους. Χειρότεροι δε από όλους, οι καβουροπίθηκοι γνωστοί με το όνομα chavs.

Ο Diego είχε την ατυχία να πέσει πάνω σε μια παρέα από τέτοιους. Επειδή οι chavοφονιάδες είναι παντού ίδιοι, μπορώ να μαντέψω (αν και ο φίλος δεν θυμάται τίποτε) ότι η όλη φάση ξεκίνησε ως εξής:

- Ρε μ****, είπες κάτι για την κοπέλα μου;
- ;;;

Η κοπέλα του chavοφονία, σημειωτέον, είναι κατά κανόνα ένα ελεεινό κρεατικό. Δεν την λες σκυλί, γιατί σκυλί, για να είμαστε δίκαιοι, είναι η κοπελιά στο Μπουρνάζι που ξέρει και δυο κόλπα να κάνει πέρα από το να πίνει μισή μπύρα και να ταβλιάζεται. Η chavette γνωρίζει βέβαια ότι πρόκειται να σφαχτεί πάλι κόσμος για τα γλαρωμένα μάτια της. Κοιτά το άπειρο όπως μια καλομακιγιαρισμένη γκέισα παρακολουθεί τελετουργικό χαρακίρι, προτού μια μοναχική σταγόνα αίματος της βάψει δραματικά το μάγουλο.

Τα υπόλοιπα δεν σηκώνουν πολλή περιγραφή. Πέντε τύποι βάζουν κάτω έναν κακομοίρη και τον αρχίζουν στις κλωτσιές. Μπορεί να τον έκοψαν για ξένο, μπορεί να είχαν όρεξη να δείρουν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Το περιστατικό μαγνητοσκοπείται, πιθανώς περνούν και περαστικοί από μπροστά. Κάποια στιγμή κουράζονται, ή κάτι άλλο τους αποσπά την προσοχή και έτσι ο Diego γλιτώνει τη σελίδα 3 της Metro.

Και τώρα η σκέψη της ημέρας. Το Λονδίνο σε κάνει συντηρητικό αργά ή γρήγορα. Ας μην παρεξηγηθώ. Συνεχίζω να πιστεύω στα μεγάλα ιδανικά του αλκοόλ, του προγαμιαίου σεξ, της ελευθερίας του λόγου και της συνείδησης, και το πάθος μου για τη βρωμερή αυτή μητρόπολη παραμένει άσβεστο. Αλλά ώρες-ώρες κοιτώντας τους ανθρώπους εδώ, διαβάζοντας εφημερίδες, μιλώντας με φίλους, φτάνω σε άλλα άκρα.

Όλοι μου οι φίλοι πίνουν και σχεδόν όλοι μεθάνε. Μαγκιά μας. Κανείς όμως δεν μου έχει –ως τώρα- προτείνει να την πέσουμε σε έναν άγνωστο και να τον δείρουμε. Κανείς τους δεν θα γούσταρε εξάλλου. Και βέβαια, ακόμη και στη χειρότερή τους κατάντια, οι άνθρωποι που κάνω παρέα έχουν ένα στοιχειώδη σεβασμό για τον άλλο: μπορεί να την πέσεις λίγο άτσαλα σε καμία γκόμενα, να τσαντιστείς χωρίς λόγο με κάποιον, να μιλήσεις λίγο απότομα. Αίμα δεν θέλεις να δεις. Ο Άγγλοι τι γαμωζόρι τραβάνε;

Συντηρητική ατάκα νο.1:
Κακά τα ψέματα, είναι πολύ μεγάλο πράγμα να μεγαλώνεις με μια σωστή οικογένεια.

Ξέρω, ξέρω, οι ανύπαντρες μητέρες είναι κι αυτές άνθρωποι και οι έρευνες δείχνουν ότι μπλα, μπλα, μπλα. Δεν εννοώ αυτό. Μιλάω για την εξαθλιωμένη γκόμενα που στα 14 οι φίλες της τής είπαν ότι δεν μένεις έγκυος με την πρώτη φορά. Μην έχοντας πατήσει σε σχολείο ποτέ της, αγνοώντας ανάγνωση και γραφή και μη θέλοντας να το συζητήσει με τη μάνα της που είναι πάντα στουπί και τον πατέρα της που της πιάνει πού και πού το πόδι με νόημα, τις πιστεύει. Ο μπόμπιρας όμως στα σωθικά της, που ρουφάει ανυποψίαστος τζιν και νικοτίνη από τον ομφάλιο λώρο, έχει άλλη άποψη.

Ο «άντρας» της υπόθεσης, μόνιμα γερμένος μπροστά, στολισμένος χαϊμαλιά και bling, απόφοιτος ανωτάτης κρακεμπορικής, ξέρει πολύ καλά από πού έρχονται τα μωρά, αλλά ψιλοχέστηκε για την εν λόγω κοπελιά και εξάλλου τι να το κάνει το παιδί; Να το μεγαλώσει; Μετά θα του πουν να πιάσει και δουλειά. Ή μπορεί να είναι ένας φτωχός πλην τίμιος 16χρονος αργάτης, που έτυχε να πιει λίγο παραπάνω: σε μια κρίση φιλότιμου θα παντρευτεί την κοπελιά, και αφού περάσει 10 χρόνια ψάχνοντας πώς να συντηρήσει την οικογένεια θα αρχίσει τον εαυτό του στο ποτό και αυτήν στις ανάποδες.

Φταίνε αυτά τα παιδιά για τη ζωή που τους έτυχε; Δεν ξέρω και, μολονότι με ενδιαφέρει, δεν θα το λύσω απόψε το πρόβλημα. Το θέμα είναι ότι το βλαστάρι τους, ο Torrance Lorenzo Campbell III (Αμερικανική εκδοχή) ή Posh Josh (Βρετανική εκδοχή) ή όπως αλλιώς καταλήξει να λέγεται, δεν παίζει ούτε μια στις χίλιες να γίνει άνθρωπος. Το θέμα είναι ότι αυτά τα παιδιά στην Αγγλία είναι πολλές φορές περισσότερα (ακόμη και ως ποσοστό επί του πληθυσμού) από ό,τι στην Ελλάδα. Αν συμπεριλάβεις και αυτά που δεν τα έφτυσε εντελώς κατάμουτρα η μοίρα αλλά προς τα κεί πάει το πράγμα, έχεις μια επικίνδυνη κρίσιμη μάζα.


Συντηρητική ατάκα νο.2:
Είναι ωραίο να είσαι περήφανος για τη χώρα σου.

Η περίπτωση του Diego δεν είναι μοναδική. Στο Essex, ο Cedric (Πορτογαλο-Λιβανέζος) έφαγε ένα τρελό ξύλο γιατί τον έκοψαν για ξένο. Στο Cambridge, η Ashling (Πορτογαλο-Ιρλανδή) κόντεψε να φάει ξύλο ενώ παρακολουθούσε μπάλα με τους γονείς της. Φέτος για τον αγώνα Αγγλία-Πορτογαλία μας κάλεσε σπίτι της: δεν τολμάει να δει το ματς αλλού. Και αυτά είναι τα άτομα που ξέρω μόνο. Ταυτόχρονα, οι Άγγλοι στήνουν online μαγαζάκια με αντι-Γερμανικά μπλουζάκια, κάνουν το Πρωσικό βάδισμα της χήνας στους δρόμους του Βερολίνου και άμα λάχει παίζουν και κάνα ξύλο. Three lions in the dirt.

Κι εγώ βγήκα Ομόνοια για το Ευρωπαϊκό (Για τους ημιτελικούς βασικά. Τον τελικό τον είδα εδώ πάνω.) Δεν έδειρα κανένα. ΟΚ, κάτι μπάχαλοι φώναζαν «Δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ / Αλβανέ, Αλβανέ», αλλά δεν βγήκαν μετά σε σαφάρι a la Αρβανίτες. Όταν δεν περάσαμε στο Μουντιάλ αράξαμε και είπαμε έχουμε Γιουροβίζιον, δεν χάθηκε ο κόσμος. Κι όταν η Βίσση πήρε αυτά που πήρε δεν βάλθηκαν οι Ελληνίδες να ξεμαλλιάζουν τις Ουκρανέζες και τις Βουλγάρες της Αθήνας (πού είναι είπαμε;)

Οι Άγγλοι δεν είναι ρατσιστές: ο πραγματικός ρατσιστής νοιώθει ανώτερος και σπάνια θα ρίξει τα μούτρα του για να ασχοληθεί με τους υπανθρώπους. Το πρόβλημα με τον αγγλικό εθνικισμό όμως είναι ότι δεν βασίζεται σε καμία αίσθηση ανωτερότητας. Είναι 100% αγνό παρθένο κόμπλεξ. Εδώ στο Λονδίνο, που από μόνο του είναι μια άλλη χώρα, νοιώθουν ότι δεν τους ανήκει τίποτε: οι ξένοι τους παίρνουν τις καλές δουλειές, καβατζώνουν τις θέσεις στα πανεπιστήμια, τους ανεβάζουν τα ενοίκια, και θα τους έπαιρναν και τις γκόμενες αν δεν φοβόντουσαν μην κολλήσουν τίποτε. Είναι να μην τους μισείς; Η γαμψή μύτη του Γλάδστωνος, που στέκει αγέρωχος στο Strand, στάζει περιφρόνηση για τους ανάξιους απογόνους του.

Ας όψονται οι κουλτουριαραίοι: αυτά παθαίνουν οι πραγματικά πολυπολιτισμικές κοινωνίες. Ο Ελληνάρας, με όλα του τα κουσούρια, έχει κάτι πίσω στην Ελλάδα που είναι πάνω κάτω όλο δικό του. Όταν οι ξένοι λένε malaka, χαμογελάει συγκαταβατικά. Όταν βλέπει κεμπαμπτζή κουνάει το κεφάλι του με οίκτο. Όταν βλέπει μαύρισμα από solarium σηκώνει διακριτικά το φρύδι. Ο Άγγλος μοιράζεται τη χώρα του, την κουλτούρα του και τη γλώσσα του με όλον τον κόσμο και όταν το κάνεις αυτό, μοιραία ανακαλύπτεις ότι δεν έχεις ούτε την αποκλειστικότητα, ούτε την πρωτιά, σχεδόν σε τίποτε. Η μπάλα απλά τυχαίνει να πονάει περισσότερο. Τότε λοιπόν αρχίζεις να θέλεις να δείρεις τον Ισπανό ή τον Πορτογάλο, και, επειδή κατά βάθος νοιώθεις κατώτερός του, μαζεύεις όλη σου την παρέα για να το κάνετε μαζί.

Αυτή η συλλογιστική, αν το καλοσκεφτεί κανείς, εξηγεί και γιατί οι κουλτουριαραίοι μουσάτοι σοσιαλοφασίστες που αγοράζουν σταδιακά όλη την περιοχή γύρω από του Ψυρρή είναι τόσο πεπεισμένοι ότι κάθε εθνικιστής είναι κομπλεξικός. Οι κοινωνίες που οραματίζονται μόνο τέτοιου είδους εθνικισμό μπορούν να παράγουν.

Ο Diego είναι καλά τώρα, αλλά δεν τον βλέπω να γυρίζει στο Λονδίνο. Η Αγγλία θα αποκλειστεί από την Πορτογαλία και θα περάσω το βράδυ κρυμμένος στο σπίτι της φίλης μου μαζί με τους βαθείς στοχασμούς μου, σαν μια τριχωτή Άννα Φρανκ. Θα πιούμε κρασιά όλη νύχτα και όταν πια βγούμε στον ήλιο, θα είμαστε πάλι σε καλύτερη κατάσταση από τα chavόπουλα. Θα φτάσω σπίτι και θα πάρω τηλέφωνο τη μαρτυρική μάνα, για να την πείσω να μην μου στείλει κι άλλη σπανακόπιτα με το ταχυδρομείο.