9/9/06
Κακόγουστα; Η αλήθεια είναι πώς όχι...
Όταν η Δανέζικη εφημερίδα είχε βάλει τα σκίτσα που κορόιδευαν τον Μωάμεθ, δεν είχε βγει κανένα δελτίο τύπου πριν την έκδοση για να τα χαρακτηρίσει "κακόγουστα." Ούτε είχε ειδοποιηθεί ο αρχιμουφτής (ή whatever) για την έκδοσή τους. Με τα αντίστοιχα για τον πρόσφατο διαγωνισμό Ιρανικού δικτύου για το Ολοκαύτωμα, ειδοποιήθηκε ο Ραββίνος και προηγήθηκε σχετική ανακοίνωση. Ίσως να φοβόντουσαν τους εβραίους καμικάζι στην πρεσβεία της Δανίας στο Τελ Αβίβ. Εμείς, που στη χειρότερη να χάσουμε το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων (Βαβύλη ζεις, εσύ μας οδηγείς) δημοσιεύουμε χωρίς να τα θάψουμε από πριν μερικά σκίτσα που βρήκαμε εξαιρετικά ενδιαφέροντα στον συγκεκριμένο διαγωνισμό. Χωρίς σχόλια.
Δύο ναυάγια στον Πειραιά
Πολύ συζήτηση έγινε πέρυσι για τα περίφημα μέλη του Ολυμπιακού. Ενιαίος και Δημοκρατικός Ολυμπιακός από τη μία, ο Κόκκαλης μας πίνει το αίμα από την άλλη. Η δικιά μου κάρτα μέλους πάντως μία μόνο εντύπωση μου άφησε: ότι μου αγοράζει (κάπως ακριβούτσικα) το δικαίωμα να κάθομαι στην ουρά (είτε την πραγματική είτε την ψηφιακή) μπας και βρω ένα εισητήριο για τον "Ναό" του Ολυμπιακού, λες και ένας πραγματικός Ναός θα χώραγε μόνο 33.000 κόσμο αν μπορούσε να χωράει 80.
Ήμουν ένας από τους πολλούς λοιπόν που αποφάσισαν να μην ξαναχρεώσουν τη Visa τους με τα 60 ευρώ. Από αμέλεια, από λήθη, από οτιδήποτε. Κάποιοι όμως, προφανώς πιο κοντά στο σύλλογο από ότι ο φίλαθλος του καναπέ που σας απευθύνεται, ανανέωσαν κανονικά τη συνδρομή τους. Και είδαν στα ματς με ΠΑΟΚ και Βαλένθια με έκπληξη να συμβαίνει το μεγαλύτερο ατόπημα της προεδρίας του Κόκκαλη.
Εισιτήρια μπορούσαν να αγοράσουν ΚΑΙ τα μη μέλη.
Σε ένα γήπεδο με ούτως ή άλλως περιορισμένες θέσεις λοιπόν και σε δύο αγώνες που δεν είναι ματσάκια κυπέλλου με τον Άγιο Δημήτριο και τον Εθνικό Αστέρα (ειδικά αυτός με τη Βαλένθια,) οι πιστοί του Ολυμπιακού είδαν να καταργείται το μοναδικό ουσιαστικό προνόμιο του να είσαι μέλος. Η προτεραιότητα στα εισιτήρια.
Και μετά πείτε μου με τι ψυχή θα πάνε να πληρώσουν 60 ευρώ του χρόνου (και άλλα 70 για τη φανέλα.)
Και πάμε πίσω στα ναυάγια για να αναφερθώ στην περίπτωση του προέδρου της Πανελλήνιας Ένωσης Φίλων Ολυμπιακού (ΠΕΦΟ), του Κωνσταντίνου Ν. Μπαρμπή, τέως καθηγητή παραρτήματος Αμερικανικού Πανεπιστημίου στην Ελλάδα (βρωμάει La Verne η υπόθεση αλλά δεν έχουμε δει ποτέ ποιο Πανεπιστήμιο εννοεί, και το "παραρτήματος" είναι ένα σκέτο "παρ." στα δελτία τύπου της ΠΕΦΟ,) επίτιμου προέδρου του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών και υποψήφιου με το ΛΑ.Ο.Σ. στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Ναι, και μέλος του Δ.Σ. του Ολυμπιακού.
Όπου ΠΕΦΟ διαβάστε την λιγότερο "κάφρικη" εκδοχή οργανωμένων φιλάθλων του Ολυμπιακού.
Καθημερινά στον Πρωταθλητή που μπαίνει μέσα στο σπίτι (η στήλη του Κυρίου Προέδρου και το "Θα Μπούμε Μέσα" αξίζουν όσο 4 εφημερίδες μαζί) διαβάζω τις ανακοινώσεις της ΠΕΦΟ. Σε κάθε ανακοίνωση παρατηρούνται τα εξής γλωσσικά και άλλα φαινόμενα:
Α) Ο Ολυμπιακός είναι είτε μπεσαλής, είτε λευκομέτωπος, είτε ανδροπρεπής, είτε ιστορικότατος, είτε μεγαλειώτατος, είτε οποιαδήποτε επίθετο θα μπορούσε εύκολα να σταθεί σε πρόταση που αντικαθιστάς τη λέξη "Ολυμπιακός" με αυτή του μεγαλύτερου ήρωα της Ιστορίας (που προφανώς δεν έχει γεννηθεί ακόμα.)
Β) Οι Παναθηναϊκοί αντιμετωπίζονται ως "πατρίκιοι", λόγω προφανώς της σύνδεσης του σήματος του Τριφυλλιού με την Καθολική Ιρλανδία και τον καθολικότατο Άγιο Πατρίκιο. Το χαριτωμένο λογοπαίγνιο λοιπόν που προκύπτει (πατρίκιοι ως η τάξη που επικρατούσε στη Ρώμη πολλούς αιώνες πριν τη Λάτσιο και τη Ρόμα) θα μπορούσε να θεωρηθεί και προσβολή στον (μικρό) Καθολικό πληθυσμό της Ελλάδας.
Γ) Σε ΚΑΘΕ ανακοίνωση, είτε αναφέρεται στο ΑΟ Αστέρας Μάνης - Αστέρας 2004 είτε στον πόλεμο του Ισραήλ θα περιλαμβάνει αναφορά στην υπόθεση Μπουμπλή (ξέρετε, όταν ο "έλληνας από τα πάμπας" Ρότσα βαφτίστηκε Έλληνας) και την υπόθεση των λουλουδιών, για να αποδείξει πόσο μεγάλος είναι ο Ολυμπιακός (του "ας κερδίζει ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω και όλοι οι άλλοι να...")
Δ) Η ΠΕΦΟ ανακοινώνει κάθε εκδήλωση του Μπαρμπή και προφανώς αναγγέλει και την επιτυχία της για τρεις συνεχόμενες μέρες μετά, λες και η ΠΕΦΟ είναι το γραφείο Τύπου του συγκεκριμένου ακαδημαϊκού (τέως του τέως παραρτήματος, φίλου του τέως, ω τέως.)
Ε) Η ΠΕΦΟ προφανώς χρησιμοποιεί πάντα τη σελίδα της αντικειμενικά. Π.χ. πάντα θα αναφερθεί στην χορηγία του ΟΤΕ στη φανέλα του Παναθηναϊκού (λες και αυτή η φουκαριάρα η Cosmote δεν πρέπει να σταθεί στον ανταγωνισμό απέναντι στην Vodafone του λευκομέτωπου γίγαντα και την TIM της Κωνσταντινουπολίτικης παροικίας) αλλά ποτέ δεν θα κλάψει για τα εκατομμύρια που δίνει η ΕΡΤ στον Ολυμπιακό (και πάλι, πολύ καλά κάνει και τα δίνει αν τελικά τα βγάλει - που θα τα βγάλει, αποκλείεται ο Alpha να έμπαινε μέσα τόσα χρόνια.)
Αν συνεχίσω να γράφω για τον μεγάλο αυτό ιστορικό θα μου κλείσουν το blog λόγω έλλειψης χώρου. Απλά, από έναν Ολυμπιακό προς όλους σας ανεξαρτήτως "φρονημάτων" (λες και η μπάλα αποτελεί κάτι τόσο σπουδαίο τελικά,) ήθελα να δηλώσω την απέχθεια μου προς τα γραμμένα σε ψευτοκαθαρεύουσα και εντελώς απαράδεκτα δελτία τύπου της ΠΕΦΟ τα οποία είμαι σίγουρος ότι δεν αποτελούν προϊόν συλλογικής εργασίας του Δ.Σ. αλλά για ότι σκαρφίζεται ο Μπαρμπής στο Word κάθε βράδυ.
Και όσον αφορά τους πατρίκιους, κύριε Μπαρμπή, εσείς στον ύπνο σας δεν βλέπετε κάθε βράδυ τον Βασιλέα Κωνσταντίνο; Έτσι λένε οι φήμες...
Ήμουν ένας από τους πολλούς λοιπόν που αποφάσισαν να μην ξαναχρεώσουν τη Visa τους με τα 60 ευρώ. Από αμέλεια, από λήθη, από οτιδήποτε. Κάποιοι όμως, προφανώς πιο κοντά στο σύλλογο από ότι ο φίλαθλος του καναπέ που σας απευθύνεται, ανανέωσαν κανονικά τη συνδρομή τους. Και είδαν στα ματς με ΠΑΟΚ και Βαλένθια με έκπληξη να συμβαίνει το μεγαλύτερο ατόπημα της προεδρίας του Κόκκαλη.
Εισιτήρια μπορούσαν να αγοράσουν ΚΑΙ τα μη μέλη.
Σε ένα γήπεδο με ούτως ή άλλως περιορισμένες θέσεις λοιπόν και σε δύο αγώνες που δεν είναι ματσάκια κυπέλλου με τον Άγιο Δημήτριο και τον Εθνικό Αστέρα (ειδικά αυτός με τη Βαλένθια,) οι πιστοί του Ολυμπιακού είδαν να καταργείται το μοναδικό ουσιαστικό προνόμιο του να είσαι μέλος. Η προτεραιότητα στα εισιτήρια.
Και μετά πείτε μου με τι ψυχή θα πάνε να πληρώσουν 60 ευρώ του χρόνου (και άλλα 70 για τη φανέλα.)
Και πάμε πίσω στα ναυάγια για να αναφερθώ στην περίπτωση του προέδρου της Πανελλήνιας Ένωσης Φίλων Ολυμπιακού (ΠΕΦΟ), του Κωνσταντίνου Ν. Μπαρμπή, τέως καθηγητή παραρτήματος Αμερικανικού Πανεπιστημίου στην Ελλάδα (βρωμάει La Verne η υπόθεση αλλά δεν έχουμε δει ποτέ ποιο Πανεπιστήμιο εννοεί, και το "παραρτήματος" είναι ένα σκέτο "παρ." στα δελτία τύπου της ΠΕΦΟ,) επίτιμου προέδρου του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών και υποψήφιου με το ΛΑ.Ο.Σ. στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Ναι, και μέλος του Δ.Σ. του Ολυμπιακού.
Όπου ΠΕΦΟ διαβάστε την λιγότερο "κάφρικη" εκδοχή οργανωμένων φιλάθλων του Ολυμπιακού.
Καθημερινά στον Πρωταθλητή που μπαίνει μέσα στο σπίτι (η στήλη του Κυρίου Προέδρου και το "Θα Μπούμε Μέσα" αξίζουν όσο 4 εφημερίδες μαζί) διαβάζω τις ανακοινώσεις της ΠΕΦΟ. Σε κάθε ανακοίνωση παρατηρούνται τα εξής γλωσσικά και άλλα φαινόμενα:
Α) Ο Ολυμπιακός είναι είτε μπεσαλής, είτε λευκομέτωπος, είτε ανδροπρεπής, είτε ιστορικότατος, είτε μεγαλειώτατος, είτε οποιαδήποτε επίθετο θα μπορούσε εύκολα να σταθεί σε πρόταση που αντικαθιστάς τη λέξη "Ολυμπιακός" με αυτή του μεγαλύτερου ήρωα της Ιστορίας (που προφανώς δεν έχει γεννηθεί ακόμα.)
Β) Οι Παναθηναϊκοί αντιμετωπίζονται ως "πατρίκιοι", λόγω προφανώς της σύνδεσης του σήματος του Τριφυλλιού με την Καθολική Ιρλανδία και τον καθολικότατο Άγιο Πατρίκιο. Το χαριτωμένο λογοπαίγνιο λοιπόν που προκύπτει (πατρίκιοι ως η τάξη που επικρατούσε στη Ρώμη πολλούς αιώνες πριν τη Λάτσιο και τη Ρόμα) θα μπορούσε να θεωρηθεί και προσβολή στον (μικρό) Καθολικό πληθυσμό της Ελλάδας.
Γ) Σε ΚΑΘΕ ανακοίνωση, είτε αναφέρεται στο ΑΟ Αστέρας Μάνης - Αστέρας 2004 είτε στον πόλεμο του Ισραήλ θα περιλαμβάνει αναφορά στην υπόθεση Μπουμπλή (ξέρετε, όταν ο "έλληνας από τα πάμπας" Ρότσα βαφτίστηκε Έλληνας) και την υπόθεση των λουλουδιών, για να αποδείξει πόσο μεγάλος είναι ο Ολυμπιακός (του "ας κερδίζει ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω και όλοι οι άλλοι να...")
Δ) Η ΠΕΦΟ ανακοινώνει κάθε εκδήλωση του Μπαρμπή και προφανώς αναγγέλει και την επιτυχία της για τρεις συνεχόμενες μέρες μετά, λες και η ΠΕΦΟ είναι το γραφείο Τύπου του συγκεκριμένου ακαδημαϊκού (τέως του τέως παραρτήματος, φίλου του τέως, ω τέως.)
Ε) Η ΠΕΦΟ προφανώς χρησιμοποιεί πάντα τη σελίδα της αντικειμενικά. Π.χ. πάντα θα αναφερθεί στην χορηγία του ΟΤΕ στη φανέλα του Παναθηναϊκού (λες και αυτή η φουκαριάρα η Cosmote δεν πρέπει να σταθεί στον ανταγωνισμό απέναντι στην Vodafone του λευκομέτωπου γίγαντα και την TIM της Κωνσταντινουπολίτικης παροικίας) αλλά ποτέ δεν θα κλάψει για τα εκατομμύρια που δίνει η ΕΡΤ στον Ολυμπιακό (και πάλι, πολύ καλά κάνει και τα δίνει αν τελικά τα βγάλει - που θα τα βγάλει, αποκλείεται ο Alpha να έμπαινε μέσα τόσα χρόνια.)
Αν συνεχίσω να γράφω για τον μεγάλο αυτό ιστορικό θα μου κλείσουν το blog λόγω έλλειψης χώρου. Απλά, από έναν Ολυμπιακό προς όλους σας ανεξαρτήτως "φρονημάτων" (λες και η μπάλα αποτελεί κάτι τόσο σπουδαίο τελικά,) ήθελα να δηλώσω την απέχθεια μου προς τα γραμμένα σε ψευτοκαθαρεύουσα και εντελώς απαράδεκτα δελτία τύπου της ΠΕΦΟ τα οποία είμαι σίγουρος ότι δεν αποτελούν προϊόν συλλογικής εργασίας του Δ.Σ. αλλά για ότι σκαρφίζεται ο Μπαρμπής στο Word κάθε βράδυ.
Και όσον αφορά τους πατρίκιους, κύριε Μπαρμπή, εσείς στον ύπνο σας δεν βλέπετε κάθε βράδυ τον Βασιλέα Κωνσταντίνο; Έτσι λένε οι φήμες...
7/9/06
Και μετά την επιτυχία...
Αυτές τις ημέρες πολλοί ψάχνουν να βρουν σπίτια σε περιοχές της Ελλάδας στις οποίες δεν είχαν ξαναπάει ποτέ αλλά τους έστειλε το σύστημα για να σπουδάσουν σε επιφανή ιδρύματα όπως το ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας και το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Και για να μην παρεξηγούμαι: μια χαρά δουλειά μπορεί να κάνουν οι άνθρωποι. Αλλά δεν νομίζω ότι είδαν ποτέ τον Σεπτέμβριο τους φοιτητές τους να ουρλιάζουν "γιούπι! Θα σπουδάσω αυτό που θέλω."
Κάποτε, σε μια προσπάθεια ενός φίλου να με πείσει ότι είμαι Σοσιαλιστής, μου είχε πει ότι αν ανοίξουν ιδιωτικά πανεπιστήμια θα καταστραφεί η επαρχία μας, επειδή δεν θα υπάρχουν πια φοιτητές να στηρίζουν τους τόσο σημαντικούς κλάδους της κατοικίας και της καφεποτείας.
Έχει ένα δίκιο. Πολλές πόλεις, πια, ζουν γύρω από τα πανεπιστήμια, λένε. Παρ'όλα αυτά όμως φέτος βγήκαν πολλά στατιστικά στη φόρα. Το ένα από αυτά - και πιο ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου - είχε να κάνει με το πόσοι τελείωναν τελικά αυτές της περιβόητες χαμηλόβαθμες σχολές της επαρχίας. 3; 4; 15;
Δεν νομίζω τελικά ότι το πρόβλημα ήταν η φυγή των φοιτητών. Ήταν η φυγή των βολεμένων υπαλλήλων των διάφορων πανεπιστημίων και ΤΕΙ της επαρχίας. Κάποιων χιλιάδων βολεμένων, για την ακρίβεια. Και τελικά η απορία είναι η εξής. Θα βγει ποτέ το Υπουργείο Παιδείας με πλήρη στοιχεία για το πόσοι τελειώνουν αυτές τις σχολές κάθε χρόνο και για κάθε έναν από τους απόφοιτους πόσο προσωπικό αναλογεί;
Και επίσης, δεν είναι δυνατόν στην Ελλαδίτσα να μην έχουμε πιάσει ακόμα το νόημα που έχουν πιάσει π.χ. οι Άγγλοι και βλέπεις κάτι περιοχές ξεχασμένες από το Θεό όπως είναι το Durham να έχουν πρωτοκλασσάτα και περιζήτητα πανεπιστήμια. Καταργήστε αυτές τις κωλοβάσεις (με το συμπάθειο) και βρείτε έναν τρόπο να μην είναι de facto καλύτερο το πανεπιστήμιο στην Αθήνα από το αντίστοιχο στα Ιωάννινα.
Αλλά και πάλι, δεν είναι μόνο οι φοιτητές. Ένας μεγάλος δάσκαλος εδώ στο (ιδιωτικό) ίδρυμα είχε πει: η Αμερική και άλλες χώρες πάνε μπροστά γιατί έχουν κινητικότητα του εργατικού δυναμικού - δηλαδή θα αφήσουν την πόλη τους για να πάνε να δουλέψουν αλλού αν είναι καλύτερες οι συνθήκες. Στην Ελλάδα, δεν φεύγουν ούτε για το δίπλα προάστιο οι περισσότεροι.
True...
Κάποτε, σε μια προσπάθεια ενός φίλου να με πείσει ότι είμαι Σοσιαλιστής, μου είχε πει ότι αν ανοίξουν ιδιωτικά πανεπιστήμια θα καταστραφεί η επαρχία μας, επειδή δεν θα υπάρχουν πια φοιτητές να στηρίζουν τους τόσο σημαντικούς κλάδους της κατοικίας και της καφεποτείας.
Έχει ένα δίκιο. Πολλές πόλεις, πια, ζουν γύρω από τα πανεπιστήμια, λένε. Παρ'όλα αυτά όμως φέτος βγήκαν πολλά στατιστικά στη φόρα. Το ένα από αυτά - και πιο ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου - είχε να κάνει με το πόσοι τελείωναν τελικά αυτές της περιβόητες χαμηλόβαθμες σχολές της επαρχίας. 3; 4; 15;
Δεν νομίζω τελικά ότι το πρόβλημα ήταν η φυγή των φοιτητών. Ήταν η φυγή των βολεμένων υπαλλήλων των διάφορων πανεπιστημίων και ΤΕΙ της επαρχίας. Κάποιων χιλιάδων βολεμένων, για την ακρίβεια. Και τελικά η απορία είναι η εξής. Θα βγει ποτέ το Υπουργείο Παιδείας με πλήρη στοιχεία για το πόσοι τελειώνουν αυτές τις σχολές κάθε χρόνο και για κάθε έναν από τους απόφοιτους πόσο προσωπικό αναλογεί;
Και επίσης, δεν είναι δυνατόν στην Ελλαδίτσα να μην έχουμε πιάσει ακόμα το νόημα που έχουν πιάσει π.χ. οι Άγγλοι και βλέπεις κάτι περιοχές ξεχασμένες από το Θεό όπως είναι το Durham να έχουν πρωτοκλασσάτα και περιζήτητα πανεπιστήμια. Καταργήστε αυτές τις κωλοβάσεις (με το συμπάθειο) και βρείτε έναν τρόπο να μην είναι de facto καλύτερο το πανεπιστήμιο στην Αθήνα από το αντίστοιχο στα Ιωάννινα.
Αλλά και πάλι, δεν είναι μόνο οι φοιτητές. Ένας μεγάλος δάσκαλος εδώ στο (ιδιωτικό) ίδρυμα είχε πει: η Αμερική και άλλες χώρες πάνε μπροστά γιατί έχουν κινητικότητα του εργατικού δυναμικού - δηλαδή θα αφήσουν την πόλη τους για να πάνε να δουλέψουν αλλού αν είναι καλύτερες οι συνθήκες. Στην Ελλάδα, δεν φεύγουν ούτε για το δίπλα προάστιο οι περισσότεροι.
True...
3/9/06
Η μελωδία της επιτυχίας!
Η πόλη μας γεμίζει αφίσες. Και αν εννοείτε εκείνες με τους τύπους με τις γραβάτες, όχι, δεν εννοώ αυτές. Εννοώ τις άλλες με τις φάτσες των 16χρονων με τα χαμόγελα της Crest, με το σύνθημα "μπορείς και εσύ να πετύχεις" και άλλα εφάμιλλα να κοσμούν το υπόλοιπο χαρτόνι. Άλλος ένας Σεπτέμβριος μπαίνει, άλλη μια εξόρμηση των Φροντιστηριούχων για την αφαίμαξη του πατρικού πορτοφολιού.
Περπατώντας στο δρόμο παρατηρούσα τα συνθήματα. Το τέλος του κόσμου έρχεται αν δεν γράψετε το παιδί σας στο φροντιστήριό μας. Και φυσικά, η επιτυχία ορίζεται ως η πρόσβαση στη Νομική, την Ιατρική και το Πολυτεχνείο. Πουθενά αλλού. Κάπου εδώ μου έρχεται η σκέψη ότι ζούμε σε μια κοινωνία όπου πλέον ολόκληροι επαγγελματικοί κλάδοι (όπως η Κοινωνιολογία ή η Γεωλογία) θεωρούνται από γονείς και μαθητές ως αποτυχημένοι a priori λόγω της βάσης της σχολής τους. Οι κοινωνικές επιπτώσεις από αυτό, αλήθεια, ποιές θα είναι στο μέλλον;
Στη συνέχεια, σκεφτόμουν τα περί ιδιωτικών πανεπιστημίων. Από την οπτική γωνία του ανθρώπου που σπουδάζει σε ένα ίδρυμα το οποίο θεωρείται ότι θα είναι από τα πρώτα που θα αναγνωριστούν (κοτζάμ πρωθυπουργός απόφοιτος,) είχα την τύχη να γνωρίσω πολλούς ανθρώπους που δεν κατάφεραν να μπουν σε ΑΕΙ ή ΤΕΙ, πήγαν στρατό και τώρα γύρισαν και σπουδάζουν σε ένα ίδρυμα σαν και αυτό. Ήταν η ευκαιρία τους να πάρουν ένα χαρτί και να βγουν στην κοινωνία.
Από την άλλη, έχει καταστραφεί τόση περιουσία και έχουν κλείσει τόσα λαρύγγια ενάντια στην ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων. Ή Ιδιωτικών. Δεν με απασχολεί ο τίτλος, αρκεί να υπάρχει έλεγχος. Και γιατί; "Γιατί θα ιδιωτικοποιηθεί η παιδεία." Λες και θα βάλουμε το Καποδιστριακό στο Χρηματιστήριο αν αναγνωριστεί π.χ. το ALBA. Δεν είναι ότι τους ενδιαφέρει για το επίπεδο των δικών τους σπουδών - δεν άκουσα ποτέ φοιτητική παράταξη να κλαίγεται για το γεγονός ότι χάνονται διδακτικές ώρες για τις καταλήψεις και τους φραπέδες των καθηγητών ή που τους κάνουν μάθημα οι βοηθοί και όχι ο καθηγητής από τα άχρηστα βιβλία που τους μοιράζουν. Τους ενδιαφέρει το γεγονός ότι αν αναγνωριστούν τα ιδρύματα αυτά, θα υπάρξουν κι άλλοι άνθρωποι που θα έχουν την ευκαιρία να πάρουν πτυχίο. Η κατσίκα του γείτονα revisited.
"Εγώ κόπιασα να μπω στο Πολυτεχνείο και θα έρθει ο φλώρος του AIT να μου πάρει τη δουλειά;" Λες και το AIT το βγάζεις για πλάκα. Ή το ALBA, ή το Deree. Λες και εκεί δεν σπουδάζεις, δεν λαμβάνεις γνώσεις, δεν κουράζεσαι για να πάρεις το πτυχίο.
Οπότε πάμε πίσω στο σήμερα. Μπαίνει Σεπτέμβριος. Χιλιάδες παιδιά θα γραφτούν στα φροντιστήρια. Γιατί τους έχουν πει ότι δεν γίνεται αλλιώς. Γιατί αλλιώς καταστρέφονται. Για να παλέψουν για μια θέση στα ΑΕΙ μέσω ενός διάτρητου συστήματος εξετάσεων, χωρίς καμία απολύτως αξιοκρατική κλίμακα αξιολόγησης σε πολλά μαθήματα, με ένα άθλιο σύστημα μάθησης στα σχολικά θρανία το οποίο καταλήγει στο "μάθετέ τα στο φροντιστήριο."
Και οι φοιτητές στους δρόμους μην τυχόν και αναγνωρίσουν τα πτυχία του ΑΚΤΟ. Κανένας δεν σκέφτηκε να διαμαρτυρηθεί για το πόσο μπουρδέλο (με το συμπάθειο) είναι το σύστημα της εκπαίδευσης. Και να το έκανε, δεν σκέφτηκε να δώσει και καμιά πρόταση για το πως θα γίνει καλύτερο.
Το status quo τους βολεύει όλους. Φοιτητοπατέρες με φραπέδες στα τραπεζάκια και πτυχία στη δεκαετία, φροντιστηριούχοι να χέζονται στο τάληρο πουλώντας άγχος και τρέλλα στα παιδιά και τους γονείς τους, πανεπιστημιακοί να αράζουν στα γραφεία τους με παχυλούς μισθούς και τους μεταπτυχιακούς τους να διορθώνουν γραπτά σαν να παίζουν Λόττο και πάει λέγοντας.
Και για μένα η χρονιά ξεκινάει σε εκείνο το ποταπό ιδιωτικό ίδρυμα, το οποίο ξέρω ότι ποτέ δεν θα με στείλει να γράψω εξετάσεις στις 15 Αυγούστου. Γιατί με σέβεται. Όχι για το πορτοφόλι μου - αλλά για τον εαυτό του.
Καλή χρονιά.
Περπατώντας στο δρόμο παρατηρούσα τα συνθήματα. Το τέλος του κόσμου έρχεται αν δεν γράψετε το παιδί σας στο φροντιστήριό μας. Και φυσικά, η επιτυχία ορίζεται ως η πρόσβαση στη Νομική, την Ιατρική και το Πολυτεχνείο. Πουθενά αλλού. Κάπου εδώ μου έρχεται η σκέψη ότι ζούμε σε μια κοινωνία όπου πλέον ολόκληροι επαγγελματικοί κλάδοι (όπως η Κοινωνιολογία ή η Γεωλογία) θεωρούνται από γονείς και μαθητές ως αποτυχημένοι a priori λόγω της βάσης της σχολής τους. Οι κοινωνικές επιπτώσεις από αυτό, αλήθεια, ποιές θα είναι στο μέλλον;
Στη συνέχεια, σκεφτόμουν τα περί ιδιωτικών πανεπιστημίων. Από την οπτική γωνία του ανθρώπου που σπουδάζει σε ένα ίδρυμα το οποίο θεωρείται ότι θα είναι από τα πρώτα που θα αναγνωριστούν (κοτζάμ πρωθυπουργός απόφοιτος,) είχα την τύχη να γνωρίσω πολλούς ανθρώπους που δεν κατάφεραν να μπουν σε ΑΕΙ ή ΤΕΙ, πήγαν στρατό και τώρα γύρισαν και σπουδάζουν σε ένα ίδρυμα σαν και αυτό. Ήταν η ευκαιρία τους να πάρουν ένα χαρτί και να βγουν στην κοινωνία.
Από την άλλη, έχει καταστραφεί τόση περιουσία και έχουν κλείσει τόσα λαρύγγια ενάντια στην ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων. Ή Ιδιωτικών. Δεν με απασχολεί ο τίτλος, αρκεί να υπάρχει έλεγχος. Και γιατί; "Γιατί θα ιδιωτικοποιηθεί η παιδεία." Λες και θα βάλουμε το Καποδιστριακό στο Χρηματιστήριο αν αναγνωριστεί π.χ. το ALBA. Δεν είναι ότι τους ενδιαφέρει για το επίπεδο των δικών τους σπουδών - δεν άκουσα ποτέ φοιτητική παράταξη να κλαίγεται για το γεγονός ότι χάνονται διδακτικές ώρες για τις καταλήψεις και τους φραπέδες των καθηγητών ή που τους κάνουν μάθημα οι βοηθοί και όχι ο καθηγητής από τα άχρηστα βιβλία που τους μοιράζουν. Τους ενδιαφέρει το γεγονός ότι αν αναγνωριστούν τα ιδρύματα αυτά, θα υπάρξουν κι άλλοι άνθρωποι που θα έχουν την ευκαιρία να πάρουν πτυχίο. Η κατσίκα του γείτονα revisited.
"Εγώ κόπιασα να μπω στο Πολυτεχνείο και θα έρθει ο φλώρος του AIT να μου πάρει τη δουλειά;" Λες και το AIT το βγάζεις για πλάκα. Ή το ALBA, ή το Deree. Λες και εκεί δεν σπουδάζεις, δεν λαμβάνεις γνώσεις, δεν κουράζεσαι για να πάρεις το πτυχίο.
Οπότε πάμε πίσω στο σήμερα. Μπαίνει Σεπτέμβριος. Χιλιάδες παιδιά θα γραφτούν στα φροντιστήρια. Γιατί τους έχουν πει ότι δεν γίνεται αλλιώς. Γιατί αλλιώς καταστρέφονται. Για να παλέψουν για μια θέση στα ΑΕΙ μέσω ενός διάτρητου συστήματος εξετάσεων, χωρίς καμία απολύτως αξιοκρατική κλίμακα αξιολόγησης σε πολλά μαθήματα, με ένα άθλιο σύστημα μάθησης στα σχολικά θρανία το οποίο καταλήγει στο "μάθετέ τα στο φροντιστήριο."
Και οι φοιτητές στους δρόμους μην τυχόν και αναγνωρίσουν τα πτυχία του ΑΚΤΟ. Κανένας δεν σκέφτηκε να διαμαρτυρηθεί για το πόσο μπουρδέλο (με το συμπάθειο) είναι το σύστημα της εκπαίδευσης. Και να το έκανε, δεν σκέφτηκε να δώσει και καμιά πρόταση για το πως θα γίνει καλύτερο.
Το status quo τους βολεύει όλους. Φοιτητοπατέρες με φραπέδες στα τραπεζάκια και πτυχία στη δεκαετία, φροντιστηριούχοι να χέζονται στο τάληρο πουλώντας άγχος και τρέλλα στα παιδιά και τους γονείς τους, πανεπιστημιακοί να αράζουν στα γραφεία τους με παχυλούς μισθούς και τους μεταπτυχιακούς τους να διορθώνουν γραπτά σαν να παίζουν Λόττο και πάει λέγοντας.
Και για μένα η χρονιά ξεκινάει σε εκείνο το ποταπό ιδιωτικό ίδρυμα, το οποίο ξέρω ότι ποτέ δεν θα με στείλει να γράψω εξετάσεις στις 15 Αυγούστου. Γιατί με σέβεται. Όχι για το πορτοφόλι μου - αλλά για τον εαυτό του.
Καλή χρονιά.
1/9/06
Εθνική υπερηφάνεια. Παράλογο;
Καθόλου. Όταν ξύπνησα για τα καλά και το σκορ ήταν γύρω στο 48-45, έλεγα, ΟΚ, κοντά είμαστε. Μετά κατάλαβα ότι το 48 ήταν η Ελλάδα. Και όταν τελικά έληξε το ματς με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το σκορ ήταν στο 101-95, το χαμόγελο ήταν μόνιμο και πλατύ. Δεν υπήρξε τίποτα που να με στεναχώρησε όλη μέρα - εκτός από τη θέα ενός νεκρού χρυσόψαρου που οι "ιδιοκτήτες" του το παράτησαν όλο το καλοκαίρι κλεισμένο σε ένα γραφείο.
Όμως πίσω στον αγώνα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουν μόνο το μπάσκετ στον χάρτη των ομαδικών αθλημάτων στα οποία μπορούν να διακριθούν σε διεθνές επίπεδο. Μέχρι και το World Series τους σαν όνομα αποδεικνύει ότι κανένας άλλος δεν ασχολείται με τα παραδοσιακά τους αθλήματα. Μόνο το μπάσκετ έχουν. Και μέχρι την Ολυμπιάδα της Ατλάντα πήγαιναν καλά. Dream Team και κατοστάρες σε όλους. Για να γουστάρουνε.
Φέτος λοιπόν ξαναέφτιαξαν ομάδα. Πολύ ωραίο μπάσκετ, κατοστάρες, άνετες νίκες. Μέχρι που ήρθε εκείνη η μικρή, ταπεινή χώρα για να τους ρίξει μια κατοστάρα. Για να γουστάρουμε.
Ευρωπαϊκό στο ποδόσφαιρο του 2004. Μπάσκετ το 2005. Τραγούδι το 2005 (lol.) Τώρα στον τελικό του Μουντομπάσκετ. Και μην ξεχνάμε και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Όλες αυτές οι αθλητικές (και οργανωτικές, στην τελευταία περίπτωση) επιτυχίες μας έχουν δώσει την πολυπόθητη υπερηφάνεια που ψάχνουμε ως έθνος.
Οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά... σε χίλιους τομείς υστερούμε. Από πολλούς. Χθες το βράδυ έβλεπα σε κάποιο 'σοβαρό' δελτίο ειδήσεων το πόσο πίσω είναι ο μέσος μισθός μας από τις χώρες της Ε.Ε. και άλλα τέτοια χαρμόσυνα.
Σήμερα όμως είμασταν καλύτεροι. Και σήμερα το BBC είπε Greece ousts USA.
Αυτό μας γεμίζει περηφάνεια. Παιδιά, σας ευχαριστούμε που αποδεικνύετε ότι όταν ο Έλληνας θέλει, μπορεί.
Όμως πίσω στον αγώνα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουν μόνο το μπάσκετ στον χάρτη των ομαδικών αθλημάτων στα οποία μπορούν να διακριθούν σε διεθνές επίπεδο. Μέχρι και το World Series τους σαν όνομα αποδεικνύει ότι κανένας άλλος δεν ασχολείται με τα παραδοσιακά τους αθλήματα. Μόνο το μπάσκετ έχουν. Και μέχρι την Ολυμπιάδα της Ατλάντα πήγαιναν καλά. Dream Team και κατοστάρες σε όλους. Για να γουστάρουνε.
Φέτος λοιπόν ξαναέφτιαξαν ομάδα. Πολύ ωραίο μπάσκετ, κατοστάρες, άνετες νίκες. Μέχρι που ήρθε εκείνη η μικρή, ταπεινή χώρα για να τους ρίξει μια κατοστάρα. Για να γουστάρουμε.
Ευρωπαϊκό στο ποδόσφαιρο του 2004. Μπάσκετ το 2005. Τραγούδι το 2005 (lol.) Τώρα στον τελικό του Μουντομπάσκετ. Και μην ξεχνάμε και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Όλες αυτές οι αθλητικές (και οργανωτικές, στην τελευταία περίπτωση) επιτυχίες μας έχουν δώσει την πολυπόθητη υπερηφάνεια που ψάχνουμε ως έθνος.
Οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά... σε χίλιους τομείς υστερούμε. Από πολλούς. Χθες το βράδυ έβλεπα σε κάποιο 'σοβαρό' δελτίο ειδήσεων το πόσο πίσω είναι ο μέσος μισθός μας από τις χώρες της Ε.Ε. και άλλα τέτοια χαρμόσυνα.
Σήμερα όμως είμασταν καλύτεροι. Και σήμερα το BBC είπε Greece ousts USA.
Αυτό μας γεμίζει περηφάνεια. Παιδιά, σας ευχαριστούμε που αποδεικνύετε ότι όταν ο Έλληνας θέλει, μπορεί.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)