Φυστίκια, πασατέμπο...

Επιτέλους, Σεπτέμβριος. Ξεκινάνε όλα. Πρωτάθλημα Ελλάδος, Σούπερ Λίγκα πλέον (το τι σούπερ θα έχει θα δείξει) και τα προκριματικά της Εθνικής. Γρήγορες σκέψεις για τη στρογγυλή θεά και η στάνταρ ευχή: να βάλει επιτέλους ο Ολυμπιακός μας μακρυμάνικα στο Champions League.

Μπάλα, μπάλα μορένα.
Φέτος ξεκινάει το μοναδικό πρωτάθλημα που υπάρχει το (απειροελάχιστο) ενδεχόμενο ο αρχηγός του Παναθηναϊκού (ο ανεκδιήγητος Έκι) να σηκώσει το τρόπαιο από τα χέρια του Πέτρου Κόκκαλη. Αλλοίμονό του του παιδιού τι θα πάθει στο κατάμεστο ΟΑΚΑ αν γίνει κάνα τέτοιο κουλό.

Γι'αυτό ο Σωκράτης πήρε τα μέτρα του. Δεν εξηγείται αλλιώς το πόσο νωρίς έληξε ο Ολυμπιακός τις μεταγραφές του για να μοιράσει μετά πεντάρες σε ομάδες τύπου από αυτές που κάποτε μας πετύχαιναν σε κύπελλα UEFA και άλλες κατάντιες και μας στέλνανε για χόρτο.

Τι το σούπερ λοιπόν περιμένουμε από τη Σούπερ Λίγκα; Κατ'αρχάς, Σούπερ θέαμα. Το WWE βρίσκεται σε εξαιρετική φάση παρακμής, άρα το ξύλο να το περιμένουμε στα γήπεδα αφού όλα τα ματς θα έχουν οπαδούς και των δυο ομάδων μέσα. Εκτός αν φτάσουμε στο σημείο να βλέπουμε τον Χατζηχρήστο της Original με τον τυχαίο κάφρο της Θύρας 13 να τραγουδάνε μαζί δακρυσμένοι το "Μόνη ξανά δεν θα σ'αφήσω." Μπα.

Ο Ολυμπιακός μάλλον θα (ξανα)πάρει το πρωτάθλημα, με την ΑΕΚ και τον Άρη να εμφανίζονται ως οι μόνες ομάδες που πήραν πολύ ζεστά το θέμα μεταγραφές. Και ενώ την ΑΕΚ ξέρουμε που να την περιμένουμε (το 1-2 στη Χαρτς δεν ήταν ένα τυχαίο αποτέλεσμα), τον Άρη ένας θεός ξέρει μέχρι που θα τον φτάει η διοίκηση με την υποστήριξη του Ροναλντίνιο (ακόμα κλαίει από χαρά που το Κλεάνθης Βικελίδης δεν θα υποδέχεται του χρόνου τη Νίκη και τον Εθνικό Αστέρα.)

Από εκεί και πέρα; ΠΑΟΚ; Το ανέκδοτο της Τούμπας. Μάλλον η ΠΑΕ είναι καταραμένη, δεν εξηγείται αλλιώς. Πάντως επωφελήθηκαν όσο πήγαινε από την κάψα του Τζίγγερ να πάρει τον Σαλπιγγίδη, οπότε και λεφτά πήραν και παίχτες πληρωμένους από τον Παναθηναϊκό. Ηρακλής; 3 μεταγραφές. Η μία είναι ο Μαυρογενίδης. Τον εμπιστεύομαι. Αλλά και πάλι, τι στόχους να βάλει.

Εμένα πάντως μ'άρεσε που ανέβηκε ο Εργοτέλης. Γηπεδάρα και λαός. Αν όλες οι ομάδες μάζευαν τον κόσμο που μάζευαν στο Παγκρήτιο πριν από 2 χρόνια, το πρωτάθλημα θα ήταν ήδη καλύτερο.

Ιωνικός και τα ρέστα; Ναι, το Σούπερ στη Σούπερ Λίγκα είναι τα γήπεδα σαν και αυτό της Νίκαιας. Και μετά θέλουμε να πάει μπροστά το ποδόσφαιρο... Τουλάχιστον λείπει ο Ακράτητος των 26 εισιτηρίων (αν τραγουδήσω στάνταρ κόβω περισσότερα εισιτήρια) και η Καλλιθέα του Ελ Πάσο, με 2 επαρχιακές ομάδες να ανεβαίνουν στη θέση τους. Και στη θέση της Λειβαδιάς ο ιστορικός Άρης.

Λίγο παρακάτω όμως στη Β' Εθνική αξίζει να δει κανείς το φαινόμενο Εθνικός. Εθνικός Πειραιώς - Α.Ο. Μάνης βασικά. Νέος πρόεδρος (ο όμιλος εταιρειών του οποίου ή έχει απαίσιο site ή είναι όντως under construction) και Τζιοβάνι (όλε), αρχηγό της Εθνικής Τογκό στο Μουντιάλ του 2006 και άλλοι 7 νέοι παίχτες.

Μυρίζει αλλαγή το σκηνικό στη μπάλα. Αλλά όσο πας να ελπίζεις, πέφτεις πάνω στο ρεπορτάζ του ΠΑΟΚ και συνηδειτοποιείς ότι η αλλαγή δεν έρχεται έτσι απλά. Ο χρόνος θα δείξει αν η Σούπερ Λίγκα είναι κάτι ουσιαστικό και όχι απλά μια νέα ΕΠΑΕ.

Εθνική Ομάδα
Θα είμαι σύντομος. Ότο Ρεχάγκελ, σε ευχαριστούμε για όσα μας προσέφερες. Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ήταν κάτι που αν το λέγαμε πριν το 2004 ότι θα το πάρουμε, θα μας έπαιρναν με τις πέτρες. Σε ευχαριστούμε. Να σε κάνουμε αξιωματικό, να σου δώσουμε υπηκοότητα, να σου δώσουμε δεκαπέντε ελληνίδες να σου χορεύουν κάθε βράδυ.

ΟΜΩΣ

Ήρθε το 2006. Δεν με πείραξε τόσο η τεσσάρα από την Αγγλία. Με πείραξε που εσύ, Βασιλέα Ότο, από το 4-0 αυτό που συμπέρανες ήταν ότι από την ομάδα έπρεπε να φύγει ο... Γιάννης Σαμαράς. Ο γκολτζής της Μάντσεστερ Σίτυ. Ο άνθρωπος που έκανε την Πρέμιερ Λιγκ να παραμιλάει πέρυσι με κάποιες εμφανίσεις του.

Στην ίδια εθνική ομάδα υπάρχει πάλι ο Μπασινάς, ο Ζαγοράκης...

Ότο, μην γίνει καμιά στραβή και χάσουμε από καμιά Μολδαβία (γιατί κακά τα ψέματα, αν δεν το έπαιζε σέντερ φορ ο Νικοπολίδης πέρυσι στο Καζακστάν, θά'χες φύγει μια ώρα αρχύτερα.)

Ή ασχολήσου με την Εθνική (ξέρεις, δες για παράδειγμα αυτό το παιδί που τον λένε Στολτίδη και δίνει τίτλους και νίκες στον Ολυμπιακό) ή βγες στη σύνταξη. Γιατί κρίμα να ξεφτιλίζεσαι με κάτι τέτοια. Εκτός αν φταίει ο Τοπαλίδης. Μπα.

3D με κιμωλία, για να γουστάρουμε

Ο καλός φίλος Βασίλης έστειλε φωτογραφίες από την Αθήνα του Βορρά, το Εδιμβούργο, και την παρακείμενη Γλασκώβη, με κάποια από τα καταπληκτικότερα street art κομμάτια που έχουν περάσει ποτέ από το MSN μου. Τρισδιάστατες απεικονίσεις στο πεζοδρόμιο με όπλο μια κούτα κιμωλίες. Όσο εμείς ασχολούμαστε με τις αγελάδες...


















Ακολουθεί η απομυθοποίηση... :)





Απλά...

Λονδίνο, βόμβες και διαφανείς σακούλες

Δεκάδες χιλιάδες χαμένες βαλίτσες, εκατοντάδες ακυρωμένες πτήσεις και το μένος των επενδυτών της Easyjet και της Ryanair ήταν το αποτέλεσμα της υστερίας που έπιασε τις αρχές της Μεγάλης Βρετανίας μετά την σύλληψη των υπόπτων για την παρ'ολίγον τρομοκρατική επίθεση πάνω από τον Ατλαντικό. Και το μυαλό όλων δεν πήγε στην 7η Ιουλίου, αλλά λίγο πιο πίσω. Στο περίφημο 9/11.

Πέντε χρόνια μετά, με χιλιάδες νεκρούς από όλες τις πλευρές, ο Οσάμα Μπιν Λάντεν είναι ακόμα ελεύθερος. Το ίδιο και οι πυρήνες της Αλ Κάιντα. Το ίδιο και τα χαμόγελα που είδα στις φάτσες των ηλιθίων εκείνη την αποφράδα ημέρα που, μαθητής ακόμα, έτρεμα μπροστά στην τηλεόραση προσπαθώντας να καταλάβω τι έγινε όταν το δεύτερο αεροπλάνο έσκασε πάνω στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου.

Ψυχρός Πόλεμος; Αυτός έδωσε σάρκα και οστά (και όπλα) στον Μπιν Λάντεν και την παρέα του. Και ο κόσμος τώρα νιώθει τη θερμοκρασία που έλειπε από τον Ψυχρό Πόλεμο.

Και όσο για την τελευταία εξέλιξη στο Λονδίνο; Θα ήταν ωραία αν μπορούσαμε να νιώθουμε ασφαλείς. Όμως όσο επιτρέπουμε σε κάποιους να δίνουν επιχειρήματα σε αυτούς τους κάφρους για να πείθουν το ποίμνιό τους (βλέπε την πρόσφατη εντελώς άχρηστη και ανούσια εισβολή του Ισραήλ) τότε θα συνεχίσουμε να έχουμε προβλήματα.

Οι Αμερικάνοι ας κάνουν ότι θέλουν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση όμως θα μπορούσε να βγει και να πάρει μια θέση. Και να μην εισάγουμε το μένος του Μπιν Λάντεν και του οποιουδήποτε για την Αμερική στα εδάφη μας.

Η Πόλις Εάλω

Πάντα είναι λίγο περίεργο το να ακούς στις ειδήσεις ότι βομβαρδίστηκε το μέρος στο οποίο ήσουν μερικές ώρες νωρίτερα βγάζοντας καμαρωτός φωτογραφίες μπροστά στην Αγιά Σοφιά. Βέβαια, αυτή η "βομβιστική επίθεση" πρέπει νά'τανε αντίστοιχη με τα γκαζάκια έξω από το Α.Τ. Εξαρχείων: 3 τραυματίες στην πιο πολυσύχναστη περιοχή της Κωνσταντινούπολης. Whatever.

Λίγο πιο πριν λοιπόν ήμουν εκεί και χάζευα την Αγιά Σοφιά. Έχοντας πλάτη στην Οθωμανική απόπειρα αντιγραφής του, το περίφημο Μπλε Τζαμί που - με όλο το σεβασμό στην προφανή ιερότητά του για τους Μουσουλμάνους - βρώμαγε απελπιστικά πολύ, τόσο που η φωτογραφία με τις γυναίκες τις παρέας να καλύπτουν το εξαιρετικά άσεμνο ντύσιμό τους (τιραντάκια; σορτσάκια;) τραβήχθηκε εξαιρετικά βιαστικά και χωρίς τον σεβασμό που αναλογούσε στην προκειμένη περίσταση.

Γενικά είμαι ο χειρότερος άνθρωπος για να γράψει ταξιδιωτικό οδηγό. Γύρω από την στάση του τραμ του Sultanahmet οι τουρίστες που επιβίωσαν των ταξί και των υπόλοιπων τροχοφόρων, ζωήλατων και μη, της Κωνσταντινούπολης αγνάντευαν με υπερηφάνεια κάθε τετραγωνική ίντσα των παρακείμενων χώρων. Λίγο παραπάνω, στο ένδοξο μεγάλο Παζάρι, ψώνιζαν με μανία αυθεντικές απομιμήσεις διάσημων μαρκών και φυσικά προμηθεύονταν κάθε λογής "παραδοσιακής" τούρκικης φορεσιάς, λες και ο Κεμάλ όταν έστησε το κράτος ονειρεύτηκε ότι κάποτε τα καθαρόαιμα ισλαμικά ενδύματα θά'τανε στην πρώτη γραμμή των αφισών που κρέμονται στα ταξιδιωτικά πρακτορεία που στέλνουν τα δολάρια για εκδρομή στην Πόλη.

Βέβαια δεν είναι μόνο οι τουρίστες. Μέσα στο Παζάρι ήρθε καμαρωτός ένας τύπος που μιλούσε Ελληνικά. Η συγκίνησή μας ήταν έκδηλη - ένας από αυτούς που έμειναν πίσω να διατηρήσουν υψηλά το εθνικό φρόνημα στα σοκάκια του Φαναριού, αρνούμενοι τον εκδιωγμό από τα χώματά τους. Μετά από 15 δευτερόλεπτα (έχε χάρη που έχουμε μικρά ονόματα και έτσι η διαδικασία του "χάρηκα" ήταν σύντομη) έδειξε τις πραγματικές του διαθέσεις: να μας πλασάρει υπερτιμημένες απομιμήσεις κοσμημάτων και δερματικών. Τι σου είναι η πατρίδα.

Ανάμεσα στο παζάρι λοιπόν και το Sultanahmet συνήθως σε μεταφέρει ένα πούλμαν. Εμείς προτιμήσαμε να το πάρουμε με τα πόδια. Έτσι, ανάμεσα στις υπερεκδηλώσεις χλιδής που συναντάς γύρω από το Topkapi και τους καταπράσινους κήπους που στολίζουν την περιοχή, καθώς και το "παραδοσιακό" παζάρι, πέσαμε και πάνω σε κάτι ενδιαφέρον. Μισογκρεμισμένα σπίτια, πλανόδιοι και ζητιάνοι σε μια περιοχή που δεν μας την έδειξε κανένας. Μόνοι μας πέσαμε πάνω στην περίφημη "εικόνα της αντίθεσης" που κοσμεί την Τουρκία. Και δυστυχώς η αντίθεση είναι τεράστια.

Το σκέφτεσαι περνώντας και από το μετρό του 4. Levent (ο φίλος από την Άγκυρα μου είπε ότι το 2ο και το 3ο δεν υπάρχουν) με τους υπερσύγχρονους ουρανοξύστες και τα πρατήρια της Petrol Ofisi που διαφημίζουν το προσεχές Γκραν Πρι. Βγαίνοντας από τον αυτοκινητόδρομο και μπαίνοντας στο γαλανόλευκο Sariyer ακούς τον Τούρκο να σου λέει ότι ένας καλός μισθός στην πατρίδα του αγγίζει τα 400 ευρώ. Στην πόλη των 16 εκατομμυρίων το χαρτζηλίκι που ποτέ δεν εκτιμήσαμε γιατί δεν έφτανε για την έξοδο στα μπουζούκια ανά τριήμερο ήταν ο μέσος όρος.

Πίσω στην Αγιά Σοφιά λοιπόν. Σε πιάνει ένα σφίξιμο στο στομάχι κάθε φορά που την αντικρύζεις. Εικόνες και ιερά σύμβολα που τα μαγάρισαν οι εισβολείς, ένας χώρος που τον μαγαρίζουν σήμερα οι τουρίστες και όλοι όσοι επισκέφτονται το "μουσείο" που λειτουργεί εκεί που ανέβαιναν στο θρόνο οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες. Ξεχωρίζεις εύκολα τον ελληνάρα εκεί μέσα: όσοι δεν βγάζουν φωτογραφίες και απλά μένουν με ανοιχτό το στόμα και γουρλωμένα τα μάτια είναι σίγουρο πως σκέφτονται ότι και εσύ.

Και ο Τούρκος από πίσω να προσπαθεί να μας ξεναγήσει. Δέκα λεπτά αργότερα οι ρόλοι είχαν αντιστραφεί. "Εκεί ήταν η εικόνα του Παντοκράτορα..."

Ανταπόκριση από Λονδίνο #3: Η Ελευθερία του Χωθήναι

Όταν ο Jeremy Clarkson προτάθηκε από κάποιον χωρατατζή για δήμαρχος του Λονδίνου, ήξερα πολύ καλά πόσο κάφρος είναι. Ήξερα για την αγάπη του για τα αμάξια, την περιφρόνησή του για τη Guardian, το ισοπεδωτικό μίσος του για τις αλεπούδες. Δεν είχα ιδέα πόσο όμορφα γράφει.

Ο λόγος για έναν από τους πιο μισητούς ανθρώπους της Βρετανίας. Οι φεμινίστριες παίζουν βελάκια με τις φωτογραφίες του, οι οικολόγοι του κάνουν καθημερινά βουντού και κάθε πρέσβυς στον κόσμο θα παραπονιόταν για τα ρατσιστικά του σχόλια, αν η εκπομπή του μεταδιδόταν δορυφορικά. Ο Clarkson, βλέπετε, αγαπά μόνο πράγματα που είναι τεράστια, πανίσχυρα, ή έχουν πολλά μπουλόνια. Άντε και αυτούς που τα κατασκευάζουν: για ο,τιδήποτε άλλο μιλά με καθαρή απέχθεια. Ευτυχώς, το βιβλίο του που μόλις τελείωσα, με τίτλο I know you got soul! μιλά για εντυπωσιακές μηχανές. Διαβάζοντας τα λόγια αυτού του κατά τα άλλα κινητού βόθρου, γεμάτα αγάπη και λαχτάρα, θυμήθηκα έναν από τους λόγους για τους οποίους ξενιτεύτικα και απαρνήθηκα τη σπανακόπιτα της μάνας μου. Κάτω από την καφρίλα υπάρχει ενίοτε κάτι πολύ ανώτερο.

Είπα λίγο άδικα τις προάλλες ότι οι Βρετανοί δεν έχουν ούτε την αποκλειστικότητα, ούτε την πρωτιά σε τίποτε. Κάθε άλλο. Είναι ο μόνος λαός που έχει πιάσει σωστά -κατ' εμέ- την έννοια της Ελευθερίας του Λόγου. Η συζήτηση περί Ελευθερίας του Λόγου γίνεται πάντα με κεφαλαίο, και συνήθως ξεκινά με την υπόθεση ότι μπορείς να πεις ό,τι θέλεις αρκεί να μην προσβάλλεις τον άλλο. Έπειτα περνάς ώρες επί ωρών συζητώντας πότε μπορείς να πεις ότι όντως προσβάλλεται ο χ και ο ψ. Χαμένη υπόθεση, γιατί ο κόσμος προσβάλλεται βασικά με ό,τι βρει. Προσβάλλεται ηλιθιωδώς και για λογαριασμό τρίτων ενίοτε. Ειδικά αν σε αντιπαθεί ή μυρίζεται ότι έχεις πολλά λεφτά και κακούς PRίστες.

Η αγγλική εκδοχή είναι η εξής: μπορείς να λες ό,τι θέλεις δημόσια, αρκεί να προτίθεσαι να σου την πουν αλύπητα όσοι διαφωνούν μαζί σου. Δημόσια. Στην Ελλάδα, χώρα δήθεν της δημοκρατίας, δεν το μάθαμε αυτό ποτέ. Ξέρουμε πολύ καλά να μουρμουράμε πίσω από την πλάτη του κόσμου, και είμαστε μανούλες στο να ξεφουρνίζουμε ατάκες του τύπου, “αυτή είναι η άποψή μου, δικαιούμαι να έχω γνώμη!”. Ναι. Αλλά πρέπει κάπου να μπορώ κι εγώ να ψελλίσω ότι η γνώμη σου είναι ΗΛΙΘΙΑ. Π.χ. ότι αφού δεν θέλουν κουτσούβελα οι Ελληναράδες, το να τους προσφέρεις 40 Ευρώ επίδομα για ένα ακόμη δεν θα κάνει τους πρώην συμφοιτητές μου να βροντήξουν κάτω τον frappuccino και να πάνε για ζευγάρωμα. Ή μήπως να δώσουμε λίγο παραπάνω; Πόσο; Δωρεάν στέγη και να ζούν από το επίδομα; Μέσα. Βλέπω των Αλογοσκούφη να κυλιέται στο πάτωμα από τα γέλια. Αλλά στάσου! Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι -ακριβώς έτσι όπως τους περιγράφεις. Με πολλά πολλά παιδιά! Λέγονται Αθίγγανοι. Τι; Να μην ειρωνεύομαι τους Αθίγγανους; Θέλετε να πιάσω και αυτή τη συζήτηση;

Ένας από τους καλύτερους μαθητές αυτού του άγριου σχολείου είναι ο κ.κ. Τόνυ Μπλαιρ. Ξέρω, είναι γελοίος, ο Μπους του τον φοράει καθημερινά, και τα λοιπά. Δεν διαφωνώ, απλά η πολιτική του δεν με ενδιαφέρει εν προκειμένω. Ας δεχτούμε ότι είναι ένα σκυλάκι. Προσπαθήστε όμως να τον φέρετε σε δύσκολη θέση. Όπως όλοι οι Πρωθυπουργοί που έχουν δοκιμαστεί στο Βρετανικό κοινοβούλιο, όπου δεν διψάνε για αίμα μόνο οι αντιπολιτευόμενοι, αλλά και οι δικοί σου, ο Μπλαιρ μπορεί να σε δέσει πέντε κόμπους ακόμη και όταν (όπως συνήθως) δεν έχει κανέναν με το μέρος του. Το κάνει δε επί δέκα χρόνια: οι Συντηρητικοί ακόμη ψάχνουν κάποιον που να μπορεί να του την πει.

“Στη Βρετανία λέμε συχνά, ίσως άδικα, ότι ο κύριος Μπλαιρ είναι το σκυλάκι σας. Έτσι τον βλέπετε;” ρωτάει ο Άγγλαρος δημοσιογράφος. Ο Μπλαιρ γυρνάει στον Μπους και λέει: “Κοίτα μην πεις ναι. Θα είναι ψιλοάβολο.” Το πλήρες κείμενο εδώ.

Φαντάζεστε να ρωτούσε ένας δημοσιογράφος τον Καραμανλή, την φοβερή εκείνη περίοδο με τις Σαλώμες κτλ, “κύριε πρόεδρε, αληθεύουν οι υπαινιγμοί του κ. Καρατζαφέρη, ότι διατηρείτε ομοφυλοφιλική σχέση με τον κύριο Άρη Σπηλιωτόπουλο;” Ούτε ο Πρετεντέρης δεν θα τόλμαγε να βγάλει τη διχαλωτή του γλώσσα να πει τέτοια ατάκα. Βέβαια ο Πρετεντέρης δεν θα ήθελε κι όλας, για τους γνωστούς λόγους. Και για όνομα του Θεού, δεν θέλω να δω τη γλώσσα του, ποιος ξέρει που ήτανε πριν.

Σας αφήνω για απόψε με τα top 3 δείγματα Ελευθερίας του Χωθήναι, από την Αλβιώνα με αγάπη. Για τους ανυπόμονους, παραθέτω και στιγμιότυπα.

1. Κριτική της Guardian για τη νέα ταινία του M. Night Shyamalan (6η αίσθηση), The Lady in the Water.
   
   “Το σενάριο για το Lady in the Water πρέπει να κρεμόταν από μια πρόκα, στην πόρτα της υπαίθριας τουαλέτας έξω από το σπίτι του. Είναι τρισάθλιο.”
   
2. Κριτική της Observer για το τελευταίο μυθιστόρημα του Paulo Coelho, The Zahir.
   
   “Τίποτε δεν στέλνει ένα συγγραφέα τόσο φουλαριστό προς την ηλιθιότητα όσο η επιθυμία του να τον περνάνε για σοφό.”
   
3. Σχόλιο του Clarkson για ό,τι βρει, αλλά βασικά τους απανταχού οικολόγους.
   
   “Υπάρχουν και κείνοι που λένε ότι ο Blair πρέπει να πάρει πόδι, όχι για όσα έκανε με το Ιράκ, αλλά για τη στάση του απέναντι στο Κυότο. Πώς τους αφήνουμε αυτούς τους ανθρώπους να χειρίζονται κηρομπογιές;”

Καλές διακοπές. Σε εμένα, το ξέρω. Εσείς είστε ήδη κατάμαυροι.