ΒΑΣΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΥΠΕΛΛΟΥ
(αντεγραμμένοι από http://forum.halflife.gr/)
1. Από τις 9 Ιουνίου ως τις 9 Ιουλίου 2006, θα πρέπει να διαβάζεις αθλητικές εφημερίδες ή έστω τις αθλητικές σελίδες άλλων εφημερίδων για να ξέρεις τί γίνεται σχετικά με το Μουντιάλ και να μπορείς να συμμετέχεις σε συζητήσεις. Εάν δεν ακολουθηθεί ο κανόνας, όλοι θα σε κοιτάνε περίεργα ή θα σε αγνοούν παντελώς. ΜΗΝ διαμαρτυρηθείς εάν δεν ασχολείται κανείς μαζί σου.
2. Κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ, η τηλεόραση μου ανήκει όλες τις ώρες, χωρίς εξαιρέσεις. Μου ανήκει και το τηλέφωνο για να μπορώ να μιλάω με τους κολλητούς και να σχολιάζω τους αγώνες .
3. Εάν περάσεις μπροστά από την τηλεόραση κατά τη διάρκεια ενός αγώνα , δεν με πειράζει αρκεί να το κάνεις σερνόμενη στο πάτωμα χωρίς να με ενοχλήσεις. Εαν αποφασίσεις να σταθείς γυμνή μπροστά στην τηλεόραση, βάλε τα ρούχα σου αμέσως γιατί αν κρυώσεις , δε θα έχω χρόνο να σε πάω στο γιατρό ή να σε προσέξω κατά τη διάρκεια του μήνα που διαρκεί το Μουντιάλ.
4. Κατά τη διάρκεια αγώνων θα είμαι τυφλός, κουφός και μουγγός εκτός εάν χρειάζομαι κάτι να φάω ή να πιώ. Είσαι εκτός πραγματικότητας αν περιμένεις να σε ακούσω, να ανοίξω την πόρτα, να απαντήσω στο τηλέφωνο... Κάτι τέτοιο ΔΕΝ θα συμβεί.
5. Θα ήταν καλή ιδέα να φροντίζεις να υπάρχουν πάντα ( τουλάχιστον) 10 μπύρες στο ψυγείο όπως και τα απαραίτητα σνακς. Σε παρακαλώ να μην κατσουφιάζεις όταν έρχονται οι φίλοι μου να δούμε τους αγώνες. Σε ανταπόδοση των παραπάνω θα σου επιτραπεί να χρησιμοποιείς την τηλεόραση από τις 2 μετά τα μεσάνυχτα μέχρι τις 6 το πρωί εκτός αν ξαναδείχνουν κάποιο καλό παιχνίδι που δεν είδα μέσα στη μέρα .
6. Σε παρακαλώ, αν με δεις στεναχωρημένο επειδή κάποια από τις ομάδες μου χάνει, ΜΗΝ ΠΕΙΣ «Ξεπέρασέ το, είναι απλά ένα παιχνίδι» ή «Μην ανησυχείς, θα κερδίσουν την επόμενη φορά» . Αυτές οι ατάκες απλά θα με στεναχωρήσουν περισσότερο και θα με κάνουν να σε αγαπάω λιγότερο. Οι συγκεκριμένες κουβέντες «παρηγοριάς» σου θα οδηγήσουν μόνο σε χωρισμό ή διαζύγιο.
7. Είσαι ευπρόσδεκτη να κάτσεις και να δεις μαζί μου έναν (1) αγώνα και μπορείς να μου απευθύνεις το λόγο κατά τη διάρκεια της ανάπαυλας του ημιχρόνου εφόσον η τηλεόραση παίζει διαφημίσεις και το σκορ του ημιχρόνου με ικανοποιεί. Προσοχή ότι ο κανόνας ισχύει για έναν (1) αγώνα και μόνο.
8. Τα replay των γκολ είναι εξαιρετικά σημαντικά. Δεν έχει σημασία αν τα έχω ή δεν τα έχω ξαναδεί. Θέλω να τα ξαναδώ. Πολλές φορές.
9. Πες στις φίλες σου να μην οργανώσουν οτιδήποτε στο οποίο χρειάζεται η παρουσία μου γιατί : δεν θα πάω. Αλλά, αν ένας φίλος μας καλέσει για να δούμε τον αγώνα μαζί , θα είμαστε εκεί στο λεπτό.
10. Η καθημερινή ανασκόπηση κάθε βράδυ είναι εξίσου σημαντική με τα παιχνίδια . ΜΗΝ σκεφτείς να πεις «Μα το έχεις ήδη δει αυτό – γιατί δεν βάζεις κάτι να δούμε όλοι μαζί». Η απάντηση θα σε παραπέμψει στον Κανόνα 2 παραπάνω.
11. Και τέλος ξανασκέψου εκφράσεις όπως «Ευτυχώς που το Μουντιάλ γίνεται μία φορά κάθε 4 χρόνια». Απλά δεν με αγγίζουν γιατί μετά το Μουντιάλ υπάρχει το Champions League, το Πρωτάθλημα , το Κύπελλο, η Πρέμιερ Λιγκ, το Κύπελλο UEFA, το Μουντομπάσκετ, κλπ.
12. Σ'αγαπάω, αλλά είμαι ποδοσφαιρόφιλος τι να κάνουμε...
18/6/06
16/6/06
Χρόνια πολλά (σκάσ'τα τώρα)
Τα γενέθλια παραδοσιακά συσχετίζονται με την δοσοληψία χρήματος και άλλων υλικών αγαθών. Πόσοι όμως ξέρατε ότι το να τραγουδάτε το happy birthday είναι παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων (αναρωτιέμαι αν η Marilyn Monroe είχε πληρώσει για το αείμνηστο Happy Birthday Mr. President...)
Στην Ελλάδα οι ψαγμένες οικογένειες βάζουν τα 6χρονα να τραγουδάνε 2 φορές τα χρόνια πολλά: μία στα ελληνικά και μία στα αγγλικά. Το joyeux anniversaire ναυάγησε μαζί με τη francophonie.
Όμως ποιος έγραψε το Happy Birthday; Δύο αδερφές που γεννήθηκαν το 1859 και το 1868, ονόματι Mildred J. και Patty Smith Hill αντίστοιχα, είναι οι υπεύθυνες για αυτό το χαρούμενο λεπτό (ή δύο) που προηγείται του σβησίματος των κεριών (ή του κεριού μετά τα 25 για τις γυναίκες...) Το 1893 λοιπόν στο νηπιαγωγείο που διηύθυνε η Mildred στη Λουιζιάνα η Patty έβγαλε τη μελωδία και η αδερφή της έγραψε τα λόγια για το "Good Morning To All", μια απλή μέθοδος να καλοπιάνουν τα διαβολάκια πρωινιάτικα στην τάξη.
Μετά την έκδοση του τραγουδιού το ίδιο έτος, πέρασαν αρκετά χρόνια για να έρθει το 1924 όπου ο Robert Coleman έγραψε τους στίχους για το Happy Birthday που έγινε ανάρπαστο από τα ραδιόφωνα της εποχής. Το 1931 εμφανίστηκε στο musical "The Band Wagon" και το 1933 ήταν το πρώτο "τραγουδιστό" τηλεγράφημα που έστειλε η Western Union.
To 1934 η τρίτη αδερφή της παρέας, Jessica Hill, πήγε στα δικαστήρια τον Coleman για τα πνευματικά δικαιώματα του τραγουδιού. Προφανώς το κέρδισε. Και τα δικαιώματα μετά από μια δαιδαλώδη διαδικασία σήμερα είναι 50% του ιδρύματος Hill (οέο) και 50% του Summy-Birchard, μέλους του ομίλου της AOL Time Warner. Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός - δεν άφησε ούτε τα γενέθλιά μου ήσυχα.
Εντάξει, δεν είναι παραβίαση το να το τραγουδάς με φίλους στο σπίτι. Το mp3 όμως της Merilyn και το να το βάζεις στο μαγαζί την ώρα που σβήνεις τα κεράκια, μάλλον είναι παράνομο.
Η πειρατεία σκοτώνει τα γενέθλια. Ουστ.
Στην Ελλάδα οι ψαγμένες οικογένειες βάζουν τα 6χρονα να τραγουδάνε 2 φορές τα χρόνια πολλά: μία στα ελληνικά και μία στα αγγλικά. Το joyeux anniversaire ναυάγησε μαζί με τη francophonie.
Όμως ποιος έγραψε το Happy Birthday; Δύο αδερφές που γεννήθηκαν το 1859 και το 1868, ονόματι Mildred J. και Patty Smith Hill αντίστοιχα, είναι οι υπεύθυνες για αυτό το χαρούμενο λεπτό (ή δύο) που προηγείται του σβησίματος των κεριών (ή του κεριού μετά τα 25 για τις γυναίκες...) Το 1893 λοιπόν στο νηπιαγωγείο που διηύθυνε η Mildred στη Λουιζιάνα η Patty έβγαλε τη μελωδία και η αδερφή της έγραψε τα λόγια για το "Good Morning To All", μια απλή μέθοδος να καλοπιάνουν τα διαβολάκια πρωινιάτικα στην τάξη.
Μετά την έκδοση του τραγουδιού το ίδιο έτος, πέρασαν αρκετά χρόνια για να έρθει το 1924 όπου ο Robert Coleman έγραψε τους στίχους για το Happy Birthday που έγινε ανάρπαστο από τα ραδιόφωνα της εποχής. Το 1931 εμφανίστηκε στο musical "The Band Wagon" και το 1933 ήταν το πρώτο "τραγουδιστό" τηλεγράφημα που έστειλε η Western Union.
To 1934 η τρίτη αδερφή της παρέας, Jessica Hill, πήγε στα δικαστήρια τον Coleman για τα πνευματικά δικαιώματα του τραγουδιού. Προφανώς το κέρδισε. Και τα δικαιώματα μετά από μια δαιδαλώδη διαδικασία σήμερα είναι 50% του ιδρύματος Hill (οέο) και 50% του Summy-Birchard, μέλους του ομίλου της AOL Time Warner. Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός - δεν άφησε ούτε τα γενέθλιά μου ήσυχα.
Εντάξει, δεν είναι παραβίαση το να το τραγουδάς με φίλους στο σπίτι. Το mp3 όμως της Merilyn και το να το βάζεις στο μαγαζί την ώρα που σβήνεις τα κεράκια, μάλλον είναι παράνομο.
Η πειρατεία σκοτώνει τα γενέθλια. Ουστ.
13/6/06
Ποδόσφαιρο: First (ever) Blood
Γενικά αυτή είναι μια καλή εβδομάδα για τους Αυστραλούς. Μετά από την εκδίκηση που πήραμε από τους Άγγλους, σήμερα είχαμε το πρώτο ματς για το Μουντιάλ. Η Αυστραλία ήταν γνωστή για το ρεκόρ της: 0 γκολ σε Μουντιάλ.
Όλο και όλο ένα 0-0 είχε καταφέρει να μαζέψει την τελευταία φορά που επιχείρησε να παίξει σε Μουντιάλ, το 1974 στη Γερμανία. 32 χρόνια μετά ήρθε η σειρά των socceroos να επανεμφανιστούν, αφού το ηλίθιο σύστημα της FIFA δεν δίνει θέση στην Ωκεανία αλλά υποχρεώνει το νικητή της ζώνης (ισόβια η Αυστραλία) να δώσει μπαράζ με τον πέμπτο της Λατινικής Αμερικής (φέτος ήταν η Ουρουγουάη.) Αυτό δεν πρόκειται βέβαια να αποτελέσει πρόβλημα για την Αυστραλία στο μέλλον, αφού εφ'εξής θα αγωνίζεται στην Ασιατική ζώνη, κάτι που πρόκειται να δώσει ώθηση στο ποδόσφαιρο της χώρας (είναι σημαντικό το να έχει περισσότερα παιχνίδια στα πόδια της η Εθνική απέναντι σε ομάδες που είναι πιο σοβαρές από την Ταϊτή και τη Σαμόα - και να μπορεί να πάρει 1 από τις 4 θέσεις της Ασιατικής ζώνης.)
Έτσι σήμερα με την Ιαπωνία είχε κάτι να αποδείξει: το ότι μπορεί να κερδίσει αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου και ότι επάξια βρίσκεται στο Μουντιάλ. Ότι δηλαδή δεν έφαγε τη θέση της Ουρουγουάης χωρίς λόγο. Επίσης, έπρεπε να δώσει χαρά σε όλους τους Ελληνοαυστραλούς αφού η παρέα του Ρεχάγκελ δεν τα κατάφερε να πάει στην Γερμανία. Κάτι πρέπει να έχουμε και εμείς να υποστηρίζουμε...
Το ξεκίνημα του ματς ήταν απογοητευτικό: 0-1 στο 26' με ένα γκολ των Ιαπώνων που φώναζε επιθετικό φάουλ. Δύο main tanks πάνω στον Schwarzer (τον φύλακα-άγγελο της εστίας μας) και πάρ'τον κάτω. 0-1, ο Αιγύπτιος δεν είδε τίποτα. Κοράκι.
Μετά από ανελέητο σφυροκόπημα της εστίας των Ασιατών, ο Cahill (χρυσή αλλαγή, μια βδομάδα έλεγα ότι αυτός θα μας σώσει) έριξε τη βόμβα του το 84' και μετά από άλλο ένα δικό του τέρμα στο 88' ήρθε η σειρά του Aloisi... ώπα, μισό:
O Aloisi λοιπόν σφράγισε τη νίκη στα τελειώματα του ματς με ένα γκολ που ήταν αντίστοιχο του τι έκανε ο Καστίγιο στους ΑΕΚτζήδες στον τελικό του Κυπέλλου... ;)
Τώρα με μια νίκη εναντίον της Κροατίας η Αυστραλία (λογικά) σφραγίζει μια θέση στους 16. Φέρτε μας - φέρτε μας τη Βραζιλία...
Όλο και όλο ένα 0-0 είχε καταφέρει να μαζέψει την τελευταία φορά που επιχείρησε να παίξει σε Μουντιάλ, το 1974 στη Γερμανία. 32 χρόνια μετά ήρθε η σειρά των socceroos να επανεμφανιστούν, αφού το ηλίθιο σύστημα της FIFA δεν δίνει θέση στην Ωκεανία αλλά υποχρεώνει το νικητή της ζώνης (ισόβια η Αυστραλία) να δώσει μπαράζ με τον πέμπτο της Λατινικής Αμερικής (φέτος ήταν η Ουρουγουάη.) Αυτό δεν πρόκειται βέβαια να αποτελέσει πρόβλημα για την Αυστραλία στο μέλλον, αφού εφ'εξής θα αγωνίζεται στην Ασιατική ζώνη, κάτι που πρόκειται να δώσει ώθηση στο ποδόσφαιρο της χώρας (είναι σημαντικό το να έχει περισσότερα παιχνίδια στα πόδια της η Εθνική απέναντι σε ομάδες που είναι πιο σοβαρές από την Ταϊτή και τη Σαμόα - και να μπορεί να πάρει 1 από τις 4 θέσεις της Ασιατικής ζώνης.)
Έτσι σήμερα με την Ιαπωνία είχε κάτι να αποδείξει: το ότι μπορεί να κερδίσει αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου και ότι επάξια βρίσκεται στο Μουντιάλ. Ότι δηλαδή δεν έφαγε τη θέση της Ουρουγουάης χωρίς λόγο. Επίσης, έπρεπε να δώσει χαρά σε όλους τους Ελληνοαυστραλούς αφού η παρέα του Ρεχάγκελ δεν τα κατάφερε να πάει στην Γερμανία. Κάτι πρέπει να έχουμε και εμείς να υποστηρίζουμε...
Το ξεκίνημα του ματς ήταν απογοητευτικό: 0-1 στο 26' με ένα γκολ των Ιαπώνων που φώναζε επιθετικό φάουλ. Δύο main tanks πάνω στον Schwarzer (τον φύλακα-άγγελο της εστίας μας) και πάρ'τον κάτω. 0-1, ο Αιγύπτιος δεν είδε τίποτα. Κοράκι.
Μετά από ανελέητο σφυροκόπημα της εστίας των Ασιατών, ο Cahill (χρυσή αλλαγή, μια βδομάδα έλεγα ότι αυτός θα μας σώσει) έριξε τη βόμβα του το 84' και μετά από άλλο ένα δικό του τέρμα στο 88' ήρθε η σειρά του Aloisi... ώπα, μισό:
Η ανακοίνωση του «τριφυλλιού»:
«Μετά το πέρας των ιατρικών εξετάσεων στις οποίες υποβάλλονται όλοι οι προς απόκτηση ποδοσφαιριστές πριν από την μετεγγραφή τους, η ΠΑΕ Παναθηναϊκός αποφάσισε να μην προχωρήσει στην ολοκλήρωση της μετεγγραφής του Αυστραλού ποδοσφαιριστή Τζον Αλοίζι».
πηγή: Athens Photo News
O Aloisi λοιπόν σφράγισε τη νίκη στα τελειώματα του ματς με ένα γκολ που ήταν αντίστοιχο του τι έκανε ο Καστίγιο στους ΑΕΚτζήδες στον τελικό του Κυπέλλου... ;)
Τώρα με μια νίκη εναντίον της Κροατίας η Αυστραλία (λογικά) σφραγίζει μια θέση στους 16. Φέρτε μας - φέρτε μας τη Βραζιλία...
11/6/06
Ράγκμπι: First Blood
Όσο όλος ο πλανήτης ασχολείται με το Μουντιάλ, η Αυστραλία περιμένοντας την Δευτέρα και το εναρκτήριό της ματς στο δρόμο της κατάκτησης του Κυπέλλου (καλά, αφήστε με να ονειρεύομαι) ασχολήθηκε σήμερα με το ράγκμπι. Οι Άγγλοι πλήρωσαν ακριβά την ασέβεια του 2003 (που κατέκτησαν το παγκόσμιο πρωτάθλημα μέσα στο σπίτι μας) και ηττήθηκαν με 34-3 στο Σίδνει. Ήταν το ιδανικό ξεκίνημα για τον νέο προπονητή των Wallabies, τον John Connolly, που ονειρεύεται να το σηκώσει μέσα στα βατράχια το 2007!
Child Labour
Πόσες φορές έχουμε δει όλοι μαζί να καταδικάζεται η Ινδονησία που αφήνει τα παιδάκια της να ράβουν μπάλες για τη Χ πολυεθνική ή την random κουλή χώρα της Λατινικής Αμερικής να καταδικάζεται που 14χρονα μαζεύουν μπανάνες και καφέ για να φουσκώνει η εταιρική κάρτα του CEO στην Ζυρίχη. Και μετά σκεφτόμαστε πόσο πολιτισμένοι είμαστε που δεν συμβαίνουν αυτά στην Ελλαδάρα μας, την πύλη της Ευρώπης, τον προμαχώνα του πεφωτισμένου κόσμου απέναντι στα σκυλιά της Ανατολής.
Βέβαια, συχνά πυκνά ξεχνάμε το γεγονός ότι στην Ελλάδα η παιδική εργασία όχι απλά είναι υπαρκτή - βρίσκεται πλέον και σε άνθηση. Δεν χρειαζόμαστε φάμπρικες που να βάζουν κορίτσια να χώνουν τα χεράκια τους σε κρεατομηχανές που παράγουν ρέπλικες της φανέλας του Ροναλντίνιο. Ούτε φυτείες κόκας με παιδάκια να μαζεύουν υπό την κάννη του ημιαυτόματου ενός πολέμαρχου.
Παιδί που πάει να πουλήσει χαρτομάντηλα στα McDonald's Ομόνοιας. Δίπλα του η μάνα του που θα πουλάει έναντι μικρής αμοιβής την ευκαιρία στον Αθηναίο να δει το παιδί της να ψήνεται στον ήλιο ενώ αυτή θα κλαίγεται για την τραγική της οικονομική κατάσταση. Εννοείται ότι δεν έχει απευθυνθεί ΠΟΤΕ στο κράτος για βοήθεια, ούτε σκέφτηκε καθόλου πριν κάνει 8-10 παιδιά...
Το μόνο που χρειάζεσαι είναι φανάρια, πέντε κούτες χαρτομάντηλα και έναν άγρυπνο φρουρό για να βεβαιώνει τα 'ένσημα' των πιτσιρικάδων. Ορδές παιδιών, κυρίως μελαμψότερων από το μέσο όρο, ξεχύνονται στις καφετέριες και τις κεντρικές διασταυρώσεις της Αθήνας (και όχι μόνο) και πουλάνε χαρτομάντηλα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης στον φραπεδάτο Αθηναίο. Αυτός με τη σειρά του δίνει τον οβολό του όχι επειδή χρειάζεται απαραίτητα τα χαρτομάντηλα αλλά επειδή είναι από τις λίγες φορές που σου προσφέρεται τόσο εύκολα και φθηνά η προσωρινή κάθαρση της ψυχής. Λες, το βοήθησα το παιδάκι να πάει σχολείο και να μάθει γράμματα.
Μπούρδες. Μαθαίνουμε καθημερινά για το πώς οι προστάτες των παιδιών (συνήθως πατεράδες) δέρνουν τα μικρά επειδή δεν κατάφεραν να φτάσουν τον προβλεπόμενο τζίρο για μια μέρα. Δεν βρήκαν φαίνεται αρκετές κυρίες να τους πετάξουν κάνα-δυο ευρώ ενώ πήγαιναν στον Καρούζο να πάρουν αξεσουάρ.
Ας μην αναφερθώ και στο πόσο θρασύτατα είναι μερικά από αυτά τα παιδιά: η έλλειψη κάθε είδους παιδείας (είτε κοινωνικής είτε όχι) τα οδηγεί στο να συμπεριφέρονται σαν άγρια ζώα σε ζούγκλα όταν δεν βρίσκουν τα λεφτά τα οποία πρέπει να παραδώσουν στον μπαμπά / αδερφό / εργοδότη.
Στην τελική, τα βοηθάμε τα παιδιά δίνοντάς τους το περίσσευμα από τα ρέστα του περιπτέρου; Όχι. Γιατί όσο δίνουμε λεφτά στα παιδιά, τόσο δίνουμε κίνητρο στους μεγαλύτερους προστάτες τους να συνεχίσουν να εκδίδουν την κακομοιριά τους στους εύπορους και μη συμπολίτες μας. Γιατί περί νταβατζήδων πρόκειται - και τα παιδιά χάνουν κάτι χειρότερο από το σώμα τους. Χάνουν τη ζωή τους, γιατί όταν μεγαλώσουν όλα αυτά τα παιδιά που τριγυρνάνε την πόλη μας δεν έχω ιδέα τι θα μπορέσουν να απογίνουν.
Εκτός από νταβατζήδες άλλων, μικρότερων παιδιών.
Και επιτέλους, αυτή η αστυνομία γιατί δεν κάνει κάτι για αυτό το φαινόμενο; Ο ενήλικος μεροκαματιάρης με τον παράνομο πάγκο στην Λαϊκή αναγκάζεται να κρύβεται κάθε 10 λεπτά υπό τον φόβο της σύλληψης, επειδή οι Ελληνάρες κόπτονται για τα έσοδά τους και φροντίζουν να αφανίσουν τον ανταγωνισμό. Εδώ δεν υπάρχει οικονομικό συμφέρον.
Υπάρχει ηθικό. Και αυτό δεν είναι να δώσουμε 1 ευρώ σε ένα παιδάκι για να φάει μια τυρόπιτα, γιατί ΔΕΝ θα την φάει (σίγουρο αυτό, κάθε φορά που τους προτείνεις να πάτε μαζί να του πάρεις μια τυρόπιτα αυτό φεύγει τρέχοντας, ενώ έχω δει και παιδί να τρώει μπουνιές που δέχτηκε να φάει μια μερίδα πατάτες.) Ηθικό συμφέρον υπάρχει αν πιάσουμε έναν έναν τους αλήτες που βγάζουν τα παιδιά στον δρόμο και τους βάλουμε στον Κορυδαλλό να βλέπουν τον Παλαιόκωστα να τους χαιρετάει από το ελικόπτερο.
Βέβαια, συχνά πυκνά ξεχνάμε το γεγονός ότι στην Ελλάδα η παιδική εργασία όχι απλά είναι υπαρκτή - βρίσκεται πλέον και σε άνθηση. Δεν χρειαζόμαστε φάμπρικες που να βάζουν κορίτσια να χώνουν τα χεράκια τους σε κρεατομηχανές που παράγουν ρέπλικες της φανέλας του Ροναλντίνιο. Ούτε φυτείες κόκας με παιδάκια να μαζεύουν υπό την κάννη του ημιαυτόματου ενός πολέμαρχου.
Παιδί που πάει να πουλήσει χαρτομάντηλα στα McDonald's Ομόνοιας. Δίπλα του η μάνα του που θα πουλάει έναντι μικρής αμοιβής την ευκαιρία στον Αθηναίο να δει το παιδί της να ψήνεται στον ήλιο ενώ αυτή θα κλαίγεται για την τραγική της οικονομική κατάσταση. Εννοείται ότι δεν έχει απευθυνθεί ΠΟΤΕ στο κράτος για βοήθεια, ούτε σκέφτηκε καθόλου πριν κάνει 8-10 παιδιά...Το μόνο που χρειάζεσαι είναι φανάρια, πέντε κούτες χαρτομάντηλα και έναν άγρυπνο φρουρό για να βεβαιώνει τα 'ένσημα' των πιτσιρικάδων. Ορδές παιδιών, κυρίως μελαμψότερων από το μέσο όρο, ξεχύνονται στις καφετέριες και τις κεντρικές διασταυρώσεις της Αθήνας (και όχι μόνο) και πουλάνε χαρτομάντηλα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης στον φραπεδάτο Αθηναίο. Αυτός με τη σειρά του δίνει τον οβολό του όχι επειδή χρειάζεται απαραίτητα τα χαρτομάντηλα αλλά επειδή είναι από τις λίγες φορές που σου προσφέρεται τόσο εύκολα και φθηνά η προσωρινή κάθαρση της ψυχής. Λες, το βοήθησα το παιδάκι να πάει σχολείο και να μάθει γράμματα.
Μπούρδες. Μαθαίνουμε καθημερινά για το πώς οι προστάτες των παιδιών (συνήθως πατεράδες) δέρνουν τα μικρά επειδή δεν κατάφεραν να φτάσουν τον προβλεπόμενο τζίρο για μια μέρα. Δεν βρήκαν φαίνεται αρκετές κυρίες να τους πετάξουν κάνα-δυο ευρώ ενώ πήγαιναν στον Καρούζο να πάρουν αξεσουάρ.
Ας μην αναφερθώ και στο πόσο θρασύτατα είναι μερικά από αυτά τα παιδιά: η έλλειψη κάθε είδους παιδείας (είτε κοινωνικής είτε όχι) τα οδηγεί στο να συμπεριφέρονται σαν άγρια ζώα σε ζούγκλα όταν δεν βρίσκουν τα λεφτά τα οποία πρέπει να παραδώσουν στον μπαμπά / αδερφό / εργοδότη.
Στην τελική, τα βοηθάμε τα παιδιά δίνοντάς τους το περίσσευμα από τα ρέστα του περιπτέρου; Όχι. Γιατί όσο δίνουμε λεφτά στα παιδιά, τόσο δίνουμε κίνητρο στους μεγαλύτερους προστάτες τους να συνεχίσουν να εκδίδουν την κακομοιριά τους στους εύπορους και μη συμπολίτες μας. Γιατί περί νταβατζήδων πρόκειται - και τα παιδιά χάνουν κάτι χειρότερο από το σώμα τους. Χάνουν τη ζωή τους, γιατί όταν μεγαλώσουν όλα αυτά τα παιδιά που τριγυρνάνε την πόλη μας δεν έχω ιδέα τι θα μπορέσουν να απογίνουν.
Εκτός από νταβατζήδες άλλων, μικρότερων παιδιών.
Και επιτέλους, αυτή η αστυνομία γιατί δεν κάνει κάτι για αυτό το φαινόμενο; Ο ενήλικος μεροκαματιάρης με τον παράνομο πάγκο στην Λαϊκή αναγκάζεται να κρύβεται κάθε 10 λεπτά υπό τον φόβο της σύλληψης, επειδή οι Ελληνάρες κόπτονται για τα έσοδά τους και φροντίζουν να αφανίσουν τον ανταγωνισμό. Εδώ δεν υπάρχει οικονομικό συμφέρον.
Υπάρχει ηθικό. Και αυτό δεν είναι να δώσουμε 1 ευρώ σε ένα παιδάκι για να φάει μια τυρόπιτα, γιατί ΔΕΝ θα την φάει (σίγουρο αυτό, κάθε φορά που τους προτείνεις να πάτε μαζί να του πάρεις μια τυρόπιτα αυτό φεύγει τρέχοντας, ενώ έχω δει και παιδί να τρώει μπουνιές που δέχτηκε να φάει μια μερίδα πατάτες.) Ηθικό συμφέρον υπάρχει αν πιάσουμε έναν έναν τους αλήτες που βγάζουν τα παιδιά στον δρόμο και τους βάλουμε στον Κορυδαλλό να βλέπουν τον Παλαιόκωστα να τους χαιρετάει από το ελικόπτερο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)