Βραβείο Καλύτερης Αφίσας

Απονέμεται σε ανώνυμο/ανώνυμη που κόλλησε την εξής αφίσα στην αφετηρία των λεωφορείων 036 και 407 στον σταθμό Κατεχάκη.



Είναι η πρώτη φορά που βλέπω κάποιον να διαμαρτύρεται στην Αθήνα για το πόσος κόσμος πληρώνεται από τον έλληνα φορολογούμενο χωρίς να παράγει το αντίστοιχο έργο. Για το πώς το Δημόσιο είναι ο #1 εργοδότης με μεγάλη διαφορά και ο ουραγός στην παραγωγικότητα (επίσης με μεγάλη διαφορά).

Η συγκεκριμένη αφίσα με έκανε να συγκινηθώ. Βέβαια, το γεγονός ότι μάλλον θα κάνω πολύ καιρό να δω άλλη με ξενέρωσε λίγο. Γιατί στην Ελλάδα είσαι δεξιός, χουντικός και σκατοφασίστας αν τολμήσεις να πεις ότι το κοινωνικό μας κράτος βουλιάζει εν μέρει εξαιτίας των βολεμένων σε δημόσιες υπηρεσίες, ΔΕΚΟ και ΝΠΔΔ. Προοδευτικός, άνθρωπος και αριστερός είσαι μόνο αν απαιτήσεις η ΕΡΤ να προσλάβει άλλους 4.000 υπαλλήλους για να καλύψει ανάγκες που δεν υπάρχουν και αν απαιτήσεις να μονιμοποιηθούν όλοι όσοι μπήκαν στο δημόσιο να καλύψουν εποχικές ανάγκες λόγω Ολυμπιάδας.

Να μην πω τι είσαι αν αμφισβητήσεις το δικαίωμα (!) του δημόσιου υπάλληλου να παίρνει εκατομμύρια δραχμές σε "εφάπαξ" όταν συνταξιοδοτείται στα 50, του ταμία στα ΚΕΠ και στις τράπεζες να μην δουλεύει απόγευμα για να εξυπηρετούνται όσοι εργάζονται το πρωί και του μεγαλοδημοσιοϋπαλλήλου να παίρνει 3000 ευρώ σύνταξη για να μοιράζει παιχνίδια στα εγγόνια του όταν την ίδια στιγμή υπάρχουν γέροι στα νησιά που αργοπεθαίνουν με τα ψίχουλα του τέως ΟΓΑ και άνθρωποι που δουλεύουν σε πιο σκληρές δουλειές από τα γραφεία του δημοσίου και παίρνουν μισθούς κυριολεκτικά "της πείνας".

Έτσι, βεντούζα που λέει και ο εθνικός ήρωας.

Ασανσέρ, 5 AM

Μετά από μια συνηθισμένη ολονύκτια έξοδο γύρισα πριν από μερικούς μήνες στην πολυκατοικία μου. Μια επίσης συνηθισμένη κίνηση κάλεσε το ασανσέρ για να με μεταφέρει στον 2ο όροφο. Και τότε είδα αυτό...

ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ ΜΑΣ ΖΕΙ ΚΑΙ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΕΝΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΑΤΟΜΟ

Σοκ και Δέος. Μόνος, ευάλλωτος στις ορέξεις του νεότευκτου Δράκου της Αγίας, απροστάτευτος μέσα στο μεσαιωνικό ασανσέρ της πολυκατοικίας. Η πολυκατοικία μου είναι αρκετά μεγάλη, η πιθανότητα να καραδοκεί ο αλλοδαπός βιαστής βγαλμένος από τα σίριαλ του Φώσκολου μεγάλος. Οι ελπίδες ότι η ελαφριά κοιλίτσα που έχω αναπτύξει εσχάτως θα ξενερώσει τον αδίστακτο κακοποιό ήταν ο σταυρός μου ενάντια στις βαρβαρικές ορδές των σκυλιών που μαγάρισαν το πρωινό μου. Η τρίχα σηκώθηκε κάγκελο και τα μάτια μου με τρόμο συνέχισαν να διαβάζουν:

ΜΕΤΑΞΥ 10 - 11:00 ΛΕΡΩΣΕ ΜΕ ΛΑΔΟΜΠΟΓΙΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΕΝΟΙΚΟΥ ΠΑΡΚΑΡΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΙΔΙΟΚΤΗΤΟ PARKING.

Το σοκ δίνει τη θέση του στην απορία. Τα κόκκινα, κεφαλαία γράμματα που γέμιζαν με αισθήματα αγριάδας κάθε ένοικο που έκανε το μοιραίο λάθος να μπει εκείνο το βράδυ στο ασανσέρ αναφέροταν σε κάποιο μαλακισμένο που έριξε λαδομπογιά πάνω σε ένα αυτοκίνητο; Και ούτε καν να μας πει ποιανού το αυτοκίνητο ήταν για να ξέρουμε σε ποιον να ρίξουμε το φταίξιμο για αυτή την μεταμεσονύκτια εμπειρία επιπέδου Omen II ή Εξορκισμού της Έμιλυ Ρόουζ;

ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΕΙΔΟΠΟΙΗΘΕΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΡΕΥΝΕΣ

Το χειρότερο δεν ήταν το πρωινό. Ήταν η επόμενη μέρα που παρείχα άλλοθι στους αστυνομικούς που γύρναγαν την πολυκατοικία για να τους πείσω ότι δεν είχα ρίξει εγώ τη λαδομπογιά στο αυτοκίνητο...

"Κοιμόμουνα".

Σήμερα στη θέση της περήφανης αυτής ανακοίνωσης υπάρχει η σύνηθης έγκληση των ιδιοκτητών στη Γενική Συνέλευση. Αυτή έγινε πριν από 3-4 μέρες, χαρούμενοι 50ρηδες έσκιζαν τα ρούχα τους και φώναζαν σαν να ήταν το κοινοβούλιο της Ταϊβάν για το αν πρέπει να παίρνει ο κηπουρός 40 ή 50 ευρώ (τα οποία διαιρούνται δια του 50 όταν πληρώνουμε.)

Ελεεινοί γέροντες που δεν έχουν τι να κάνουν με τις ζωές τους...

Είμαστε τρίτοι*! Γιουπί!

Στο Google το ονειροδρόμιο βγαίνει 3ο* όταν γίνεται αναζήτηση βάσει της φράσης μαυρη γυμνη...



Συγχαρητήρια στην Ευρωπαϊκή Ένωση (!) για την πρώτη θέση και στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (!) για την τέταρτη θέση. Επίσης, τα θερμά συλληπητήριά μας στον χρήστη του διαδικτύου που έκανε την παραπάνω αναζήτηση και μπήκε στο blog με την ελπίδα να βρει κάποια φωτογραφία για τις (ομολογουμένως) κρύες νύχτες του Ιουνίου...

*: στην 33η σελίδα απαντήσεων του Google. Πηγή: www.google.com

Εντάξει, η ολόκληρη αλήθεια είναι ότι είμαστε το #332 site στην αναζήτηση για την μαύρη γυμνή. Ο ρουφιάνος που έχω για να μετράει κεφάλια και να με κάνει να προβληματίζομαι για το πόσοι διαβάζουν αυτό το blog με ειδοποίησε ότι κάποιος μπήκε στο site μετά από αυτή την αναζήτηση στο Google. Χαρά στο κουράγιο του να ψάξει 332 sites (τουλάχιστον) με την ελπίδα να βρει μια γυμνή μαύρη...

Τα μόρια copies κτώνται :-)

Soundtrack διαβάσματος: Rammstein - Du Hast
Soundtrack ημέρας: Νίκος Καρβέλας - Καλοκαιρινές Διακοπές
Σχέδιο απόδρασης: Τελειώσαν τα σχέδια μαζί με τις εξετάσεις...

Da Pipa. Κάπως έτσι την έβλεπα τη δουλειά με τα Λατινικά. Βρίζοντας εδώ και μέρες: τα λατινικά είναι για τους γιατρούς, όχι για εμένα. Μπα, δεν βγαίνουν από το πρόγραμμα. Βουντού και ιστορίες, μπα, τίποτα. Εκεί αυτά. Και Σάββατο 08:00 να είστε εκεί.

Προσπαθώ να διαβάσω. Τι να διαβάσω; Δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου τα βιβλία του μαθήματος και τα μόνα λατινικά που ήξερα ήταν αυτά που έβαζαν στον Αστερίξ. Alea jacta est! Quo vadis? Α, ξέρω και ένα από τη Φιλοσοφία: τα επιχειρήματα ‘ad hominem’ και τα ‘a priori’ και ‘a posteriori’ που έγραφα που και που στις εκθέσεις για να το παίξω έξυπνος, διαβασμένος και λατίνος (μετά έμαθα ότι λατίνος εραστής δεν σημαίνει το ίδιο πράγμα.)

Τώρα έπρεπε να διαβάσω περίπου 30 κείμενα, τα 9 από τα οποία ήταν SOS, τα οποία βέβαια δεν είχαν καμία νοηματική συνοχή μεταξύ τους: τα λεγόμενα ‘ό,τι νά’ναι’. Ένα κείμενο έλεγε για το πως ένα σύκο κατέστρεψε την Καρχηδόνα (επειδή το έδιξε ένας τύπος στη σύγκλητο και δεν βρήκαν πότε και σε ποιό μέρος της αυτοκρατορίας είχε κοπεί), ένα άλλο για το πως η γυναίκα του Βρούτου έκοψε τις φλέβες της, ένα για μια που δεν έλεγε στον άντρα της ότι είχε πεθάνει ο γιος της και έναν «πανηγυρικό της λογοτεχνίας» που εκθείαζε τους λογοτέχνες.

Φήμες αναφέρουν ότι στο επόμενο βιβλίο λογοτεχνίας ο E.P. Papanutsam επιτέλους θα βρει θέση ανάμεσα στους άλλους ανώνυμους συγγραφείς που φιλοξενούνται στο βιβλίο.

Το βράδυ πέρασε διαβάζοντας πολύ λίγο. Είναι σαν να δίνεις στην γιαγιά σου να διαβάσει εγχειρίδιο για τα Macintosh: δεν θα καταλάβει Χριστό. Η πεποίθησή μου ότι τα λατινικά είναι για τα ιταλικά ότι τα αρχαία για τα ελληνικά ήταν βαθιά νυχτωμένη. Δεν είχαν καμία σχέση. Και εγώ δεν είχα καμία σχέση. Και τότε αποφάσισα πως θα πάω να πάρω τη μονάδα μου και να αποχωρήσω ευτυχισμένος, σαν την εθνική ομάδα της Ελλάδας στο μουντιάλ του 1994.

Και ξύπνησα το πρωί. Οι κινήσεις πιο αργές απ'ότι συνήθως, έφτασα 08:20 στο σχολείο και τους βρήκα όλους με τα βιβλία στην παράταξη. Ακόμα και οι μονίμως αδιάβαστοι (όπως ο ξάδερφος) είχαν καταπιαστεί στο να μάθουν ότι προλάβουν μπας και σώσουν κάνα μόριο και πάρουν την πολυπόθητη άγουσα για τα ΚΕΠ, να πάρουν δηλαδή την 10ετή αναβολή από τις υποχρεώσεις τους προς την πατρίδα.

Μπήκα στην αίθουσα και περίμενα τα θέματα. Μπροστά μου καθότανε (όπως και στα υπόλοιπα μαθήματα της κατεύθυνσης) μια κοπέλα που (ντροπή σου Χρήστο) ο κολλητός μου αναφώνησε μόλις την είδε "η τέλεια επιλογή για αντιγραφή". Αλήτες νεολαίοι που συνδέετε τις εξωτερικές ατέλειες με την ικανότητα στην αποστήθιση πολυσυλλεκτικού διδακτικού υλικού.

Με το που έρχονται τα θέματα με πιάνει ένα περιέργο συναίσθημα. Πρέπει να ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που κάθισα σε θρανίο για να εξεταστώ σε κάτι και δεν καταλάβαινα σχεδόν τίποτα. Ναι μεν είχε πέσει η μισή ιστορία με τη γυναίκα του Βρούτου και τις φλέβες της (που δεν ήμουν σίγουρος που τελείωνε και έτσι η μετάφραση παίζει να ήταν και ελλιπής) αλλά είχε πέσει και μια μετάφραση από την οποία το μόνο που κατάλαβα ήταν η λέξη tyranni. Του πούστη, για Ρώμη μιλάμε, τύραννο θα εννοεί.

Μη έχοντας κάτι καλύτερο να κάνω για μιάμιση ώρα άρχισα να αντιγράφω τα θέματα στην κόλλα. Γέμισα πέντε σελίδες. Μετά σκέφτηκα ότι είναι μια καλή ώρα να αρχίσω το Λόττο. Ενώ λοιπόν έβαζα τις επιλογές μου για τη μεγάλη κλήρωση των 1.000 μορίων βλέπω την κοπέλα μπροστά μου να έχει αφήσει λίγο πιο εκεί από ότι έπρεπε την κόλλα με τις απαντήσεις της.

Και άρχισε το ανελέητο leeching. Πρέπει να εξοικονόμησα αρκετές μονάδες από την (εκούσια; ακούσια;) παράλειψή της να προστατεύσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την προσπάθειά της να εισέλθει στην ανώτατη εκπαίδευση. Για κάποιον πολύ περιέργο λόγο ήταν πάντα στη σελίδα που την ήθελα η κόλλα της. Και ξαφνικά έμαθα αρκετά λατινικά για να μην πάω άπατος μαζί με τα όνειρά μου για κάτι καλό από την φετινή μου περιπέτεια.

Μετά την άκουσα στο τηλέφωνο να λέει "σωστό, σωστό, ναι, σωστό, ωραία, καλά τα έχω πάει" και χάρηκα. Δεν έχω χαρεί τόσο πολύ ποτέ για την επιτυχία κάποιου αγνώστου.

Τι αλήτης είμαι τελικά. Νά'σαι καλά κοπέλα μου :-)

Και τώρα, τα αποτελέσματα... Θα σας ενημερώσω!

Γι'αυτό το βγάλατε Αριστοτέλειο;

Soundtrack διαβάσματος: BBC Athens 2004 Olympic Theme
Soundtrack ημέρας: K's Choice - Everything for Free
Σχέδιο απόδρασης: Κανένα. Ένα κερί στον Άγιο Διονύσιο...

Η αλήθεια είναι πως από την αρχή δεν το πολυπίστευα ότι θα έβγαινε κάτι από την ιστορία των Πανελλαδικών. Πάντα είχα στο μυαλό μου ένα μάθημα και ξέχναγα κάθε ελπίδα για εισαγωγή σε κάποια σχολή. Και αυτό ήταν τα Αρχαία.

Χωρίς βιβλίο, με ένα φροντιστηριακό φυλλάδιο για τον Αριστοτέλη και διάφορα PDFs, πέρασα ένα βράδυ διαβάζοντας δύο χρόνια ύλης Αρχαίων. Δύσκολη εργασία, αλλά τα βασικά τα έπιασα. Έδωσα ιδιαίτερη έμφαση στην ενότητα 20 του Αριστοτέλη. Γιατί έτσι μου έιπαν να κάνω. Και έτσι έκανα.

Παίρνω τον φραπέ από την καντίνα και ανεβαίνω στο σχολείο. Όλα ίδια, βιβλία παντού, αγχωμένες φάτσες, προβλέψεις για τα θέματα... Μόνο ο συνονόματος έδειχνε χαλαρός, έχοντας πάρει απόφαση πλέον ότι το αίμα του δεν κάνει για σπουδές. Θα το μετανιώσει, είμαι σίγουρος.

Δίνω άλλη μια συνέντευξη τύπου. Τα παιδιά ρωτάνε σήμερα για το τμήμα μου στο πανεπιστήμιο, για τις αναβολές, για transfers στην Αμερική, για τα SAT, για το UCAS... Εγώ εκεί να λύνω απορίες, να τους δίνω εναλλακτικές εξόδους από τη μιζέρια των πανελλαδικών με στόχο να τους ξεαγχώσω και να γράψουν καλύτερα. Isn't it ironic, don't you think?

Σήμερα το σόου αργεί να ξεκινήσει. Η αρχική υποψία είναι ότι τα θέματα έχουν τυπωθεί στα Κινέζικα και το κατάλαβαν αφού τα έστειλαν. Η επόμενη υποψία είναι ότι ξεκίνησε ο πόλεμος με την Τουρκία. Τελικά βγαίνει έξω ο λυκειάρχης και μας λέει "κάποια παιδιά δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο τους στη Θεσσαλονίκη και τους περιμένουμε να πάνε."

Ξαφνικά τα παιδιά ανακαλύπτουν τι είναι οι Πανελλαδικές. Τόσο καιρό δεν είχαν πάρει γραμμή ότι όλοι πρέπει να πάρουν τα θέματα ταυτόχρονα. Τους φάνηκε περίεργο. Και φυσικά, η ατάκα "στα τέτοια μας, ας γράψουν μετά αυτοί" κυριάρχησε. Κι ας ήταν τα 12 παιδιά μέσα στο τρακαρισμένο ΚΤΕΛ. Μην τυχόν και χάσουν το frappuccino τα παιδάκια μας.

Πάω και βρίσκω τον επιτηρητή Donnie Brasco από το προηγούμενο μάθημα. Τον ρωτάω μήπως ξέρει τίποτα παραπάνω για το τι έχει συμβεί και το τι θα συμβεί. Αντ'αυτού, σε μια άνευ προηγουμένου επίδειξη Λιακοπούλειας τεχνικής, αναλύει το πως οι Αμερικάνοι μας έχουν επιβάλει ένα καθεστώς ρέκλας και γι'αυτό οι Έλληνες είναι του φραπέ και της κατάληψης και όχι των σπουδών, ενώ αυτοί προοδεύουν με τα δικά μας μυαλά. Δεν τη θέλουν την Ελλάδα μεγάλη.

Αν έχει δίκιο, δεν πρέπει να προσπάθησαν και πολύ οι Αμερικάνοι για να τα καταφέρουν...

Μετά από αρκετή καθυστέρηση μπαίνουμε και περιμένουμε τα θέματα. Και έρχονται. Και είναι ο Αριστοτέλης και η 20η του ενότητα. Δυστυχώς δεν έπαιξα και ένα πάμε στοίχημα μετά με τη ρέντα που είχα. Πραγματικά, πρέπει να ήταν η μόνη ενότητα που την είχα διαβάσει κανονικά σε ένα βιβλίο με Πλάτωνες, Πρωταγόρες, Πολιτείες και δεν συμμαζεύεται.

Αφού έγραψα επί ένα τρίωρο κάθε μπούρδα σχετική με το τι θα έπρεπε να παρέχει η παιδεία, επέστρεψα στην ελληνική πραγματικότητα που δεν παρέχει τίποτα από όλα αυτά, έδωσα την κόλλα μου και έφυγα.

Λατινικά και τέλος, κυρίες και κύριοι...