Intervision Song Contest 2007

Για όσους δεν θυμούνται (και όσους ανήκουν στην προνομιούχα τάξη των ανθρώπων που το "Λόλα, να ένα μήλο" το μάθαιναν όταν τα σύνορα της Ευρώπης ήταν με το Καζακστάν και όχι στο τείχος του Βερολίνου,) η Intervision ήταν η αντίστοιχη Eurovision πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα. Ο Κομμουνισμός έπεσε, κάθε ένας που πεθαίνει παίρνει τα εύσημα για την πτώση του (εκτός από τον George Best,) και η Eurovision πλέον φιλοξενεί 42 χώρες, οι περισσότερες εκ των οποίων βρίσκονται στο πρώην Ανατολικό μπλοκ.

Το Σκανδιναβικό λόμπι πέθανε. 9 στις 10 χώρες που πέρασαν στον τελικό ήταν κάποτε στην Intervision, και η 10η Τουρκία απέχει αρκετά από το να χαρακτηριστεί Δυτικοευρωπαϊκή χώρα. Ελβετία, Ανδόρρα, Ισραήλ και προφανώς Κύπρος, μεταξύ άλλων, απέτυχαν να περάσουν στον τελικό. Τραγούδια που κατακρεουργήθηκαν από ειδικούς και μη, για τον απλούστατο λόγο ότι είναι μάπα, πέρασαν.

Δεν φταίει η Ευρυδίκη, ο Κοργιαλάς ή ο Κωστέτσος. Ούτε καν πρόκειται για προβοκάτσια των Αλβανών και των Τούρκων. Είναι απλά η σκληρή πραγματικότητα του να περιμένεις το κοινό να ψηφίσει με αντικειμενικά κριτήρια και όχι με βάση το ποιός είναι πιο κοντά του (πολιτισμικά ή γεωγραφικά.)

Αυτό το ναυάγιο για διαγωνισμός το Σάββατο θα ανοίξει και την σημερινή κάλπη. Και μην ακούσω έστω και μισό τσουτσέκι να γιουχάρει το 12άρι που θα πάρουμε από την Κύπρο.

ΥΓ: Όποιος τους είπε ότι επειδή αποφασίσανε αντί για ένα κράτος να έχουν δεκαπέντε μπορούν να μας στείλουν και τόσο trash (λες και δεν μας έφτανε το δικό μας) πρέπει να εκτελεστεί μέσα στο worst toilet of Scotland.

Football Manager... for real

Το πιο ενδιαφέρον ποδοσφαιρικό πείραμα είναι σε εξέλιξη στην Αγγλία. 50.000 άνθρωποι θα γίνουν συνιδιοκτήτες και συμπροπονητές σε κάποια ομάδα της χώρας πληρώνοντας το ευτελές ποσό των 35 ευρώ. Από εκεί και πέρα, θα έχουν από μία ψήφο για να αποφασίζουν την εντεκάδα, τις μεταγραφές και το τι θα γίνονται τα κέρδη της ομάδας - θα μοιράζονται ακόμα και τα χρήματα από ενδεχόμενη πώληση του συλλόγου. Επισκεφτείτε το [site] της ιδέας που υπόσχεται 14 εκατομμύρια λίρες για μεταγραφές. Μήπως να παίρνατε τον Ολυμπιακό;

Yeltsin: Αντί επιλόγου

"Μερικές φορές έχω την εντύπωση ότι έζησα τρεις διαφορετικές ζωές. Η πρώτη, αν και ήταν έντονη, δύσκολη, έμοιαζε με τη ζωή όλων των ανθρώπων: σπουδές, δουλειά, οικογένεια, οικονομικός και κομματικός υπεύθυνος. Αυτή η ζωή τέλειωσε (...) απ'όπου άρχισε η δεύτερη, η ζωή της πολιτικής απομόνωσης (...) Την ημέρα της νίκης μου στις εκλογές για τους λαϊκούς αντιπροσώπους, άρχισε η τρίτη μου ζωή, η τρίτη γέννησή μου."

- Μπόρις Γιέλτσιν, 1990

Ήρωας επειδή έριξε τον κομμουνισμό, καταδικαστέος επειδή δεν κατάφερε να δει τη Ρωσία στις μέρες του να ευημερεί. Ίσως και να ήταν αδύνατο: τόσα χρόνια κομμουνισμός δεν βοηθάνε μια χώρα να μετατραπεί σε καπιταλιστικό παράδεισο από τη μία μέρα στην άλλη. Αντί για επικήδειους και λοιπές αναλύσεις, διαβάστε το "Against the Grain" (στα Ελληνικά είναι ένα γκρι βιβλίο με τη φωτογραφία του Γιέλτσιν και τον τίτλο "Η Άλλη Άποψη") που έγραψε ο ίδιος το 1989 αμέσως μετά την νίκη του στις εκλογές του Κ.Κ. της Σοβιετικής Ένωσης.

"Ο αναγνώστης αυτού του βιβλίου νιώθει λίγο καλύτερα απ'ό,τι εγώ. Ξέρει ήδη τι έγινε αύριο, πού είμαι, ποια είναι η τύχη μου. Ξέρει ήδη τι συμβαίνει στη χώρα. Τι συμβαίνει μ'όλους εμάς."

Poland/Ukraine 2012

Κοιτώντας ως αδαής το preliminary report της UEFA για τις υποψηφιότητες των χωρών που ήθελαν να φιλοξενήσουν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου (αυτό που κέρδισε η Ελλάδα το 2004,) ο χειρότερος φάκελος φαινόταν με διαφορά να είναι αυτός της Πολωνίας με την Ουκρανία. Σήμερα, η Πολωνία (που μόλις συνήλθε από μεγάλο σκάνδαλο ποδοσφαιρικής διαφθοράς) και η Ουκρανία (της γνωστής πολιτικής αστάθειας, των νομοσχεδίων-εξπρές του Προέδρου για να ρίξει τον Πρωθυπουργό και vice versa) κέρδισαν το δικαίωμα να διοργανώσουν ένα πρωτάθλημα που αναμένεται να τους αποφέρει κέρδη σε πολλούς τομείς. Η Ελλάδα ας ψάξει να βρει γιατί άραγε έχασε από τον πρώτο γύρο. Μήπως φταίει το γεγονός ότι ο Γκαγκάτσης με τον Ορφανό τσακώνονται σαν πεντάχρονα από τότε που κέρδισε η Νέα Δημοκρατία τις εκλογές; Το ότι η ΕΠΟ πλέον δεν χρηματοδοτείται από το κράτος σε ένα ωραιότατο εμπάργκο; Ότι ο Γκαγκάτσης δεν ήθελε ένα πιο δημοκρατικό εκλογικό σύστημα στην ΕΠΟ;

Αντί για Euro 2012, απολαύστε τα γεγονότα στη Λαυρίου, το Αλκαζάρ και το Αγρίνιο. Απολαύστε το γεγονός ότι η χειρότερη ομάδα του Ολυμπιακού στα χρονικά έχει πάρει το πρωτάθλημα εδώ και μήνες γιατί απλά κανείς άλλος δεν μπορεί να την συναγωνιστεί. Απολαύστε τις διαιτησίες μας. Απολαύστε το 1-4 από την Τουρκία. Απολαύστε το ότι οι ομάδες μας θα παίξουν περισσότερους αγώνες στην Ευρώπη μόνο αν πάμε για προκριματικά τον Ιούλιο και Intertoto. Απολαύστε και την Πολωνία με την Ουκρανία που κατάφεραν να μας υπερκεράσουν. Και εκείνη την ομαδούλα, την Σαχτάρ του Ντόνετσκ.

I Don't Like Mondays #2

Θα μπορούσα να γράψω καμιά 1000άρα λέξεις για το πόσο ηλίθιο είναι να μπορεί ο κάθε στραβωμένος της κοινωνίας να αγοράσει ένα όπλο στην Αμερική. Αλλά είναι τόσο προφανές πλέον που ο "loner" φοιτητής του τμήματος Αγγλικών στο Virginia Tech σκότωσε 32 άτομα και αυτοκτόνησε σε μια ιστορία που το μόνο που την κάνει είδηση είναι το γεγονός ότι για 2 ώρες ήξεραν οι αρχές ότι κυκλοφορεί κάποιος με όπλο στις εστίες (υπήρχαν και δύο πτώματα για να το πιστοποιήσουν) και σκέφτηκαν ότι το καλύτερο publicity θα ήτανε να μην το πούνε σε κανέναν.

Κάθε φορά που βλέπουμε τέτοια πράγματα στην τηλεόραση σκεφτόμαστε αμέσως πόσο ηλίθιοι είναι οι Αμερικάνοι, πώς η βία έχει εισβάλλει στην κουλτούρα τους, πόσο καλύτεροι είμαστε εμείς εδώ που δεν σφαζόμαστε μεταξύ μας και πάει λέγοντας. Αν δίναμε όπλα σε κάθε έναν που βρέθηκε στην Λαυρίου, η κατάσταση θα θύμιζε Σαράγεβο στα καλά του. Αν δίναμε όπλα σε κάθε μοναχικό ψυχοπαθή της πόλης μας θα μετράγαμε νεκρούς κάθε μέρα. Δεν είναι ότι οι Αμερικάνοι διαθέτουν τόσους πολλούς περισσότερους ηλίθιους και διεστραμμένους - είναι ότι έχουν νομοθετήσει εδώ και αιώνες υπέρ του δικαιώματός τους να εξέρχονται του μάταιου τούτου κόσμου παίρνοντας και παρέα για το ταξίδι.

Από την άλλη, είναι γελοίο το γεγονός ότι δεν ειδοποίησαν οι αρχές του Πανεπιστημίου τους φοιτητές τους μετά τους πρώτους φόνους. "Δεν είχαμε λόγο να πιστέψουμε ότι ο δολοφόνος θα παρέμενε στο campus" δήλωνε ο Πρόεδρος του ιδρύματος, ενώ εδώ στην Αθήνα απορούσαμε αρκετοί αν ήταν τόσο μακρινή σκέψη το "ίσως νά'χει παραμείνει τελικά." Αν αποδειχθεί από την έρευνα ότι έπρεπε να είχε γίνει η προειδοποίηση δύο ώρες πριν από ότι τελικά έγινε, οι διοικούντες του Πανεπιστημίου μπορεί να βρεθούν και κατηγορούμενοι για αμέλεια που στοίχισε 30 ζωές.

Μια χώρα με θανατική ποινή, όπλα παντού, έναν από τους σκληρότερους ποινικούς κώδικες παγκοσμίως (με εξαίρεση τις χώρες που σου κόβουν το χέρι αν κλέψεις ένα κομμάτι ψωμί ή σε λιθοβολούν άμα πας με παντρεμένη) και όμως τίποτα δεν δουλεύει σωστά για να αποτρέπει τέτοια εγκλήματα. Ο Cho Seung-Hui, o 24χρονος για τον οποίον Αμερικάνοι ("είναι Κορεάτης!!") και Κορεάτες ("είναι Αμερικάνος!!") ερίζουν τις τελευταίες ώρες, ήταν ένας μοναχικός τύπος που έγραφε κάτι ψυχανώμαλα στις εκθέσεις του και οι καθηγητές του τον φώναζαν "ερωτηματικό" επειδή αυτό έγραψε σε ένα χαρτί που έπρεπε να βάλει το όνομά του.

Και κάθε τέτοια ιστορία καταλήγει σε προτάσεις για το πόσο ασφαλή θα πρέπει να είναι τα πανεπιστήμια. Σε αυτή τη χώρα που χούμε εμείς, την Ελλαδίτσα μας, είμαστε στο αντίθετο άκρο: όποιος θέλει μπαινοβγαίνει στα Πανεπιστήμια, χωρίς να τον ελέγχει κανένας, επειδή υπάρχει κάπου μια νομοθεσία που λέει ότι είναι δικαίωμα όλου του κόσμου να παρακολουθεί μαθήματα. Μαζικές δολοφονίες δόξα τω Θεώ δεν είχαμε ποτέ, αλλά έχουμε ναρκωτικά, βιασμούς, ληστείες και μολότωφ στην καθημερινή διάταξη (είναι αυτό που έλεγα: δώστε τους ένα όπλο και θα δείτε.) Στην Αμερική υπάρχει σοβαρή πρόταση πως τα πανεπιστήμια θα πρέπει να μοιάζουν έτσι:

Χμμ. Μάλλον έμπλεξαν το σχέδιο από την φυλακή του Fox River στο Prison Break. Ή μάλλον όχι. Περισσότερα κάγκελα, περισσότερες κάμερες, περισσότερη ασφάλεια. Αντί να κάνουν το πιο απλό: να αφοπλίσουν τους υποψήφιους δολοφόνους τους.