Τελειώνει άλλος ένας χρόνος με τις κλασσικές ευχές για παγκόσμια ειρήνη στις δηλώσεις των πολιτικών και το "αγωνιστικό 2007" στις πινακίδες των ταξί που μας ανακοινώνουν το υποχρεωτικό δώρο του ενός ευρώ. Πολύ ψήνομαι να αγωνιστούμε ενάντια σε αυτό το δώρο. Αλλά δεν πειράζει, εδώ άλλοι κι άλλοι μας χρεώνουν 10% παραπάνω για το δώρο (8% πάνε στον εργαζόμενο) ή 50 ευρώ προκαταβολή για να στριμωχτείς σε ένα από τα γνωστά χαμετυπεία του κέντρου των Αθηνών.
Επί του παρόντος βρίσκομαι γεωγραφικά στην φημισμένη συνοικεία του Γκύζη. Το 185 μου απάντησε ότι όλα τα τελευταία δρομολόγια είναι 10 η ώρα. "Άρα, 10 η ώρα φεύγει από Σταθμό Λαρίσης." Σιωπή το 185. "Λέω, 10 η ώρα φεύγει έτσι;" Η απάντηση αφοπλιστική: "έ, πηγαίνετε λίγο νωρίτερα..."
Που να έρθει η ώρα που θα μπορείς να κάνεις αλλαγή του χρόνου στο Χ15 Σύνταγμα - Αγία Παρασκευή - Λούτσα, αγκαζέ με τον λεωφορειατζή.
Μια που το έπιασα το θέμα, μέσα σε μια βδομάδα πέτυχα οδηγό λεωφορείου και μηχανοδηγό προαστειακού να καπνίζουν εν ώρα δρομολογίου. Θεοί. Και εγώ θυμάμαι ένα τσιγάρο που έκανα στο τελευταίο Α7 πριν από κάτι αιώνες. Δεν ήξερα ότι απαγορεύεται. Δεν χρειάστηκε να το πω στον οδηγό, μας χώριζε ένα άδειο παλιό τσέχικο λεωφορείο. Γεια σου Ανδρέα...
Τέλος πάντων, καλή χρονιά σε όλους. Μην ελπίζετε για παγκόσμια ειρήνη, το τελευταίο βίντεο του Σαντάμ είναι αιτία εμφυλίου. Και με έκανε να τον λυπηθώ. Και όποιος μου πει ότι ήταν δικαιοσύνη αυτό το πράγμα θα τον κράξω. Εκτός αν η καταδίκη έλεγε ότι την ώρα που τον κρεμάγανε θα είχαν έναν ωραιότατο όχλο, όπως είχαν για το κεφάλι του Κρόμγουελ μια φορά και έναν καιρό (πριν ονομάσουν καμιά δεκάδα δρόμους προς τιμήν του.)
Και δεν θα προλάβει μέσα σε 2 ώρες να τελειώσει το μακελειό στη Σομαλία.
Δεν ξέρω τι να ευχηθώ. Μάλλον προσωπική υγεία και ευτυχία. Γιατί αν πάμε στο μακροσκοπικό της υπόθεσης, θα γίνω ψεύτης.
Τα λέμε του χρόνου.
31/12/06
Τα τραγούδια των γενεθλίων σας...
Αν απορούσατε ποτέ τι έπαιζε το ραδιόφωνο όταν ο πατέρας σας έτρεχε στο μαιευτήριο για να σας καμαρώσει, βρήκαμε τη λύση.
[EveryHit Date Engine]
Να τα δικά μου:
[EveryHit Date Engine]
Να τα δικά μου:
1985 On your birthdate the No. 1 single was Paul Hardcastle - "19"
1986 On your 1st birthday Spitting Image - "The Chicken Song"
1987 On your 2nd birthday Starship - "Nothing's Gonna Stop Us Now"
1988 On your 3rd birthday Wet Wet Wet / Billy Bragg - "With A Little Help From My Friends / She's Leaving Home"
1989 On your 4th birthday The Christians, Holly Johnson, Paul McCartney, Gerry Marsden, Stock Aitken & Waterman - "Ferry 'Cross The Mersey"
1990 On your 5th birthday Adamski - "Killer"
1991 On your 6th birthday Cher - "The Shoop Shoop Song (It's In His Kiss)"
1992 On your 7th birthday K.W.S. - "Please Don't Go/Game Boy"
1993 On your 8th birthday George Michael & Queen with Lisa Stansfield - "Five Live EP"
1994 On your 9th birthday Manchester United Football Squad - "Come On You Reds"
1995 On your 10th birthday Robson & Jerome - "Unchained Melody / The White Cliffs Of Dover"
1996 On your 11th birthday George Michael - "Fastlove"
1997 On your 12th birthday Olive - "You're Not Alone"
1998 On your 13th birthday Aqua - "Turn Back Time"
1999 On your 14th birthday The Backstreet Boys - "I Want It That Way"
2000 On your 15th birthday Madison Avenue - "Don't Call Me Baby"
2001 On your 16th birthday Geri Halliwell - "It's Raining Men"
2002 On your 17th birthday Ronan Keating - "If Tomorrow Never Comes"
2003 On your 18th birthday R Kelly - "Ignition Remix"
2004 On your 19th birthday Eamon - "F**k It (I Don't Want You Back)"
2005 On your 20th birthday Akon - "Lonely"
2006 On your 21th birthday Gnarls Barkley - "Crazy"
Famous Last Word: "Παλαιστίνη"
Όταν έχεις συνηθίσει να είσαι ο δικτάτορας ενός μέρους για πάνω από δύο δεκαετίες, μάλλον δεν μπορείς καν να πιστέψεις ότι αυτή η θηλιά που περνάνε γύρω από το λαιμό σου θα σφίξει. Ο صدام حسين عبد المجيد التكريتي, κατά κόσμον Σαντάμ Χουσεϊν, ο άνθρωπος που έλαβε την εξουσία με τις [ευλογίες της CIA] και ένιωσε ότι ο παλιός του εχθρός (οι κομμουνιστές) μάλλον ήταν ο καλύτερος του σύμμαχος όταν ο Θείος Σαμ αποφάσισε να προστατέψει το μικροσκοπικό Κουβέιτ.Όχι, ο Σαντάμ δεν εκτελέστηκε για το πώς πήρε την εξουσία. Τον εκτελέσανε για 184 χωρικούς. Που δεν λέω, είναι ένα σοβαρό έγκλημα, αλλά δεν ξέρω αν έχουν εκτελεστεί [άλλοι] και [άλλοι] που μετράνε νεκρούς με τις χιλιάδες. Ούτε αν ο Λευκός Οίκος κυκλοφόρησε ανακοίνωση που να τους καταδικάζει με τη σφοδρότητα που καταδίκασε τον μουσάτο καλοντυμένο κύριο που αντιμετώπισε την εκτέλεση που η ταχύτητά της πρέπει να κάνει κάθε σωφρονιστικό υπάλληλο του Τέξας να ντρέπεται.
Σίγουρα ήταν ένα από τα χειρότερα παιδιά που μπήκαν ποτέ σε κυβερνητικό πόστο στον πλανήτη. Όμως το να κυκλοφορείς 3GPP βιντεάκια με το πτώμα του μάλλον τον κάνει ήρωα και μάρτυρα για τους ομόθρησκούς του και τους ομοιδεάτες του. Ειδικά σε μια εποχή που η Made in America κατάσταση στο Ιράκ δεν δικαιολογεί ελπίδα για κανέναν εκτός από το υπουργικό συμβούλιο και τους contractors.
Και όταν το τελευταίο πράγμα που λέει είναι Παλαιστίνη, τότε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι η εκτέλεση θα χρησιμοποιηθεί από εξω-Ιρακινά γκρουπ τρομοκρατίας ή απελευθέρωσης, ανάλογα αν η επίθεση έγινε στη γειτονιά σου ή όχι.
ΥΓ: Κάτι τελευταίο, ο Αυστραλός πρωθυπουργός από πότε [αποφάσισε] ότι η Αυστραλία [γουστάρει] την θανατική ποινή;
9/12/06
Ζητούνται Υπουργοί
Το να γίνονται πραξικοπήματα σε κάποιες κουλές χώρες που τελειώνουν σε -σταν φαίνεται πιο λογικό από το να περνάνε τα τανκς κάτω από τα φοινικόδεντρα στο Φίτζι. Κι όμως, η χώρα πλέον αντιμετωπίζει ένα στάνταρ πραξικόπημα ανά πενταετία με τους στρατιωτικούς να απολύουν κυβερνήσεις κατά βούληση. Όμως, το κορυφαίο γεγονός του πραξικοπήματος ήταν η αγγελία με την οποία ζητούσαν βιογραφικά για πρωθυπουργούς...
Δίπλα λοιπόν σε αγγελίες για κρουαζιέρες, ο Frank Bainimarama (το όνομα προφανώς έγινε copy paste) ανακοίνωσε ότι ψάχνει για Υπουργούς. Τα κριτήρια είναι:
- Αδαμάντινος χαρακτήρας
- 10 χρόνια εργασιακής εμπείριας
- Να μην έχει κηρύξει ποτέ ο ενδιαφερόμενος χρεωκοπία
Μάλλον θέλουν και κάτι άλλο: να ενδιαφέρεται να συνεργαστεί με μια χούντα για όσο διαρκέσει η "μεταβατική" εξουσία. Τα μέλη της χούντας ήδη δεν μπορούν να ταξιδέψουν στη Νέα Ζηλανδία και το Φίτζι έχει αποβληθεί από την Κοινοπολιτεία.
Όσοι ενδιαφέρονται λοιπόν, ας επικοινωνήσουν με τα [Fiji Times].
Δίπλα λοιπόν σε αγγελίες για κρουαζιέρες, ο Frank Bainimarama (το όνομα προφανώς έγινε copy paste) ανακοίνωσε ότι ψάχνει για Υπουργούς. Τα κριτήρια είναι:
- Αδαμάντινος χαρακτήρας
- 10 χρόνια εργασιακής εμπείριας
- Να μην έχει κηρύξει ποτέ ο ενδιαφερόμενος χρεωκοπία
Μάλλον θέλουν και κάτι άλλο: να ενδιαφέρεται να συνεργαστεί με μια χούντα για όσο διαρκέσει η "μεταβατική" εξουσία. Τα μέλη της χούντας ήδη δεν μπορούν να ταξιδέψουν στη Νέα Ζηλανδία και το Φίτζι έχει αποβληθεί από την Κοινοπολιτεία.
Όσοι ενδιαφέρονται λοιπόν, ας επικοινωνήσουν με τα [Fiji Times].
29/10/06
Όμορφη πόλη
Χθες είχα βάλει το σακάκι μου και πήγα για το εβδομαδιαίο ξενύχτι. Γυρνώντας, είδα δύο πράγματα που με έκαναν να σκέφτομαι. Και να συζητάω. Και να πάω τελικά 8 η ώρα για ύπνο. Το ένα στη λεωφόρο Αλεξάνδρας και το άλλο στην πλατεία που προχθές γλεντούσαν οι ψηφοφόροι (;) του Βασίλη Γιαννακόπουλου. Ναι, βγήκε τελικά.
Έχοντας φύγει με δύο αυτοκίνητα από το ρεμπετάδικο (που σύντομα θα αποκτήσει website) ανεβαίναμε την Αλεξάνδρας για να πάμε στα Εverest της περιοχής για το πεϊνερλί του ξενερώματος. Περνώντας το μετρό ξαφνικά βρεθήκαμε σε μποτιλιάρισμα και σιγά σιγά άρχισαν να φαίνονται ένα ένα τα κομμάτια μιας μοτοσυκλέτας. Η μοτοσυκλέτα σχεδόν άθικτη, ένας νεαρός στο δρόμο να πονάει χωρίς ιδιαίτερα σημάδια αίματος και ένα ταξί με το πίσω παρ-μπρίζ θρυματισμένο και το πίσω αριστερά κομμάτι του συντρίμμια.
Συνηθισμένα πράγματα. Συνεχίσαμε να οδηγάμε μέχρι που είδα τον φίλο στο άλλο αυτοκίνητο να έχει κατεβεί και να τρέχει προς το σημείο. Σταματήσαμε και εμείς νομιμότατα (;) δίπλα στα κάγκελα του Αβραμόπουλου και τρέξαμε προς τα πίσω. Αυτό που δεν είχαμε δει ήταν ο οδηγός της μηχανής, με το πρόσωπο να μην φαίνεται από το αίμα να προσπαθεί να αναπνεύσει.
Ήρθαν τα ασθενοφόρα και οι αστυνομικοί και μετά το μόνο που έμεινε ήταν οι κηλίδες αίματος στο δρόμο και το κράσπεδο. Η μηχανή, γυαλιστερή σαν να είχε μόλις βγει από την αντιπροσωπεία, πεσμένη στην άσφαλτο μαζί με την ψυχολογία μας. Το σκηνικό άρχισε να πλάθεται στο μυαλό μας: ο ένας μόλις αγόρασε τη μηχανή και έβγαλε βόλτα το φίλο του. Κανένας δεν φόραγε κράνος - κόβει λίγο από το coolness της στιγμής. Εκεί που πήγαιναν κομμάτια, έφυγαν πάνω στο ταξί. Και μετά το αίμα. Ίσως και ένας νεκρός. Δεν θα μάθουμε ποτέ - σιγά την είδηση δηλαδή. Εδώ ξεκληρίζεται ένα χωριό κάθε βδομάδα στους δρόμους.
Και όλα αυτά γιατί; Η ματαιότητα της στιγμής. Η αδρεναλίνη. Η εμποτισμένη με βλακεία ανθρώπινη φύση. Η αγάπη για τον κίνδυνο. Και τι να κάνεις; Οι δύο για το νοσοκομείο έφυγαν οριζοντίως από την τρέλλα τους. Ο ταξιτζής από την άλλη θα κάνει να δουλέψει πολύ καιρό με τη ζημιά που έπαθε. Φουκαράδες όλοι - και για όλα αυτά φταίει ο οδηγός. Ούτε οι δρόμοι ούτε η κυβέρνηση Καραμανλή. Όπως θα έλεγε και ο Γιώργος, φταίει ο κλασσικός ο μαλάκας ο Έλληνας.
Μερικές ώρες αργότερα έπινα τον πρωινό καφέ μου στο Everest. Απέναντι μια γνωστή φυσιογνωμία μέσα στο κίτρινο φωσφοριζέ γιλεκάκι του δήμου να καθαρίζει την πλατεία. Νέος, γύρω στα 26, με τις έννοιες φίλος και κοπέλα να είναι τόσο ξένες όσο το Prison Break στην λαντζαδόρισα του ρεμπετάδικου.
Με αυτόν κάποτε παίζαμε μπάλα, όταν είμασταν όλοι κάτι βλαμμένα με φόρμες και ποδοσφαιρικά παπούτσια και το μόνο που μας ξεχώριζε ήταν η ικανότητά μου να βάζω την μπάλα στα δίχτυα (της παρακείμενης ψαραγοράς) και οι ντρίμπλες του συμπολίτη που πίναμε τον καφέ παρέα (είχε μια καταπληκτική ικανότητα να ντριμπλάρει τον εαυτό του.)
Τώρα εμείς με τα σακάκια, τα design πουκάμισα και τον φίλτρου των 1,60 στο τραπέζι, με τις σπουδές μας, τις δουλειές μας και τη ζωή μας. Απέναντι ο no-lifer, ο άνθρωπος που καθαρίζει την πλατεία, με τα χίλια προβλήματα και τις πιθανότητες να βρεθεί μια καλύτερη λύση να είναι τόσες όσες και αυτές ενός τυχαίου σπερματοζωαρίου να γίνει τελικά άνθρωπος.
Ή ενός δικηγόρου.
Ο άλλος δεν άντεξε να κοιτάει το θέαμα. Σε πιάνει μια στενοχώρια. Οι κάφροι του Δημοτικού που τον κορόιδευαν του σημάδεψαν τη ζωή. Ίσως. Όπως και να έχει μόνο μια σκέψη μου πέρναγε από το μυαλό βλέποντας τον να πετάει τα στεφάνια της παρέλασης στον κάδο απορριμάτων. Έτσι και ξανακούσω κανέναν να γκρινιάζει ότι η ζωή του είναι σκατά επειδή τον παράτησε μια παρένθετη γκόμενα ή επειδή παίρνει πτυχίο με 5.1, θα τον συστήσω στον πατέρα μου για μια κενή θέση εργασίας.
Το αφεντικό του φουκαρά που καθάριζε το δρόμο δηλαδή.
Έχοντας φύγει με δύο αυτοκίνητα από το ρεμπετάδικο (που σύντομα θα αποκτήσει website) ανεβαίναμε την Αλεξάνδρας για να πάμε στα Εverest της περιοχής για το πεϊνερλί του ξενερώματος. Περνώντας το μετρό ξαφνικά βρεθήκαμε σε μποτιλιάρισμα και σιγά σιγά άρχισαν να φαίνονται ένα ένα τα κομμάτια μιας μοτοσυκλέτας. Η μοτοσυκλέτα σχεδόν άθικτη, ένας νεαρός στο δρόμο να πονάει χωρίς ιδιαίτερα σημάδια αίματος και ένα ταξί με το πίσω παρ-μπρίζ θρυματισμένο και το πίσω αριστερά κομμάτι του συντρίμμια.
Συνηθισμένα πράγματα. Συνεχίσαμε να οδηγάμε μέχρι που είδα τον φίλο στο άλλο αυτοκίνητο να έχει κατεβεί και να τρέχει προς το σημείο. Σταματήσαμε και εμείς νομιμότατα (;) δίπλα στα κάγκελα του Αβραμόπουλου και τρέξαμε προς τα πίσω. Αυτό που δεν είχαμε δει ήταν ο οδηγός της μηχανής, με το πρόσωπο να μην φαίνεται από το αίμα να προσπαθεί να αναπνεύσει.
Ήρθαν τα ασθενοφόρα και οι αστυνομικοί και μετά το μόνο που έμεινε ήταν οι κηλίδες αίματος στο δρόμο και το κράσπεδο. Η μηχανή, γυαλιστερή σαν να είχε μόλις βγει από την αντιπροσωπεία, πεσμένη στην άσφαλτο μαζί με την ψυχολογία μας. Το σκηνικό άρχισε να πλάθεται στο μυαλό μας: ο ένας μόλις αγόρασε τη μηχανή και έβγαλε βόλτα το φίλο του. Κανένας δεν φόραγε κράνος - κόβει λίγο από το coolness της στιγμής. Εκεί που πήγαιναν κομμάτια, έφυγαν πάνω στο ταξί. Και μετά το αίμα. Ίσως και ένας νεκρός. Δεν θα μάθουμε ποτέ - σιγά την είδηση δηλαδή. Εδώ ξεκληρίζεται ένα χωριό κάθε βδομάδα στους δρόμους.
Και όλα αυτά γιατί; Η ματαιότητα της στιγμής. Η αδρεναλίνη. Η εμποτισμένη με βλακεία ανθρώπινη φύση. Η αγάπη για τον κίνδυνο. Και τι να κάνεις; Οι δύο για το νοσοκομείο έφυγαν οριζοντίως από την τρέλλα τους. Ο ταξιτζής από την άλλη θα κάνει να δουλέψει πολύ καιρό με τη ζημιά που έπαθε. Φουκαράδες όλοι - και για όλα αυτά φταίει ο οδηγός. Ούτε οι δρόμοι ούτε η κυβέρνηση Καραμανλή. Όπως θα έλεγε και ο Γιώργος, φταίει ο κλασσικός ο μαλάκας ο Έλληνας.
Μερικές ώρες αργότερα έπινα τον πρωινό καφέ μου στο Everest. Απέναντι μια γνωστή φυσιογνωμία μέσα στο κίτρινο φωσφοριζέ γιλεκάκι του δήμου να καθαρίζει την πλατεία. Νέος, γύρω στα 26, με τις έννοιες φίλος και κοπέλα να είναι τόσο ξένες όσο το Prison Break στην λαντζαδόρισα του ρεμπετάδικου.
Με αυτόν κάποτε παίζαμε μπάλα, όταν είμασταν όλοι κάτι βλαμμένα με φόρμες και ποδοσφαιρικά παπούτσια και το μόνο που μας ξεχώριζε ήταν η ικανότητά μου να βάζω την μπάλα στα δίχτυα (της παρακείμενης ψαραγοράς) και οι ντρίμπλες του συμπολίτη που πίναμε τον καφέ παρέα (είχε μια καταπληκτική ικανότητα να ντριμπλάρει τον εαυτό του.)
Τώρα εμείς με τα σακάκια, τα design πουκάμισα και τον φίλτρου των 1,60 στο τραπέζι, με τις σπουδές μας, τις δουλειές μας και τη ζωή μας. Απέναντι ο no-lifer, ο άνθρωπος που καθαρίζει την πλατεία, με τα χίλια προβλήματα και τις πιθανότητες να βρεθεί μια καλύτερη λύση να είναι τόσες όσες και αυτές ενός τυχαίου σπερματοζωαρίου να γίνει τελικά άνθρωπος.
Ή ενός δικηγόρου.
Ο άλλος δεν άντεξε να κοιτάει το θέαμα. Σε πιάνει μια στενοχώρια. Οι κάφροι του Δημοτικού που τον κορόιδευαν του σημάδεψαν τη ζωή. Ίσως. Όπως και να έχει μόνο μια σκέψη μου πέρναγε από το μυαλό βλέποντας τον να πετάει τα στεφάνια της παρέλασης στον κάδο απορριμάτων. Έτσι και ξανακούσω κανέναν να γκρινιάζει ότι η ζωή του είναι σκατά επειδή τον παράτησε μια παρένθετη γκόμενα ή επειδή παίρνει πτυχίο με 5.1, θα τον συστήσω στον πατέρα μου για μια κενή θέση εργασίας.
Το αφεντικό του φουκαρά που καθάριζε το δρόμο δηλαδή.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)