Ηνωμένες(;) Πολιτείες της Αμερικής

Πόσες φορές έχουμε ακούσει από τους ταξιδεμένους φίλους μας ότι το πριν/μετά effect της πτήσης από τη Νέα Υόρκη ως το Ντάλας είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από το αντίστοιχο της πτήσης Αθήνας-Λονδίνου. Από την άλλη, κάθε φορά που οι κάλπες βγάζουν Ρεπουμπλικάνο στις προεδρικές εκλογές, οι κάτοικοι των μεγαλουπόλεων του βορρά γκρινιάζουν ότι αποφασίζουν οι βλάχοι του νότου για το ποιός θα τους κυβερνήσει. Το ονειροδρόμιο βρήκε μερικές χαριτωμένες ιδέες στο Διαδίκτυο για το πώς θα έπρεπε να σπάσει η Αμερική σε δύο χώρες, το πώς θα μπορούσε η μισή να ενωθεί με τον Καναδά, καθώς και το πώς διάφοροι άκυροι τύποι (όπως το 15% των Ταϊβανέζων) θέλουν να γίνει το μέρος τους η 51η πολιτεία. Πραγματική απόλαυση.

50 και πολλές είναι
Ο χάρτης των Ελληνικών εκλογών είναι πάντα μια πανδαισία του μπλε ή του πράσινου με μερικές τρύπες. Ο χάρτης των Βρετανικών εκλογών έχει κάπου 12 χρώματα κάθε χρόνο γιατί οι Σκωτσέζοι, οι Ουαλοί και οι Ιρλανδοί επιμένουν να ψηφίζουν κόμματα που ή έχουν περίεργα ονόματα στα Κέλτικα και θέλουν να δουν τις περιοχές τους ανεξάρτητες ή άλλα κόμματα που λατρεύουν τον Union Jack πιο πολύ και από την ίδια την Ελισάβετ. Και το 49% των Άγγλων θέλει να ξεφορτωθεί τη Σκωτία, 2% παραπάνω από τους Σκωτσέζους που θέλουν το ίδιο πράγμα. Ο χάρτης των Αμερικανικών εκλογών; Πάντα το ίδιο σκηνικό - μπλε στις άκρες και κόκκινο στη μέση.

Χάρτης των εκλογών του 2004

Οι Δημοκρατικοί πάντα κερδίζουν τις πολιτείες τύπου Νέα Υόρκη, Πενσυλβάνια, Ιλινόις και πάει λέγοντας. Μέχρι και το District of Columbia, δηλαδή η πρωτεύουσα Ουάσιγκτον που θα περίμενες ότι κατοικείται από κυβερνητικά στελέχη, ψήφισε Δημοκρατικούς του 2004. Οι Ρεπουμπλικάνοι αντιθέτως δεν χάνουν για κανέναν λόγο μέρη όπως το Τέξας και την Αλαμπάμα, μέρη των οποίων οι κάτοικοι γίνονται το τέλειο θύμα για ταινίες του Sacha Baron Cohen τραγουδώντας περήφανοι "Throw the Jew down the well, so my country can be free..."

Η πιο σοβαρή(;) πρόταση που βρήκαμε χωρίζει τις ΗΠΑ σε δύο χώρες: την Αμερική και τους Ρεπουμπλικάνους. Τα υποψήφια ονόματα για την δεύτερη χώρα περιλαμβάνουν το Jesusland (με το δικό του [website]) και - το πιο τολμηρό Dumbfuckistan. Η Αμερική στους χάρτες αυτούς ενώνεται με τον Καναδά (αν και κάποιοι θεωρούν την Αλμπέρτα υπερβολικά συντηρητική οπότε την δίνουν στο Jesusland) και έτσι δύο υπέροχες χώρες κάνουν την εμφάνισή τους.

Σκλάβοι και Ρεπουμπλικάνοι
Σηκώνει πολύ συζήτηση και η εξόφθαλμη ομοίοτητα του εκλογικού χάρτη της Αμερικής με τον χάρτη των πολιτειών που είχαν σκλάβους στα χρόνια μετά τον εμφύλιο. Μαντέψτε ποια ήταν η ομοιότητα και κερδίστε...

Και οι υποψήφιοι για την 51η πολιτεία!
Μέσα στα γέλια πετύχαμε και κάτι ακόμα καλύτερο: τους διάφορους πληθυσμούς που ονειρεύονται η περιοχή τους να γίνει η 51η πολιτεία των Η.Π.Α., μια φράση που χρησιμοποιείται για άγνωστους σκοπούς να περιγράψει τη Μεγάλη Βρετανία, την Αυστραλία, τον Καναδά και άλλες παρόμοιες χώρες. Πέρα λοιπόν από το District of Columbia που βαρέθηκε να διοικείται απευθείας από το Κογκρέσο και θέλει να μπορεί να αποφασίζει μόνο του για το πώς θα μαζεύει τα σκουπίδια από την Pennsylvania Avenue, καθώς και το Πόρτο Ρίκο που ήδη ανήκει στην Αμερική αλλά δεν είναι πολιτεία γιατί κάποιο κομμάτι γης πρέπει να είναι το all-american duty free, τα καλύτερα που πετύχαμε ήταν τα εξής:

Ταϊβάν: Η χώρα που δεν είναι χώρα, αφού η ίδια (ονόματι Δημοκρατία της Κίνας) δεν κηρύττει την ανεξαρτησία της επειδή η άλλη Κίνα (η κόκκινη) την απειλεί με πόλεμο αν το κάνει, αλλά από την άλλη ακόμα και η μάνα μου ξέρει ότι πρόκειται για ένα κράτος από μόνο του, αφού η μόνη κομμουνιστική απόφαση που επηρέασε ποτέ το νησί ήταν αυτή του Μάο να κυνηγήσει τους εθνικιστές μέχρι τις ακτές τις Κίνας και να τους κουνήσει το μαντήλι. Σε πρόσφατη έρευνα λοιπόν στο νησί για το ποιά θα έπρεπε να είναι η τύχη της Ταϊβάν το 15% δεν δήλωσε ούτε την ανεξαρτησία, ούτε το status quo, ούτε την μετατροπή στο καθεστώς του Χονγκ Κονγκ. Επέλεξε να ενωθεί με την Αμερική και να γίνει η 51η πολιτεία! Οι λόγοι που έγινε αυτό μπορεί να έχουν σχέση με την κακή μετάφραση από τα Κινέζικα στα Αγγλικά, ένα πρόβλημα το οποίο είναι ήδη παρών στις οδηγίες χρήσεως των ηλεκτρικών μας συσκευών και ενδέχεται να προκύψει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Τεχνικά όμως η Ταϊβάν μπορεί να θεωρηθεί Αμερικανικό έδαφος αφού υπάρχουν διάφορες συνθήκες από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο που δεν ξεκαθαρίζουν την τύχη του νησιού μετά την αποχώρηση των Συμμάχων. Μια 51η πολιτεία απέναντι ακριβώς από την Κίνα και σε απόσταση βολής από την παιδική χαρά του βορειοκορεάτη θαυμαστή του Hollywood θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα...

Γουιάνα: Μια λιγότερο τρελλή ιδέα, καθώς στις ΗΠΑ ζει το ένα τρίτο του συνολικού τους πληθυσμού και είναι και ελαφρώς πιο κοντά στην Αμερική από ότι η χώρα του chicken chow mein που αναφέραμε προηγουμένως. Υπάρχει και [website] αφοσιωμένο στην ιδέα. Αν υιοθετηθεί η πρόταση, οι Η.Π.Α. θα έχουν πλέον σύνορα με την Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβεζ, ειδικής αυτοκινούμενης συσκευής ανίχνευσης θείου σε πόντιουμ των Ηνωμένων Εθνών και γενικώς του μεγαλύτερου εφιάλτη του Πλανητάρχη, τώρα που ο Κάστρο είναι ανάμεσα στο πουθενά και το αντίο.

Αλμπέρτα: Οι προσεκτικοί θα θυμούνται το όνομα από την αναφορά του πριν στο ανέκδοτο περί Jesusland και Dumbfuckistan. Και όμως, το 42% των ερωτηθέντων σε [δημοσκόπηση] δεν θεωρούν καθόλου ανέκδοτο την πιθανότητα να αποσχιστούν από τον Καναδά. Η ίδια η Αλμπέρτα είναι αρκετά συντηρητική και έχει και πετρέλαιο, άρα χωράει στην Αμερική και δίνει και επιπλέον ψήφους στους Ρεπουμπλικάνους. Η ιδέα δεν είναι καινούργια - μέχρι και το Κεμπέκ απέκτησε κόμμα που υποστήριζε την ένωσή τους με τις ΗΠΑ το 1980 (αλλά η ιδέα δεν ακούγεται καλή στα Γαλλικά, άρα το κόμμα εξαφανίστηκε σχετικά άδοξα). Το 2003 ένας κάτοικος από την Βρετανική Κολούμπια έγραψε στον Μπους παρακαλώντας τον να κατακτήσει την περιοχή του. Ο Μπους δεν αποκρίθηκε ποτέ στην επιστολή. Και μην ακούσω τίποτα κρυάδες του τύπου "δεν ξέρει να διαβάζει..."

Ισραήλ και Παλαιστίνη: Ο Μπιλ Κλίντον (που εγγυημένα ξέρει να διαβάζει) έλαβε ένα βιβλίο το 2005 από μια σχετικά άσχημη γυναίκα. Το βιβλίο τιτλοφορείται "Two Stars for Peace" και δηλώνει πως η καλύτερη λύση για την Μέση Ανατολή είναι η προσθήκη του Ισραήλ ως 51ης πολιτείας και της Παλαιστίνης ως 52ης. Πριν γελάσετε, δείτε και το [ντοκουμέντο]. Άντε να πει τώρα ο Μπιλ ότι ήταν ένα απλό δώρο, όπως είπε και ο Χριστόδουλος για εκείνες τις διακοπές του πρόσφατα. Οι ΗΠΑ έχουν πολλά να κερδίσουν, λέει η συγγραφέας, από αυτή την κίνηση. Δεν θα ήθελα να είμαι ο άνθρωπος που θα ανακοίνωνε σε συγκεντρωμένο πλήθος της Χαμάς ότι είναι πλέον Αμερικανοί υπήκοοι. Ούτε θα ήθελα μάλλον να ενσωματώσω στην χώρα μου το χειρότερο πρόβλημα της διεθνής πολιτικής σκηνής. Η συγγραφέας υποστηρίζει ότι το πρόβλημα θα λυθεί άμεσα, χωρίς να εξηγεί ακριβώς το πώς, ενώ οι ΗΠΑ θα επωφεληθούν καθώς "οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνοι είναι οι πιο δημιουργικοί άνθρωποι στον κόσμο." Ναι, οι μεν στον τακτικό πόλεμο, οι δε στο αντάρτικο. Ίσως όμως να μην είναι και τόσο κακή ιδέα, οι αραβόφωνοι είναι κάτι που λείπει από την logistics ομάδα του Αμερικανικού Στρατού...

Σικελία: Αυτό έγινε το 1944. Δικαιολογούνται λόγω της σκατοκατάστασης που υπήρχε στην Ευρώπη. Ίσως θα έπρεπε να γίνει για να διευκολυνθούν οι επιχειρήσεις των διάφορων επιφανών Ιταλών της εποχής στην Αμερική...

Πετώντας στο Ιράκ

Επειδή το ξέρουμε ότι οι περισσότεροι από εσάς σκοπεύετε να περάσετε τις καλοκαιρινές διακοπές σας στο ηλιόλουστο Ιράκ, ετοιμάσαμε ένα αφιέρωμα στα αεροδρόμια του Ιράκ, καθώς και τις πτήσεις που οδηγούν σε αυτό το καταπληκτικό κομμάτι του πλανήτη και ιδιαίτερα στην πρωτεύουσα Βαγδάτη, η οποία γιόρτασε την 4η επέτειο από τότε που ο χειρότερος δικτάτορας του κόσμου έφυγε και επιτέλους οι άνθρωποι μπορούν να σφάζονται μεταξύ τους ελεύθερα.

Το ονειροδρόμιο εντόπισε λειτουργικά πολιτικά αεροδρόμια σε τρεις πόλεις του Ιράκ: τη Βαγδάτη, το Ερμπίλ και το Σουλεϊμανίγια. Ξεκινώντας τη διαδρομή μας από το αεροδρόμιο της Βαγδάτης, κατασκευάστηκε το 1982 με 900 εκατομμύρια δολλάρια που η Γαλλία δεν πήρε ποτέ σε αντάλλαγμα για την συνδρομή της στο να κτιστεί το Saddam International Airport, με τον κωδικό SDA. Το 1991 η διεθνής κοινότητα με το εμπάργκο της φρόντισε να μην μπορέσει να πετάξει καμία εταιρεία προς τη Βαγδάτη - εκτός από τον Ερυθρό Σταυρό και τις υπόλοιπες ανθρωπιστικές οργανώσεις. Το 2003 το αεροδρόμιο άλλαξε ονομασία αφού ξηλώθηκε η ταμπέλα που έγραφε Saddam και πλέον (μάλλον) ονομάζεται Baghdad International Airport. Μπορείτε να δείτε το αεροδρόμιο στη σημερινή του μορφή στην συλλογή του [Cary Norton].

Το αεροδρόμιο διέθετε τρία terminals ονόματι Babylon, Samarrah και Nineveh, για να θυμούνται τις αυτοκρατορίες που έδρασαν στην περιοχή στα αρχαία χρόνια, καθώς και μια VIP αίθουσα για να υποδέχεται ο Σαντάμ τους καλεσμένους του (τότε είχε πολλούς, για διάφορους λόγους που μπορεί να έχουν να κάνουν με την ύπαρξη της Σοβιετικής Ένωσης και του κακού Ιράν.) Μια προσεκτική ματιά στον εγκαταλελειλημένο (ανάθεμα αν το έγραψα σωστά) [πίνακα ανακοινώσεων] δείχνει ότι η Air France, η KLM, η British Airways και η Lufthansa - μεταξύ άλλων - εκτελούσαν τακτικές πτήσεις προς το Saddam International. Η απορία μου για το αν πέταξε ποτέ η Ολυμπιακή για Βαγδάτη έμεινε αναπάντητη, γιατί είναι δύσκολο να βρεις που πετάει και αν θα πετάξει [σήμερα] αυτή η εταιρεία, πόσο μάλλον που πέταγε πριν από 20 χρόνια.

Μετά το 2003, αφού άνοιξε η καθιερωμένη βάση που προσφέρει Burger King και Subway στους Αμερικανούς στρατιώτες λίγο παραδίπλα, κάποιες εταιρείες εκδήλωσαν ενδιαφέρον να εκτελέσουν πτήσεις προς τον εξωτικό αυτό προορισμό. Μία από αυτές ήταν και η διάσημη Air Scotland, που πέταγε με την άδεια της Greece Airways, μέχρι που μια μέρα άνοιξε η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας το στόμα της και την κατάπιε. Οι εταιρείες που τα κατάφεραν τελικά είναι οι Air Memphis που πετάει για Κάιρο, η Flying Carpet Airlines που πάει Βηρυττό (άλλο ασφαλές αεροδρόμιο), η Ishtar Airways (ποιά;) που πάει Ντουμπάι και η SyrianAir για Δαμασκό. Σε αυτές προσθέστε την Royal Jordanian που πάει Αμάν και την Iraqi Airways, τον εθνικό αερομεταφορέα της χώρας, που πετάει για Αμάν, Κάιρο, Ντουμπάι και Κωνσταντινούπολη, ενώ έκανε πρόσφατα αίτηση για να πάρει τη θέση της δίπλα στα υπόλοιπα αεροπλάνα στο Heathrow. Είμαι σίγουρος ότι θα την βάλουν δίπλα στην British Airways (η οποία μαζί με την Virgin Atlantic θέλουν το ίδιο δρομολόγιο παρεπιπτόντως.) Η Iraqi πετάει και για τα άλλα δύο αεροδρόμια του αφιερώματος, αλλά νομίζω ότι αυτές τις λεπτομέρειες θα τις βρείτε αφού φτάσετε εκεί.

Η μετάβαση από το αεροδρόμιο προς την πόλη γίνεται με υπερπολυτελή λεωφορεία express τα οποία προσφέρουν όλες τις ανέσεις που χρειάζεστε - όπως το σασί ενός τανκ - καθώς ο δρόμος από το αεροδρόμιο προς την πόλη έχει χαρακτηριστεί ως το πιο επικίνδυνο σημείο του παγκόσμιου οδικού δικτύου - μετά το πέταλο του Μαλιακού και ολόκληρο τον Δήμο Αμαρουσίου. O δρόμος ονομάζεται Route Irish, ένα όνομα που προκαλεί διάφορα ερωτηματικά για την μη πρόκληση διπλωματικού επεισοδίου εκ μέρους του Δουβλίνου.

Όσον αφορά τα άλλα δύο αεροδρόμια, το Ερμπίλ (EBL) και το Σουλεϊμανίγια (SUL) είναι δύο πόλεις του Ιρακινού Κουρδιστάν, του πιο ασφαλούς κομματιού του Ιράκ. Το αεροδρόμιο της [δεύτερης] κατασκευάστηκε μεταξύ 2003-2005, όταν η υπόλοιπη χώρα ήταν μπλεγμένη σε μια περιέργη κατάσταση που ενείχε κάποιες εκατοντάδες πιθήκους, κάποιους Αυστραλούς και Πολωνούς στρατιώτες καθώς και διάφορους δημοσιογράφους ενσωματωμένους σε Αμερικανικά άρματα μάχης που δεχόντουσαν το καλωσόρισμα του Ιρακινού λαού. Fun times. Εκτός από τις κλασικές πτήσεις για Ντουμπάι, Αμάν και Κωνσταντινούπολη, μπορείτε να πάτε στο Ερμπίλ μέσω Στοκχόλμης και στο Σουλεϊμανίγια μέσω Μονάχου με Royal Jordanian Airlines.

Φιλοσοφία και άλλες κουταμάρες

Ενώ η μισή Αθήνα γιόρταζε σε ακριβά εστιατόρια την γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου και η άλλη μισή ήταν ανάμεσα σε μπυραρίες με μπακουροπαρέες ή τον καναπέ βλέποντας τη ζωντανή απόδειξη ότι αυτή οι μεγάλες μας ομάδες δικαιούνται να παίζουν άλλον έναν μήνα στην Ευρώπη (τον Ιούλιο), εγώ βρέθηκα σε ένα καφέ του κέντρου όπου έπρεπε να μιλήσω για το αν υπάρχουν όρια στο κατά πόσο ο καλλιτέχνης πρέπει να λογοκριθεί.

Πριν ξεκινήσει η σεμνή τελετή έπεσα και πάνω σε γνωστότατο καθηγητή της Φιλοσοφικής ο οποίος αναγκάστηκε να μετατρέψει την καφετέρια σε αίθουσα εξετάσεων για τους μεταπτυχιακούς του φοιτητές. Και χτες το βράδυ καθηγήτρια της ίδιας σχολής μου έλεγε ότι δεν την αφήνουν να πάει στο γραφείο της. Φέυγοντας δε από εκεί, διαπίστωσα ότι στο Πολυτεχνείο η κατάληψη έχει περάσει στο στάδιο της υποστήριξης πανανθρώπινων αξιών όπως η νομιμοποίηση όλων των μεταναστών (όταν έρθει κανένα καραβάνι με μηχανικούς από την Ινδία, τότε να σας δω όλους – εδώ δεν θέλετε να νομιμοποιηθούν οι πτυχιούχοι Έλληνες...)

Στην συζήτηση λοιπόν που ακολούθησε της σύντομης παρέμβασής μου διαπίστωσα ότι αρκετοί νεοέλληνες φιλόσοφοι (κατά πτυχίο) βρίσκονται κάπου ανάμεσα στο πουθενά και το αντίο, όπως θα έλεγε και ο Κλιντ. Ντροπή θα μου πείτε, επιστήμονες άνθρωποι και τα λοιπά. Πρώτα απ’όλα, το γεγονός ότι μέμφονται όποιον δεν αναζητάει τη μία και μοναδική αλήθεια και περιορίζεται στο να πείσει τους ανθρώπους. Μα με αυτούς ζεις, αυτοί πρέπει να συμφωνούν μαζί σου για να πας μπροστά. Όχι. Το τραπέζι μπροστά σου δεν είναι τραπέζι, είναι μια ιδέα. Και το κεφάλι τους επίσης. Αν το τραπέζι όμως έρθει με δύναμη πάνω στο κεφάλι, στο χωριό μου αυτή η μάχη των ιδεών οδηγάει σε καρούμπαλο.

Ατάκες του τύπου «ο Καντ όρισε την τέχνη ως κάτι που δεν έχει κανέναν απολύτως σκοπό.» Ο Σόλιντ πρέπει να είναι ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης που ανέδειξε ποτέ το Βέλγιο, εκτός αν βρήκε κάποιος σκοπό στο σύστημα του Ολυμπιακού φέτος στην Ευρώπη. Βέβαια, από χθες προσπαθώ να σκεφτώ έστω και ένα άσκοπο κομμάτι τέχνης. Ίσως το έργο της Κικής Δημουλά. Ή αυτό το blog. Ναι, είμαι καλλιτέχνης. Σύμφωνα λοιπόν με τον άνθρωπο που προέβη στην δήλωση αυτή, η συζήτηση ήταν άσκοπη επειδή δεν προσδιορίσαμε την τέχνη κατά Καντ. Όπως προφανώς κάνει και όλος ο υπόλοιπος κόσμος εκτός από εμένα τον αδαή που έμαθα ότι τέχνη είναι από το έργο «Πήδημα» στο μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Κηφισιά (ένα Lada διαλυμένο που αιωρείται) μέχρι την Καπέλα Σιστίνα στο Βατικανό.

Το σοκ όμως δεν ήταν εκεί. Ούτε καν στον τύπο που άρχισε την φιλοσοφική ανάλυση του τι είναι παιχνίδι. Το σοκ ήρθε όταν ένας σεβάσμιος κύριος ανήγγειλε με πάθος ότι το Ισλάμ έχει ως μέσο του την βία και ότι τον προσβάλλει μόνο και μόνο η ύπαρξη της θρησκείας. Κοίταζα με αγωνία τους υπόλοιπους. Κανείς δεν διαφώνησε, έστω και χλιαρά, με τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Ούτε και εγώ – παραήμουν αποσβολωμένος για την περίσταση.

Έχοντας διασφαλίσει μέσα στο μυαλό μου την εξαφάνιση της πιθανότητας να γίνω ποτέ φιλόσοφος, σκεφτόμουν την ατάκα που χρησιμοποίησα στην αρχή. Φιλόσοφος είναι αυτός που θέτει το προφανές σε όρους του δυσνόητου. Η φράση ειπώθηκε για τους οικονομολόγους αλλά δεν είναι κατ’ανάγκη προφανή αυτά που λένε – απλά η επιστήμη τους βασίζεται στην μεγάλη παράγραφο που προηγείται κάθε έρευνας και αναφέρει τη λέξη «έστω» ακολουθούμενη από μια σειρά από πράγματα που δεν πρόκειται να συμβούν ποτέ (π.χ., να κλείσεις την αγορά μέσα σε μια γυάλα και να μην βρέξει, να μην αρρωστήσει κανένας εργαζόμενος, να μην κάνουν μια πορεία οι φοιτητές στην Κατεχάκη και να μην πέσει η ιδέα ενός τραπεζιού πάνω στην ιδέα του κεφαλιού σου.)

Αυτή η μεγάλη αλήθεια που ψάχνουν δεν θα βρεθεί ποτέ. Γιατί οι περισσότεροι δεν πολυασχολούνται με το να εφαρμόσουν τη σκέψη τους, ποιοτική ή μη, σε όρους της πραγματικότητας. Αν είπε ο Καντ μια πατάτα προ αιώνων, δεν πάει να πει ότι είναι και σωστή. Αν οι φιλόσοφοι δεν ασχοληθούν με το πώς η σκέψη τους μπορεί να κάνει καλύτερη την καθημερινότητα τότε δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια παρέα αρχαιολάγνων που δεν έχουν επαφή με τον έξω κόσμο. Γι’αυτό παραδέχομαι τον Πελεγρίνη και τα «Σφηνάκια» του.

Δεν εξηγείται αλλιώς η μομφή στην συζήτηση για την ελευθερία της έκφρασης στο παραπάνω θέμα. Δεν εξέτασα, λέει, την τέχνη ως τέχνη. Η οποία ήταν για άλλους αυτό που είπε ο Καντ, για κάποιους άλλους ήταν το διαχρονικό. Δεν χρειάζεται ο Νταλί για να βρεις ψωμί για συζήτηση, ένας Δανός που έχω ξεχάσει ήδη το όνομά του κατάφερε να κάψει μια ντουζίνα πρεσβείες. Ο Τζίμης Πανούσης έχει ένα αφοσιωμένο κοινό θρησκόληπτων κάθε σεζόν έξω από το μαγαζί του με πλακάτ. Ο Μίμης Ανδρουλάκης ζέστανε τους άπορους της Θεσσαλονίκης με τα φλεγόμενα βιβλία του. Κανείς από τους τρεις (με εξαίρεση ίσως τον Πανούση) δεν θα περάσει στη σφαίρα του διαχρονικού. Οι τάξεις του 2307 δύσκολα θα αναφέρονται σε όλους αυτούς που σήμερα, λόγω της αυξημένης κινητικότητας των μηνυμάτων (ωχ, κόλλησα) βρίσκονται από τη μία στιγμή στην άλλη στο επίκεντρο ενός ολόκληρου πλανήτη.

Αλλά και πάλι. Ούτε καν ο Ντα Βίντσι μπορεί να θεωρηθεί καλλιτέχνης – πληρωνόταν για αυτό που έκανε. Ά ρε Καντ, νόμιζα ότι η χειρότερη γκάφα σου ήταν το πάθος σου για την θανατική ποινή. Και το όνομά σου που με έκανε πάντα να γελάω όταν το άκουγα στα Αγγλικά, όταν προσέθετα νοερά το that μπροστά στο επίθετό σου...

Υ.Γ. Έχει και πολύ γέλιο όταν μιλάνε για την εκκλησία. «Κάθε Χριστιανός θα προσβαλλόταν αν του έλεγες ότι 4 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν συμφωνούν ότι ο Χριστός ήταν Θεός.» Λες και εσύ που το παίζεις υπεράνω θρησκειών δεν θα φωνάξεις «Παναγία μου» όταν βρεθεί κάποιος με ένα πιστόλι (συγνώμη, την ιδέα του) στον κρόταφό σου. Λες και εγώ που πέφτω μέσα στον ορισμό του Χριστιανού με την γενικότερη ιδέα θα πάρω τα όπλα επειδή μου είπες ότι υπάρχουν μουσουλμάνοι. Η μάνα μου ήδη ετοιμάζει την αυτοκτονία της επειδή έκανα το τραγικό λάθος να της πω τι σήμαινε αυτό το σύμβολο στη σημαία του Ισραήλ...

Φιλεκπαιδευτική (;) Εταιρεία

Νόμιζα ότι ήμουν ο ένας από τους 30 μοναδικούς μαθητές που έχουν δει με τα μάτια τους έξωση στο σχολείο τους. Εμένα μού'χε τύχει στην τρυφερή ηλικία των 11 όταν αντί για μπάλες βρήκα αστυνομικούς, μια κυρία με ένα τσιντσιλά και τον κύριο Μαρούδα (του ιστορικού σχολείου) στο προαύλιο του δημοτικού μου. Σήμερα λοιπόν οι μαθητές του 2ου Λύκειου Αθηνών και του 6ου Εσπερινού Γυμνασίου και Λυκείου Αθηνών αντιμετωπίζουν μια παρόμοια κατάσταση. Και οι μαθητές του Διαπολιτισμικού Γυμνασίου Αθηνών βιώνουν την ελληνική φιλοξενία στον μέγιστο βαθμό. Και την έξωση διέταξε η... Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία, γνωστή για τα Αρσάκεια Σχολεία Αθηνών, Πάτρας, Θεσσαλονίκης και Τιράνων, υπό τον πρώην πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Μπαμπινιώτη.

Βέβαια, βρωμάει λίγο η υπόθεση γιατί πρόκειται για 4 δημόσια σχολεία και μου ακούγεται παράλογο να χρωστάει το δημόσιο νοίκια στην Φ.Ε. Όχι τίποτα άλλο, στο δημοτικό μου ήταν σίγουρο ότι δεν τα είχε πληρωμένα η ιδιοκτήτρια. Όπως και να έχει, την έξωση την διέταξε ένας οργανισμός που έχει ως στόχο του την προώθηση της μόρφωσης - για αυτούς που πληρώνουν τα δίδακτρά τους σε Ψυχικό και Εκάλη μάλλον όμως. Και είναι κρίμα για την ιστορία της Εταιρείας να κυκλοφορούν [τέτοια] δελτία τύπου online και offline.

Σίγουρα θα βρεθεί μια λύση. Όμως σίγουρα θα θυμούνται οι μαθητές την παραλίγο έξωσή τους. Cheers.

Το Star (πάλι) Πρώτο

Την ώρα που η ελληνική κοινή γνώμη είχε παγώσει στο άκουσμα της δολοφονίας του Γιάννη Βαρθολομαίου, διοικητή του ΙΚΑ, έξω από μια πολυκατοικία στου Ζωγράφου, όλα τα τηλεοπτικά κανάλια το ένα μετά το άλλο διέκοπταν τη ροή τους για να μεταδώσουν ότι πληροφορία είχαν (ακούσει στα άλλα κανάλια) γύρω από το θέμα. Πρώτο το Alter που διέκοψε τη συζήτηση γύρω από την πρόταση του κυρίου Τρεμόπουλου (με την προσωπικότητα του οποίου θα ασχοληθούμε εκτενέστερα) και μετέδωσε το νέο. Ακολούθησε ο Alpha, με τον Τράγκα και την Ζαχαρέα σε θέσεις μάχης και τον Καρσιώτη να επιμένει να κοιτάει κάτι (καμιά ωραία στο πλατώ;) εκτός από την κάμερα. Μετά και τα υπόλοιπα κανάλια μετέδιδαν αυτή την είδηση διακόπτοντας τα πάντα.

Μόνο ένα κανάλι δεν πήρε είδηση το τι έγινε.

Το μαχητικό δελτίο ειδήσεων του Star δεν αναφέρθηκε ποτέ στο συμβάν. Μετά από τη στιγμή που το Alter μετέδωσε την είδηση, το Star αναφέρθηκε σε τρομερές ειδήσεις όπως τον θάνατο της Anne Nicole Smith (overdosed χήρα 93χρονου με overdosed γιο, κρίμα), τη συνέντευξη του Σαρμπέλ για την Eurovision, κάτι για την Άντζελα Δημητρίου και έναν Αρμένη... Και όλα αυτά με τον anchorman να έχει βάλει και γραβάτα και να αναγγέλει τις ειδήσεις λες και είναι ο παρουσιαστής του CNN τη βραδιά που έχουν κατέβει εξωγήινοι και βγάζουν φωτογραφίες αγκαζέ με την Oprah στην βεράντα του Λευκού Οίκου.

Για τον Βαρθολομαίο ούτε κουβέντα. Και απορώ αν ο Λιάτσος το ήξερε και απλά δεν μπορούσε να το πει. Ή αν δεν το ήξερε, πώς ένιωσε μετά όταν θα γύρισε κάποιος καμεραμάν και θα τού’πε «ρε συ Αιμίλιε, κάτι μού’πε η γυναίκα μου ότι φάγανε τον διοικητή του ΙΚΑ.»

ΥΓ: Σιγά. Ποιός περίμενε κάτι καλύτερο...